De jeugd van tegenwoordig - Jongerencultuur en film

Okselfris geschoren tienerblues. In Weltschmerz druipende poëzie. Smells like teen spirit. Jongerenculturen kan je op wel duizend manieren omschrijven. Soms lijken ze op een veelkleurige bol garen waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Onder de veelheid aan stijlen, van gabberhouse tot neopunk, is het moeilijk om je weg te vinden. Maar wat is een jongerencultuur precies? Hoelang bestaan ze al? En vooral: heeft film, dat magische allesomvattende medium, jongerenculturen al in kaart gebracht? Wie denkt dat bezorgde ouders het woord ?teenager? uitvonden op Elvis Presley?s tijdloze rock-?n-roll, heeft maar de halve waarheid in pacht. Weliswaar zorgden ?s mans wilde heupbewegingen in de eerste helft van de jaren vijftig voor een overvloed aan furieuze krantencommentaren. Echter: Jack Kerouacs On the Road uit 1951, een autobiografisch verslag van een wilde, met drugs en jazzkroegen overladen reis, had minstens evenveel effect op kleinsteeds Amerika. Een film over The Beat Generation is er jammer genoeg nooit gemaakt. Daarvoor stierf de geniale River Phoenix, Martin Scorseses favoriete acteur voor de filmische adaptatie van On the Road, te vroeg. En films over rock-?n-roll? Jazeker. Al lijken regisseurs een grotere voorliefde voor de jaren zestig te hebben, wanneer de eerste krijtlijnen zich aftekenden. Neem nu George Lucas zijn American Graffiti, een onvervalste ode aan de bruisende tieners uit de zestiger jaren. Of, nog verser in het geheugen: Grease (letterlijk: vetkuif) over de tegenstelling tussen leren jekkers en keurige meisjes. Francis Ford Coppola zorgde in 1981 voor het meeste kippenvel met zijn monumentale The Outsiders over de codes die er binnen de vetkuiven leven. We zien hoe onder andere een jonge Matt Dillon zich rechtstreeks in je ziel acteert. Aanrader. In de jaren zeventig verandert het mode- en muziekbeeld grondig. Terwijl groepen als Pink Floyd aarzelend afdalen in de spelonken van symfonische rock, doemt er een nieuw woord op aan de einder: glamrock. Vooral David Bowie en zijn verkleedpartijen als Ziggy Stardust blijven bij. Net over die periode bestaat er een film. In Velvet Goldmine speelt Jonathan Rhys Meyers een overduidelijk op Bowie geïnspireerd rockidool, dat met zijn beroemdheid geen blijf weet. De meeste critici draaiden Velvet Goldmine door de gehaktmolen, hoewel hij op het festival van Cannes de prijs voor beste artistieke bijdrage won. Kwaliteit of niet: de verkleedpartijen en het algemene modebeeld ogen anno 2003 hilarisch. Maar hoe zit het met 1976, zal u zich afvragen, dat magische jaar waarin The Sex Pistols zich een plaats in de geschiedenisboeken katapulteerden, waarin punk als een onwelriekende adem de grondvesten van de westerse maatschappij deed daveren, hoe zit het daarmee? Over Sid Vicious, de charismatische bassist van de Sex Pistols, bestaat er een uitstekende film.Sid and Nancy, met een sublieme debuutrol van Gary Oldman, evoceert als geen ander de hoogdagen van de punk. Hoed u voor rondvliegende veiligheidsspelden. Twee decennia en een veelheid aan stijlen met één gemeenschappelijk punt. Van de beat generation over de hippies naar mods en rockers en punks: allen propageerden ze een sterk groepsgevoel waar de juiste kleding- en muziekcodes strikt nageleefd dienden te worden. Ten tweede hadden ze allen een hekel aan de wereld van volwassenen. De jaren tachtig kenmerken zich daarentegen door een toenemende individualisering. Terwijl new wave-epigonen een zachte dood sterven, luisteren zowel mama als zoonlief naar the new romantics, met groepen als Duran Duran en Kajagoogoo. Sociale wetenschappers heffen bij zoveel conformisme de handen vertwijfeld ten hemel; gelukkig ligt film weer op de polsslag van de tijd. In 1985 boort The Breakfast Club van John Hughes zich een weg naar tieners. De film, met als leidmotief het overbekende Don?t You Forget About Me van Simple Minds, gaat over vijf types die een middag moeten strafzitten. The Breakfast Club behandelt thema?s als vertwijfeling, ouders en de angst om volwassen te worden. Pretty in Pink is helemaal een schot in de roos. Molly Ringwald zet een mooie alternativo neer die verliefd raakt op een snob, met alle problemen van dien. Maar de jaren tachtig zijn meer dan new romantics. Sociologen baren de term ?yuppie? (Young Urban Professional): vlotte twintigers die op Wall Street werken, verslingerd zijn aan coke en zich te pletter vervelen. De groep wordt vlot omschreven door een Brett Easton Ellis, die zijn werk Less than Zero uitstekend verfilmd ziet. Afwachten wat het wordt met de verfilmingen van Ellis? The Rules of Attraction en vooral Glamorama, geregisseerd door Roger Avary, de coscenarist van Pulp Fiction. Een andere kanjer van een filmische adaptatie over yuppies is Jay Mc Inerey?s frenetieke debuut Bright Lights Big City. Een film die volledig buiten categorie valt, is Donnie Darko. Richard Kelly?s briljante debuut vormt een stijlvolle mix van rebellie, tijdreizen, schizofrenie, bezorgde ouders, vliegtuigmotoren en seks met smurfen. Wie op zoek is naar generatiefilms over de jaren tachtig, is bij Donnie Darko aan het verkeerde adres, alle anderen reppen zich best nu naar de videotheek. In de jaren negentig plonst, als een dikke steen in een rustige rivier, de term ?X-Generation? in de media. Douglas Coupland plaatst in zijn gelijknamige debuut enkele non-conformistische twintigers in een afgelegen Amerikaans gat. Bijna in de stijl van Chaucers The Canterbury Tales vertellen ze elkaar om de beurt verhalen. Terugkerende thema?s vormen de atoombom, zin en onzin van meditatie en de angst om volwassen te worden. Coupland ziet zijn debuut jammer genoeg nooit verfilmd maar baant wel de weg voor Gregg Araki. Met films als Doom Generation en Nowhere plaatst hij de toenemende vervreemding van jongeren in een surrealistisch kader. En in 1996 filmt ene Danny Boyle met acteur Ewan McGregor het monumentale Trainspotting, over vijf Schotse jongeren die zich verliezen in heroïne. De film wordt een internationale hit, haast alsof hij een gevoelige snaar aanroert bij jongeren. En het nieuwe millennium? Nog geen nagelbijters in zicht. Ergerlijk is wel de trend van de high school-komedies, genre Ten things I hate about you. Het lijkt alsof Hollywood de tieners enkel nog zo?n neomoralistisch gedoe en actiefilms kan voorschotelen, of - alleen al de naam bezorgt braakneigingen - ondingen als The Fast and the Furious en - James Bond voor tieners - xXx. Iemand moet zich dringend eens bezighouden met een nieuwe mokerslag als Trainspotting. Immers: niets zo fijn als in een donkere zaal neer te kijken op een nieuwe generatie. Of is ?here we are now, entertain us? na al die jaren een loze kreet geworden?

