Zondag de Negenste

Kat Steppe stelt haar ervaring als documentairemaker mooi ten dienste van haar eerste fictieproject. Zondag de Negenste lijkt in al zijn eenvoud tot stand gekomen doordat de filmmaakster met haar camera een woonzorgcentrum binnenwandelde en daar een verhaal liet ontstaan. De echte bewoners mochten gewoon meespelen.

We bevinden ons weliswaar op de afdeling waar dementerenden verblijven. Onder die mensen met een kwetsbaar geheugen bevindt zich ook Horst, die na vele jaren opnieuw bezoek krijgt van zijn broer Franz. Ondanks Horst niet meer iedereen herkent, ervaart hij hevige emoties bij zijn bezoeker. Die gaan al eens gepaard met een vuistslag.

We leven enerzijds met Horst mee en beleven de wereld zoals hij dat doet. Dat gegeven krijgt origineel vorm: we zien Horst in de landschappen van zijn jeugd wandelen terwijl hij in werkelijkheid ergens anders is. Jonge en oude personages nemen ook elkaars plaats in in de flashbacks.

Dit verhaal over rivaliteit, familiebanden en herinneringen is dus gelukkig geen kenmerkend platgeproduceerd Vlaams drama. Steppe slaagt er in een bijzondere sfeer te vatten, ergens tussen fictie en werkelijkheid. De kleurrijke figuren uit het tehuis worden respectvol geïntegreerd in de plot. De verstokte rookster Martha mag zelfs de titel bepalen. Evenmin is dit het soort lauwe komedie die de poster doet vermoeden. Zondag de Negenste is confronterend en delicaat maar zet daar net niet op in. Meer zelfs: opmerkelijk hoe warm zo'n triestig relaas kan zijn.

Met Josse De Pauw en Peter Van den Begin beschikt Steppe dan nog eens over twee hoofdrolspelers van formaat. Deze mannen kunnen en willen alles spelen. Ze vinden mooi dat evenwicht tussen tragikomedie en aangrijpende ernst.

Een aangrijpend maar warm relaas, tussen fictie en werkelijkheid in

Toch is de film op zijn allerbest als de fictie naar de achtergrond verdwijnt en de echte bewoners in beeld komen. Enkele van hun uitspraken zijn goud waard en knetteren van authenticiteit. Dan moet je ook concluderen dat de feitelijke plot begint te kabbelen en je geen echte spanningsboog ervaart. Het is een vertelling in het hier en nu, zoals het leven elke dag is voor wiens hoofd in de nevel verdwijnt.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de