Vanilla Sky

Genre: Thriller/Romantisch | Duur: 2u15 | Release: 23 Januari 2002 | Land: | Regie: Cameron Crowe | Cast: Tom Cruise, Cameron Diaz, Jason Lee, Penélope Cruz, Kurt Russell, Timothy Spall, Tilda Swinton

Superster Tom Cruise, die voor 'Jerry Maguire' een terechte Oscarnominatie kreeg, zag een tweede samenwerking met Cameron Crowe, de regisseur van die komedie, wel zitten. Na de perfect gedoseerde meligheid van 'Jerry Maguire' en de hartverwarmende nostalgie van 'Almost Famous', was het opgewonden uitkijken naar wat de volgende film van Crowe zou worden. De man had bewezen dat hij (weliswaar brave en nog vrij commerciële, maar) degelijke en ontspannende films kon maken die meestal perfect gevoelens of een sfeer wisten weer te geven die iedereen wel ergens van kent. 'Almost Famous' slaagde er zelfs in de vierde plaats te behalen in mijn persoonlijke top van het jaar 2001.



Maar nu leek het een andere weg op te gaan. Cruise sprak Crowe aan nadat hijzelf de rechten had gekocht op de Spaanse thriller 'Abre Los Ojos'. Deze mysterieuze thriller rond de echtheid van het leven had Cruise zo getroffen dat hij een remake beslist wel zag zitten en zo zichzelf en Cameron Crowe naar duistere, door hen nog niet eerder betreden paden leidde. De bewondering van Cruise voor de maker van het origineel, Spaans wonderkind Alejandro Aménabar, leidde er trouwens ook toe dat hij diens volgende film ging produceren. 'The Others', met Cruise's ex, Nicole Kidman, werd een grote hit, zowel bij de critici als aan de kassa. Het was dus uitkijken naar wat er van 'Vanilla Sky' zou worden: Een scenario gebaseerd op een fel bejubelde Spaanse thriller, Cameron Crowe aan het roer, en een indrukwekkende cast. Naast Cruise zou immers Penélope Cruz aantreden, die haar rol uit het origineel zou overdoen, en zouden ook Kurt Russell, Cameron Diaz, Jason Lee, Tilda Swinton en Noah Taylor deel uit maken van het project. Een hype kon niet uitblijven. De huwelijksperikelen van Tom en Nic, en Tom's relatie met la Cruz (die volgens de regisseur pas ná de film zou zijn begonnen), gaven de pers nog meer redenen om het over de film te hebben. Met al die grote namen konden ze bovendien lekker bekkende zinnen formuleren ('De Camerons en de Cruises/Cruzes').



Maar helaas, helaas, 'Vanilla Sky' is helemaal niet geworden wat het zou moeten geworden zijn. Al na een kwartier zijn alle wekenlang opgehoopte verwachtingen vervlogen en wordt je als filmfan dieptreurig , vooral als je de originele 'Abre Los Ojos' hebt gezien. Want het ergste is toch wel de complete verspilling van een origineel verhaal. Het script van Aménabar is immers ontdaan van alle scherpe randjes, en bevat op geen enkel ogenblik genoeg mysterie, spanning, humor, romantiek of actie om tot één genre te behoren. Dat is natuurlijk niet erg, integendeel, het doorbreken van die grenzen leidt soms misschien wel tot de beste films, maar dan moet je wel iets interessants te vertellen hebben natuurlijk.

Het volledige eerste uur van deze film, waarin de rijke playboy David Aames de vriendin van zijn beste vriend versiert en zich daardoor de jaloezie van zijn fuckbuddy Julie op de hals haalt, waarna die hem tracht mee te slepen in de dood, is simpelweg vervelend en saai. Nadien, wanneer David met een verminkt gezicht verder moet en er allerlei onbegrijpelijke zaken gebeuren, ben je allang alle belangstelling verloren, en Crowe weet je op geen enkel moment meer te betrekken bij zijn verhaal. Nochtans geheimzinnigheid genoeg, maar mysterie is gewoonweg Crowe's ding niet. De uiteindelijke ontknoping is weliswaar eventjes schokkend (de film past wat dat betreft wel een beetje in het rijtje van 'Matrix', 'Fight Club', ..), en er valt wel één en ander in de plooi, maar het helpt de wonde niet meer helen.



Dat zet even aan tot nadenken welke regisseur hier wel iets geslaagd had kunnen van maken. M. Night Shyamalan (The Sixht Sense)? David Cronenberg (Crash)? David Lynch misschien, of zelfs Terry Gilliam (12 Monkeys)? Crowe wilde blijkbaar focussen op de menselijke kant van het verhaal, wilde échte personages neerzetten, maar creëert daardoor enkel een gebrek aan mysterie. De talloze muzikale en cinematografische pop-cultuurverwijzingen, een typisch stijlkenmerk van Crowe, komen hier trouwens helemaal niet van pas.



Maar Crowe heeft het bij mij toch niet volledig verknald. Zijn mooie fotografie en sterke mise-en-scène wijzen op vakkundigheid, en als ex-muziekjournalist weet de man ook wel de perfecte song te kiezen voor elke scène (de droom aan het begin van de film is bv. wel knap). Maar de warme beelden en sterk gevoelige songs contrasteren dan weer met de paranoia en de kilheid van het verhaal. Crowe valt wel te bewonderen omdat hij een risico neemt door een vrij gedurfd verhaal met een schokkende climax te brengen en daardoor af te wijken van zijn veilige universum, maar hij was gewoonweg de verkeerde man voor de job.



Bovendien is Tom Cruise (globaal gezien toch geen slechte acteur) helemaal niet op dreef en zelfs lachwekkend in enkele overgedramatiseerde scènes. Wellicht zag hij zich als getormenteerde ziel met een verminkt gelaat al een Oscar winnen. De weinige positieve zaken die over deze film te vertellen zijn, leveren niet genoeg lijm om van de brokken nog iets presentabel te maken. Zo is er de immer stralende Cameron Diaz, die erin slaagt de op het eerste zicht wraakzuchtige bitch Julie een gekwetste bitterheid mee te geven waardoor ze haar personage stukken minder zwart-wit maakt. Zo benadrukt ze de lusteloze prestaties van haar medespelers nog meer.



'Vanilla Sky' is duidelijk een overambitieus project dat zich verslikt heeft in zijn eigen poging tot artisticiteit , en compleet het evenwicht is verloren tussen drama en thriller. Het is een groot vraagteken hoe het komt dat al het betrokken talent zelf niet besefte dat ze op een verkeerd spoor zaten, waardoor ze vele filmfans diep teleurgesteld hebben. Het zal even duren voor we hier over heen zijn.

Sven De Schutter Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

David blijkt op een nacht (om eigenlijk niet erg duidelijk reden) ingevroren te zijn door een bedrijf dat zich erin specialiseert mensen een droomleven te bezorgen. Door het invriezingsproces gaat zijn onderbewuste zich echter mengen met de droom en krijgt hij hallucinaties en waanvoorstellingen. Hierdoor weet David niet meer wat echt is en wat niet. Hij weet zijn psychiater te overtuigen, maar dan blijkt dat ook die een droombeeld is. David wordt uiteindelijk voor de keuze gesteld te kiezen voor het échte leven of voor de droom. En o ja, het is dan wel 2000 jaar later of zoiets? wij begrepen het ook allemaal niet meer. Opheldering is welkom.