 

Filip Hermans

 
Jack Hill: Legende op kleine schaal

Jack Hill is een naam die maar weinig mensen op het eerste zicht iets zegt, tot je linken legt via blaxploitation over Foxy Brown naar Quentin Tarantino. QT vond JH zo geweldig dat hij prompt zijn films heruitbracht om ze meteen open te stellen voor een nieuwe generatie. Jack Hill is een legende, zij het op kleine schaal en mag zich een ware cultstatus aanmeten. We konden de man strikken op het Offscreen festival waar ze een ware in person-tribute voor hem organiseerden. Wist u dat een Hill Jack eigenlijk een Amerikaans scheldwoord is?

 

Julie Van Craen

 
Interview met Billy O'Brien - regisseur van Isolation

"IN DE EERSTE PLAATS WILDE IK GEWOON EEN GOEIE HORRORFILM MAKEN" De Ierse film Isolation speelt zich volledig af op de twee hectaren van een afgelegen boerderij, waar vijf mensen geconfronteerd worden met het resultaat van een uit de hand gelopen genetisch experiment op koeien. Een bloeddorstig embryo vreet zich een weg naar buiten, maar niet voordat het eerst alle organen van zijn gastvrouw of ?heer heeft opgepeuzeld. De grazende viervoeters zagen er nog nooit zo onheilspellend uit.

 

Rob Molenbruch

 
Interview met Gilles Daoust

?IK HEB EEN HEKEL AAN DE DRAAIDAGEN OP EEN SET? Met The Room is de Waalse cineast Giles Daoust niet aan zijn proefstuk toe. Eerder werd zijn debuut Last Night on Earth al genomineerd voor een Discovery Award op het Hollywood Film Festival van 2004.

 

