The Mastermind
Genre: Misdaadkomedie
| Duur: 1u50 | 2025 | Release: 18 Februari 2026 | Land: VS | Regie: Kelly Reichardt | Cast: Josh O'Connor, Bill Camp, Alana Haim, John Magaro, Hope Davis, Gaby Hoffman
Josh O'Connor is er een kenmerkend parcours van aan het maken: tussen het werken met grote namen als Luca Guadagnino, Rian Johnson, Steven Spielberg of Joel Coen, koos hij er enkele van de meer interessante alternatievere filmmakers uit. Na o.a. Oliver Hermanus (The History of Sound) en Alice Rohrwacher (La Chimera) bood ook Kelly Reichardt hem een script aan. Hoewel geen van haar films echt potten breken, is zij een arthousefavoriet met wie iedereen wil werken.
In het ironisch getitelde The Mastermind speelt de flegmatieke O'Connor een ietwat verveelde huisvader die zijn oog heeft laten vallen op een niet al te goed bewaakt kunstwerk in een nabij museum. Hij doktert een plan uit om dit te stelen en te verkopen.
Wie zich nestelt met de verwachting een kenmerkende ondeugende heistmovie te bekijken, staat beter even stil bij de eerder plotloze films die Reichardt op haar naam heeft staan. Wendy and Lucy, Meek's Cutoff, Certain Women, First Cow: dat zijn geen producties die mikken op het grote publiek. Ook The Mastermind weigert zich te laten kennen. Je zou dit min of meer een sfeervolle karakterstudie kunnen noemen, maar onze protagonist is zo ruggengraatloos dat hij niet erg interessant is. Hij is een eerder luie en verwende opportunist die niet goed weet waar hij aan begint. Om zijn gebrek aan daadkracht te laten ervaren, zet de cineast in op trage, woordenloze scènes waarbij de camera langzaam beweegt. Een actiefilm is dit dus geenszins.
Films van Kelly Reichardt zou je strontvervelend en pretentieus kunnen noemen of geniaal en origineel. Het is een uitdaging om The Mastermind niet in de eerste categorie te plaatsen, maar onder de bescheiden eenvoud zit een gelaagdheid verscholen. Dit relaas is gefundeerd in zijn tijd- en ruimtesettings en is het doorgronden waard voor de meerwaardezoeker. Op een eerste niveau zijn de jazzy soundtrack en de heerlijk onderkoelde vertolking van O'Connor misschien voldoende voor wie minder moeite wil doen. De heerlijke jaren '70-herfst-setting is trouwens om van te snoepen.
Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de