Rob Molenbruch

 
The Hitchhiker's Guide to The Galaxy: preview

Ik moet bekennen dat ik The Hitchhiker's Guide to the Galaxy - HGTTG vanaf nu - enkel kende als vergeelde paperback in mijn vaders boekenkast en als bizarre televisiereeks op de BBC. Wat ik niet wist is dat HGTTG in 1978 geboren werd als een zesdelige reeks die Douglas Adams voor BBC Radio concipieerde. De serie werd een onverwacht succes en een jaar later zette Adams zijn ideeën in boekvorm om. En nu komt de film eraan, waarvan we op het Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film 2005 alvast een voorsmaakje te zien kregen. Adams was een komedieschrijver die na zijn studies aan Cambridge University jaren had geploeterd om zijn sketches verkocht te krijgen. Nu heeft hij plots een cultureel fenomeen gecreëerd. Hij was er dan ook in geslaagd om typisch Britse humor in een universeel jasje te steken. Adams' protagonist, Arthur Dent, krijgt in het begin van het relaas te horen dat de Aarde plaats zal moeten maken voor een intergalactische snelweg. Zijn beste maat Ford Perfect - zelf een buitenaards wezen zoals blijkt - redt hem en samen beleven ze doldwaze avonturen. Het kon natuurlijk niet bij één boek en één radioreeks blijven. Adams schreef het vervolg, The Restaurant at the End of the Universe. Later volgden nog drie boeken, een toneelstuk en de al vermelde televisiereeks - die gebruik maakte van voor die tijd 'state-of-the-art' speciale effecten. Met het succes van Star Wars in gedachten was er al snel sprake om Adams creatie te verfilmen. Monty Python Terry Jones was een goede vriend van Adams en toonde als eerste interesse. Daarna volgden Ivan Ghostbusters Reitman en Jay Roach, de regisseur achter de Austin Powers-reeks en Meet the Parents. Roach besloot uiteindelijk om - onbegrijpelijk maar waar - Meet the Fockers te draaien en sprak zodoende Spike Jonze aan om in de regisseursstoel plaats te nemen. Jonze (jawel, die van Adaptation. en Being John Malkovich) weigerde beleefd, maar wees wel in de richting van het Britse duo Hammer and Tongs dat o.a. de clip met het dansende melkkarton voor Blurs Coffee and Cigarettes draaide. Garth Jennings, de ene helft van het team, regisseerde de film, terwijl teammaat Nick Goldsmith als producer fungeerde. Jammer genoeg zou Adams dit allemaal niet meer kunnen meemaken omdat hij in 2001 onverwachts overleed aan de gevolgen van een hartstilstand. Productiefirma Disney is er in geslaagd om een interessante cast bij het project te betrekken. Dent wordt gespeeld door Martin Freeman - die we kennen als Tim in The Office - en we weten dus dat hij de nuchterheid zelve kan blijven in de meest absurde situaties. Zijn beste maat wordt gespeeld door Mos Def en alhoewel rappers meestal bij hun leest moeten blijven, was Def het enige lichtpuntje in de afschuwelijke remake van en bewees hij zijn grote kunnen opnieuw in The Woodsman. Tevens van de partij zijn Sam Rockwell The Italian Job, Zooey Deschanel en John Malkovich als slechterik Humma Kavula. Enkele andere bekende acteurs verleenden hun stem aan de productie, zo horen we Alan Rickman als Martin, de depressieve robot en Stephen Fry als de stem van de Guide. Ik heb net zoals onze lezers de film nog niet gezien, maar de trailers en het voorgaande bestaansvormen van de HGTTG beloven niets dan goeds. Vooral de exclusieve Internettrailer is een aanrader omdat deze heerlijk de draak steekt met de wijze waarop de standaard Hollywood trailer er uit ziet. 17 augustus is nog veraf - u kan de prent eind april al kijken in de UK - maar ik zal als eerste in de rij staan eens het zover is. Ik hoop u ook!

 

Steven Tuffin

 
Oscars 2005: vooruitblik

In Los Angeles werden onlangs de nominaties van de 77e Oscaruitreiking bekend gemaakt. De lijst wekt weinig beroering. Enerzijds omdat de films die met het grootste deel van de nominaties aan de haal gingen, voor de verandering een keer niet voor polarisatie zorgen onder filmliefhebbers (zoals bv. Titanic, A Beautiful Mind maar ook Lord of the Rings), anderzijds omdat de lijst met films die in aanmerking leken te komen, bijzonder klein is, zodat heel wat producties een deel van de koek kregen. K.U.T. werpt zijn licht op de nominaties in de belangrijkste categorieën. Beste Film Zoals verwacht, en ook terecht, is Martin Scorsese's The Aviator genomineerd in de belangrijkste categorie - en daarnaast ook nog eens in 10 andere, wat hem de recordhouder van dit jaar maakt - maar er is sterke concurrentie: Clint Eastwood is amper een jaar na het succes van Mystic River (waarvoor hij eveneens genomineerd werd) al terug met het naar verluidt steengoede Million Dollar Baby. Ook Alexander Payne bereikt na een aantal kleinere successen als Election en About Schmidt de A-list, met een nominatie voor het nogal aparte Sideways. Een nominatie voor een brave film als Finding Neverland zouden we normaal niet toejuichen, maar ook wij vonden de film best sympathiek. Vijfde in het rijtje is Taylor Hackford's klassieke biografie Ray: weinig bijzonders, maar net het soort film dat The Academy wel bevalt. Hadden wij iets in de pap te brokken gehad, dan had Eternal Sunshine of the Spotless Mind ook in dit rijtje gestaan, maar ongetwijfeld neemt deze parel teveel bochten om in de smaak te vallen van de bejaarde leden van The Academy. Het abortusdrama Vera Drake, de interessante biopic Kinsey, het wrede oorlogsrelaas Hotel Rwanda en het relatiedrama Closer waren ook kanshebbers, maar grepen naast deze nominatie. Ons oordeel: Wij gunnen The Aviator het goud, maar Million Dollar Baby mag niet worden onderschat. Beste regisseur In deze categorie - die in plaats van 'Best Director' vanaf dit jaar 'Best Achievement in Directing' heet - duiken de regisseurs van de genomineerde films op, zij het dan op Marc Forster (Finding Neverland) na. Er is ieder jaar wel een filmmaker die wel zijn film genomineerd ziet, maar niet zichzelf. Blijven dus over: Scorsese, Eastwood, Payne en Hackford. De vijfde plaats is voor een Brit, de onverwoestbare Mike Leigh voor Vera Drake. Vijf cineasten die doorgaans goed werk leveren (OK, Hackford maakte An Officer and a Gentleman en Proof of Life, maar ook Dolores Clairborne en The Devil's Advocate). Tegen hun nominatie hebben we dus niets in te brengen. Dit is dan ook een categorie waarin het aantal verdienstelijke kandidaten bedroevend laag ligt. Ons oordeel: Nu kan men Scorsese écht niet meer negeren, maar The Aviator is natuurlijk niet echt zijn film, dus wacht men misschien liever nòg een jaartje. Eastwood is graag gezien en zou wel eens een tweede Oscar kunnen winnen, na Unforgiven (1992) Beste acteur De enige categorie die spannend te noemen viel, want er waren heel wat kanshebbers dit jaar. DiCaprio wordt eindelijk weer erkend (zijn vorige nominatie dateert al van 1994!) en heeft de nominatie zeker verdiend voor The Aviator. Zijn tegenspeler uit What's Eating Gilbert Grape, de film die hem die eerste nominatie opbracht, is nu zijn concurrent: Johnny Depp, éindelijk ernstig genomen en vorig jaar voor het eerst genomineerd, wordt door The Academy nu goed in het oog gehouden en we vermoeden dat er na Finding Neverland nog wel wat Oscarnominaties zullen volgen. Derde kanshebber is Jamie Foxx, die fenomenaal is in Ray, en ook als Beste Acteur in een Bijrol werd genomineerd voor Collateral. Een twééde zwarte genomineerde (ja, ze menen het sinds een aantal jaar blijkbaar echt met de waardering voor zwarte acteurs) is vrij onverwacht Don Cheadle geworden, die de hoofdrol speelt in Hotel Rwanda en die u ongetwijfeld ook kent uit Ocean's Eleven, Traffic, Out of Sight en Boogie Nights. Vijfde in het lijstje is Clint Eastwood geworden, die daarmee de plaats afsnoept van Liam Neeson (Kinsey), Paul Giamatti (Sideways), Javier Bardem (Mar adentro), Kevin Bacon (The Woodsman) en natuurlijk - o wat jammer! - Jim Carrey voor Eternal Sunshine. Ons oordeel: Foxx is zeer populair en leverde schitterend werk, maar ook hier is Eastwood een geduchte tegenstander - en trouwens de enige die al een Oscar heeft gewonnen, zij het dan als regisseur. DiCaprio maakt ook een grote kans. Depp en Cheadle zijn alvast zeker met lege handen naar huis te gaan. Beste actrice Het aantal gegadigden in deze categorie was zo klein, dat niémand zelfs maar 5 actrices kon noemen die hier zouden staan pronken. Of je kwam al terecht bij Uma Thurman (Kill Bill 2) of Nicole Kidman (Birth of Dogville), wiens nominaties eigenlijk onwaarschijnlijk leken. Men noemde zelfs al Julie Delpy (Before Sunset) en Julia Roberts (Closer), bij gebrek aan inspiratie. Dat komt omdat zowat alle nationale en internationale filmprijzen tot nu toe steeds naar de drie zelfde actrices bleken te gaan; Annette Bening, (voor haar naar verluidt wel sterke rol als diva in Being Julia), Hilary Swank (goed gecast in Million Dollar Baby, won al een Oscar voor Boys Don't Cry) en de Britse Imelda Staunton (subliem in Vera Drake). Daar kwam dan gelukkig ook Kate Winslet bij (niet voor Finding Neverland, maar voor Eternal Sunshine!), en de vijfde naam in de lijst leek uit de lucht komen te vallen: Catalino Sondino Moreno, een totaal onbekende 24-jarige Colombiaanse, die genomineerd werd voor haar eerste en tot nu ook enige film, Maria Full of Grace. Wat moet je daarvan denken? Dat The Academy zoiets wel eerder heeft gedaan. Vorig jaar pronkte de naam van de 14-jarige Keisha Castle-Hughes (Whale Rider) ook geheel onverwachts op de lijst. Ons oordeel: Staunton, niet zo heel bekend uit allerlei Britse films en series, won al vele harten met een warme vertolking, maar Swank en Bening, een echte Hollywoodqueen, staan even sterk. Winslet maakt weinig kans, maar is al wel al voor de 4e keer genomineerd in 10 jaar tijd. Enige zekerheid is dus dat het zeker niet ons Catalino wordt, hoewel zij wel al de Gouden Beer won in Berlijn. Spannend dus. Beste buitenlandse film Wat??? Geen De Zaak Alzheimer? Komaan, laat ons realistisch blijven. Jef Geeraerts' roman bood nu niet meteen stof voor het soort (vaak humanistische) films die in deze categorie onderdak vinden. Wel verrassend is dat het zo geprezen House of Flying Daggers, dat al sinds zijn release een kanshebber op een Oscar genoemd werd, ook niet werd genomineerd! Wie zijn dan wel bij de elite? Der Untergang (Duitsland), Mar adentro (Spanje) en de bij ons nog te verschijnen Les Choristes (Frankrijk), As in Heaven (Zweden) en Yesterday (Zuid-Afrika). Ons oordeel: Mar Adentro mag dan wel Spaans zijn, het is een vrij typische Hollywoodfilm. Anderzijds kan The Academy in een poging zijn sérieux te willen onderstrepen, stemmen voor Der Untergang. Beste mannelijke bijrol Zoals gezegd kreeg Jamie Foxx twee nominaties in één jaar, een eer die in het verleden vooral actrices overkwam, aangezien die minder concurrentie hebben (Julianne Moore, Holly Hunter en Sigourney Weaver zijn recente voorbeelden). Of hij in Collateral nu echt zo verbluffend goed was, valt te bediscussiëren maar het maakt wel dat er ook in deze categorie twee zwarte genomineerden zijn. De tweede is immers ouwe getrouwe Morgan Freeman (zijn 4e nominatie sinds 1988, maar nog nooit gewonnen), voor zijn rol in Million Dollar Baby. Daarnaast verdiende ook de Brit Clive Owen zijn nominatie, want hij was ijzersterk in Closer. Ook Alan Alda, al in de filmwereld actief sinds de jaren '60, kreeg zijn allereerste nominatie, voor zijn rol als gewiekste senator in The Aviator. En tenslotte is er de lang besproken nominatie voor Thomas Haden Church, een 44-jarige acteur uit heel wat minderwaardige films, van wie we tot voor Sideways ook nog nooit hadden gehoord. Ons oordeel: Haden Church won al zowat alle andere filmprijzen en maakt dus de grootste kans. Maar Freeman is al oud en moet zo stilaan ook eens beloond worden? Beste vrouwelijke bijrol Ook hier zorgt Sideways voor een verrassing: de al lang tot B-actrice gereduceerde Virginia Madsen (zus van Michael Madsen en even beroemd toen ze in 1990 in 'The Hot Spot' meespeelde) is weer helemaal terug en won al heel wat filmprijzen voor deze rol. Haar belangrijkste concurrente is Natalie Portman, die wij ook zeer graag zagen strippen in Closer. Ook Cate Blanchett was schitterend als Katherine Hepburn (de recordhoudster onder de Oscargenomineerde acteurs) in The Aviator, terwijl ook de meer dan verdienstelijke Laura Linney goed werk leverde in Kinsey. De vijfde plaats is ook hier weer een verrassing: de zwarte Britse Sophie Okonedo, vrij onbekend maar stevig acterend in Hotel Rwanda. Ons oordeel: Madsen zou wel eens een nieuwe hotspot kunnen bereiken (ze is nu al gecast als de vrouw van Harrison Ford in een nieuwe film), maar Portman is één brok zuiver acteertalent die zeker een Oscar verdient. Maar dat kun je eigenlijk ook van Blanchett zeggen. Ook hier dus een spannende competitie. En Verder: Een heel opvallende afwezige onder de genomineerde films is Fahrenheit 9/11, die in de ogen van The Academy blijkbaar zekere kwaliteiten mist - wat eigenlijk ook wel klopt. En we zijn uiteraard ook héél blij met de beperkte waardering voor The Passion of the Christ, want Mel Gibson zag zichzelf ongetwijfeld al genomineerd als regisseur. Zijn film moet het stellen met nominaties voor fotografie, make-up en muziek. Tot slot schreeuwen we nog onze vreugde uit om de nominatie van Eternal Sunshine in de categorie Beste Scenario, en merken we op dat de lijst van Beste Animatiefilm onbegrijpelijk genoeg ook Shark Tale bevat. In de nacht van 27 op 28 februari kunt u zelf vaststellen of DiCaprio en Winslet hun King-of-the-World-moment herbeleven met elk een Oscar in de hand (helaas, romantische zielen, dit toeval is wel erg onwaarschijnlijk), en kunt u zich, net als ons, doodergeren aan de irritante master of ceremony: het is namelijk de onuitstaanbare komiek Chris Rock (Bad Company) die met zijn misselijkmakende bakkes de show mag aan elkaar lullen.

 

Sven De Schutter

 
Selected Shorts #1

Selected Shorts is het dvd-label van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Het succes van de dvd '10 Jaar Leuven Kort' - het beste Vlaamse werk uit 10 jaar festival - smaakte duidelijk naar meer. Daarom besloot Fonk vzw (de organisatie achter het festival) jaarlijks een aantal binnen- en buitenlandse compilaties op de markt te brengen.

Naar eigen zeggen wil de organisatie hiermee de kortfilm promoten en de distributie van kortfilms een duwtje in de rug geven. De eerste release verscheen op 20 april 2004. 'Selected Shorts #1' hield het voorlopig Vlaams: zeven sterke kortfilmproducties van bij ons, zowel live-action als animatiefilm, zowel professionele producties als eindwerken van filmschoolstudenten.

Het koopargument bij uitstek lag en ligt voor de hand. Want met Jonas - 'Flatlife' - Geirnaert haalde het label een Cannes-winnaar in huis. Maar Selected Shorts #1 brengt nog meer goed nieuws uit de Vlaamse scene. Kortfilm leeft! En het niveau ligt bij momenten verrassend hoog.

Coverafbeelding: 'Flatlife' (Jonas Geirnaert)

 

 
Cannes 2005: vooruitblik

Vanaf 11 mei zijn alle ogen en camera's opnieuw op Cannes gericht. Ooit een idyllisch kuststadje, heeft het zich ondertussen ontpopt tot dé plaats voor een decadente glitter & glamour show. En toch... waar vorig jaar nog commerciële poenpakkers als The Ladykillers en Shrek 2 naar de Gouden Palm meedongen, besloot festivaldirecteur Gilles Jacob om dit jaar nog eens echte, artistiek verantwoorde films te vertonen. Onder het strenge oog van juryvoorzitter Emir Kusturica passeren acht Amerikaanse, drie Franse, drie Chinese, één Mexicaanse, één Belgische, één Israëlische, één Taiwanese en zelfs één Koerdische film de revue. Cannes 2005 is een rijkelijk gespijsd menu, waar cinefielen de vingers van zullen aflikken. Von Trier, Van Sant, Cronenberg, Wenders, de gebroeders Dardenne en vele anderen azen allen op de Gouden Palm. Laat de clash der titanen aanvangen... Bashing Met Bashing sleept de Japanse gewezen folkzanger Masahiro Kobayashi de kortste film aan binnen de officiële competitie: 82 minuten. Kobayashi is al voor de vijfde keer in Cannes en omdat hij ooit assistent van François Truffaut was, wordt ie wel eens "the most French of Japanese directors" genoemd. De Fransen zijn nog een pak chauvinistischer dan de laatste der Belgen, dus Kobayashi's kansen moeten goed liggen. Coole familienaam ook, The Usual Suspects indachtig. Batalla en El Cielo Japón was één van onze favoriete films van 2002 en kreeg in Cannes al een éérvolle vermelding en de 'Caméra d'Or' (beste debuutfilm) toegestopt. Dus zijn wij er natuurlijk op gebrand om het volgende meesterwerkje van de Mexicaanse cineast Carlos Reygadas te aanschouwen: Batalla en El Cielo (Battle in Heaven),. Net als dat andere Mexicaanse pareltje Amores Perros, vertelt Batalle en El Cielo het verhaal van drie verloren zielen in Mexico City. The Best of our Times Taiwan wordt dit jaar vertegenwoordigd door Hsiao-hsien Hou met The Best of Our Times. U heeft waarschijnlijk nog nooit iets over deze cineast gehoord, ondanks het feit dat hij in 1988 al in een poll rond 'mensen die het belangrijkst zijn voor de toekomst van de cinema', de top drie haalde. We zullen zien of hij na zeventien jaar, met The Best of our Times -een titel die sterk doet denken aan William Wylers Best Years of our Lives- die reputatie kan waarmaken. Één van zijn jongste films, Millenium Mambo, heeft alvast nergens veel indruk nagelaten. Laten we dus hopen dat het tij voor de Aziatische cineast met deze prent keert. Broken Flowers Sinds Ghost Dog : The Way of The Samurai heeft vreemde vogel Jim Jarmush zich betrekkelijk weinig met film bezig gehouden. Hij heeft 11 korte filmpjes gedraaid, die vorig jaar tot de langspeler Coffee and Cigarettes zijn geassembleerd. Nu komt hij eindelijk opnieuw uit zijn pijp. De hoofdrol in Broken Flowers gaat naar koning der melancholie Bill Murray. Murray speelt Don Johnston, een man die gedumpt wordt door zijn vriendin en vervolgens een anonieme roze brief ontvangt. Daarin staat dat hij een 19-jarige zoon heeft. Hij gaat delven in het verleden om uit te vinden van waar de zoon afkomstig is. Murray zal bijgestaan worden door knap vrouwelijk volk als Sharon Stone, Julie Delphy en Clhoë Sevigny (Cannes houdt zijn hart al vast: zou ze met Murray's speelgoed hetzelfde doen wat ze twee jaar geleden met Vincent Gallo's jongeheer deed in The Brown Bunny?) Wij zijn vooral benieuwd of Jarmush met deze gebroken bloemen eindelijk nog eens succes boekt bij zowel publiek als critici! Caché Sinds Funny Games is elke nieuwe prent van de Duitse beeldentovenaar Michael Haneke (Le Temps du Loup, een evenement geworden waar cinefielen reikhalzend naar uitkijken. Zijn nieuwste prent, Caché, vertelt hoe een televisiepresentator tekeningen en videocasettes met beelden van zichzelf en zijn familie krijgt opgestuurd. De politie grijpt niet in, omdat er geen sprake is van directe bedreiging. "Caché wordt een thriller, waarin op de achtergrond speelt hoe de Fransen met Algerijnse immigranten omgaan" aldus de Oostenrijkse cineast. Juliette Binoche en Daniel Auteuil (Le Huitième Jour) zullen de hoofdrollen op zich nemen. En als het van Binoche afhangt, zou ze na Code Inconnu en deze prent, best nog twee films met Haneke willen draaien. L'enfant België is heus wel om meer bekend dan om zijn pralines, zijn spraaktechnologie of Stellabier. De Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne hebben al een Gouden Palm op zak voor het verbluffende Rosetta. Chauvinistisch als we zijn, supporteren we ook dit jaar voor onze Waalse landgenoten. Hun jongste kindje, L'enfant is cinema op Dardennese wijze: sociaal geëngageerd drama. Het jonge koppeltje Bruno en Sonia (respectievelijk 20 en 19 jaar oud) staat op het punt te bevallen van een jongetje, maar door hun marginale leefomstandigheden, wordt het moeilijk om het kleintje op gepaste wijze groot te brengen. Meer is er voorlopig nog niet bekend, en misschien zelfs des te beter: benieuwd of de Dardennes op die manier de mondaine badplaats opnieuw durven te teisteren met een sociale schokgolf. Free Zone Cannes heeft een voorliefde voor pamflettaire regisseurs, die geen blad voor de mond nemen en hun ongezouten mening over politieke kwesties geven. Regisseur Amos Gitai bracht eerder een mileuschets van een extreme groep ultragelovige Joden die leven in de Mea Shearim wijk van Jeruzalem (Kadosh) en een prent over de Yom Kippuroorlog (Kippur). Hij is dus de geknipte cineast om het conflict tussen Israëliërs en Arabieren in het gebied rond de Dode Zee verhalen. De hoofdrol in Free zone, zoals de prent toepasselijk werd betiteld, zal worden vertolkt door een actrice met Israëlische roots: Nathalie Portman (Closer). History of Violence Met de 'Jury Special Price' op zak voor zijn film Crash, is de Canadese cineast David Cronenberg zeker geen onbekende voor de Franse Croisette. Crash dong mee naar de Gouden Palm, maar moest toen de duimen leggen voor Secret and Lies van Mike Leigh. Drie jaar geleden was er een ijzersterke Polanski (The Pianist) nodig om Cronenberg het beeldje te weerhouden. Dit jaar waagt hij zich voor de derde maal aan een gokje in de Franse badstad, met A History of Violence. Cronenberg lijkt zijn grijze haren van weleer langzaam kwijt te spelen, want net als in Spider, moet de exhuberante horror à la The Fly of 'Videodrome' wijken voor een klassieke opstelling: een man (Viggo Mortensen) leidt een lieflijk leventje in de suburbs, totdat een bloederig incident hem dwingt uit zijn verleden te putten om zijn gezinnetje te beschermen tegen maffiosi (Ed Harris, William Hurt!). Viggo 'Aragorn' Mortensen kreeg met de avonturenfilm Hidalgo vorig jaar al de kans om uit de schaduw te treden van zijn Hobbitcollega's, maar misschien kan hij met deze 'A History of Violence', zijn plek op de filmgodenlijst eindelijk verzekeren. Kilomètre zéro Het is markant: politiek is ook dit jaar een hot issue op de zonovergoten Croisette. Hiner Zaleem (Vodka Lemon) doet zijn duit in het politieke zakje met Kilomètre Zéro, de eerste film gedraaid op Iraaks grondgebied sinds de val van Saddam Hoessein. Deze prent is trouwens een absolute primeur voor het festival: voor de allereerste keer dingt er een Koerdische film mee naar de Gouden Palm. Last Days Voor alle duidelijkheid: Last Days géén biopic van Nirvana frontzanger Kurt Cobain, zoals wel eens wordt vermeld, maar het verhaal van een man.... wiens leven wel opvallend veel gelijkenissen vertoont met dat van Cobain. Laten we hopen dat er van heinde en verre geen Courtney Love te bespeuren valt. Michael Pitt (The Dreamers) vertolkt Blake, een jonge rockzanger, wiens plotse succes uiteindelijk mee zal bijdragen tot zijn ondergang. Gus Van Sant, die twee jaar geleden de Palm verdiend mee naar huis kreeg voor Elephant, staat achter de camera. Of hij met deze Last Days een tweede palmpje opstrijkt? Dat durven we betwijfelen. Lemming Vorig jaar kreeg La Mala Educación de eer het Franse filmfestival in te zetten, dit jaar is het de beurt aan Lemming van de Duitse cineast Dominik Moll (Harry, un Ami Qui Vous Veut du Bien) en zoals de titel aangeeft gaat deze prent over een lemming, een marterachtig wezentje dat bij toeval in een afvoer verstrikt raakt. Dit vreemde incident zet al snel de levens van twee bevriende koppels op zijn kop. Frankrijk's bekendste Charlottes (Gainsbourg en Rampling) spelen de voornaamste rollen. De kans dat dit geen opener van formaat wordt is vrij miniem. Manderlay En last but not least: Manderlay, het vervolg op het door KUT bejubelde Dogville, en het tweede deel in Von Trier's drieluik rond de United States of America. Laten we hopen dat de controverse die de film voorafging, niet interessanter blijkt te zijn dan de film zelf (remember Michael Moore's Fahrenheit 9/11) , want over de geslachte ezel die Von Trier in zijn film wou, zijn al heel wat inktpotten gevloeid. John C. Reilly gaf voor dit kleine incident zelfs verstek op de set. Ach ja, wie heeft Reilley nodig als je Bryce Dallas Howard (de revelatie van 2004 dankzij Shyamalan's The Village) als Grace en Willem Dafoe als Grace's vader hebt. Geen Nicole Kidman dus, al heeft ze laten weten dat ze wel te zien zou zijn in het derde deel van de USA-trilogie: na Dogville en Manderlay volgt Washington. Sin City Normaliter stellen de regels dat een film die in de competitie opgenomen wordt, voordien nergens anders vertoond mag zijn. Maar voor Robert Rodriguez, Frank Miller en guest director Quentin Tarantino lapt festivaldirecteur Gilles Jacob maar al te graag de regels aan zijn laars. Met de bijval die de prent van zowel het publiek als de critici kreeg in de US of A is Sin City zonder twijfel de meest commerciële film in de competitie. We kruisen onze vingers, maar het zou straf zijn mocht deze comic translation (Rodriguez verkiest die term boven 'comic adaptation'), de Gouden Palm mee naar huis krijgen. Sterren als Bruce Willis, Mickey Rourke en Jessica Alba zullen in elk geval aanwezig zijn om hun filmpje te steunen. Peindre ou faire l'Amour Naast de gebroeders Dardenne wagen ook de broertjes Larrieu hun kans op het Franse filmfestival. Hun Peindre ou faire l'Amour handelt over de huwelijksperikelen van William en Madeline, een gelukkig getrouwd koppeltje wiens dochter Elise halsoverkop richting Italië vertrekt. Wanneer Madeline haar schildersezel neerpoot aan een oud huisje, wordt ze er verliefd op en besluit ze het meteen te kopen. Na het vertek van hun dochter kan het echtpaar eindelijk een nieuw leven opbouwen. Daniel Auteuil, ook te zien in competiefilm Caché van Michael Haneke, zal de hoofdrol voor zijn rekening nemen. Quando Sei Nato non puoi più Nasconderti Een hele mondvol, deze Italiaanse competitiefilm, maar voor de man die tour de force La Méglio Gioventu op zijn palmares heeft staan, zijn we bereid enig tonggeworstel te doorstaan. Quando Sei Nato non puoi più Nasconderti (Once You're Born You Can No Longer Hide) zal niet dezelfde epische omvang hebben als Marco Tullio Giordana's zes uur durende familie-epos, maar laat dat u er niet van weerhouden deze film te gaan bekijken. Don't Come Knockin' De intussen 60-jarige Duitse cineast Wim Wenders toont tussen de waaiende palmbomen en de maritieme zeelucht een soort bespiegeling van zijn eigen leven. Wenders' reïncarnatie is een verlopen cowboy-ster die op een dag de filmset afwandelt, omdat hij 'het licht' heeft gezien. Voor hem begint nu een herbronning en een tocht doorheen zijn hele oevre op zoek naar zijn eigen ik. Licht verteerbaar klinkt het allemaal niet, maar met namen als Sam Shephard (die tevens het scenario schreef), Tim Roth en Jessica Lange kan dit misschien echt wel een schot in de roos worden. Don't come knockin' als dat nièt zo is, echter, want met Wenders (The Million Dollar Hotel) weet je nooit. Election Neen, dit heeft noch iets te maken met Amerikaanse verkiezingen, noch met de gelijknamige satire van Alexander Payne (Sideways). Election is de nieuwste prent van Johnny To en wie dit jaar toevallig naar het filmfestival van Gent is afgezakt en de eer had Breaking news te bekijken, kan beamen dat Johnny To een hypergetalenteerd filmmaker is. Election handelt over democratische verkiezingen in een gemeenschap waar misdaad en corruptie welig tiert. Shanghai dreams Van de drie Chinese films die dit jaar in de competitie zitten , ziet Shangai Dreams van de achtendertigjarige Xiaoshuai Wang, één van de vertegenwoordigers van de 6de generatie filmmakers in China, er het indrukwekkendste uit. Shanghai dreams focust op een tragische liefdeshistoire, enkele decennia geleden. The Three Burials of Melquiades Estrada Van de flik in Natural born Killers, tot de norse alienhunter in Men in Black: Tommy Lee Jones heeft al heel wat legendarische rollen op zijn actief. Tijd dus om het geluk achter de camera te beproeven. Met The Three Burials of Melquiades Estrada brengt Jones het relaas van een man (vertolkt door Tommy Lee Jones himself) die een gelofte aan een recent overleden vriend tracht te vervullen door hem te begraven in zijn thuisland Mexico. Het scenario is van de hand van Guillermo Arriaga, de huisscenarist van Alejandro González Iñárritu. Afhankelijk van wat u van het doorwrochte script voor 21 Grams vond, zou dat wel eens een aardige zet voor special agent Kay kunnen betekenen. Where the Truth Lies Begin dit jaar kon u hem nog zien schitteren in The Woodsman, straks staat hij zich vast belachelijk te maken in de Disneykomedie 'Beauty Shop', en dit jaar stond hij voor de tweede maal achter de camera voor de film Loverboy. We hebben het hier natuurlijk over Kevin Bacon, de man die na Mystic River en 'The Woodsman' bij ons niet veel mis meer kan doen. Hij zit dit jaar in het drama Where the Truth Lies van de Egyptische cineast Atom Egoyan. Ook al geen vreemde voor het festival, want zowel zijn Felicia's Journey als The Sweet Hereafter waren genomineerd voor de gouden waaiboom. In Where The Truth Lies krijgen we het verhaal voorgeschoteld van een jonge journaliste, die op zoek gaat naar de waarheid achter de scheiding tussen een beroemd komisch duo. De twee splitten nadat zij een dode dame in hun hotelkamer vonden. Hoe is de dame gestorven? Wat heeft het duo met haar dood te maken? Voor de antwoorden op deze vragen moet u wachten tot de film hier verschijnt, of misschien kunt u eerst de gelijknamige roman van Rupert Holmes eens uitpluizen.

 

Sven De Hondt

 
The Short Films of David Lynch

De meeste mensen kennen David Lynch als de regisseur van de tv-reeks 'Twin Peaks' en cultfilms zoals 'Blue Velvet', 'Mulholland Drive' en 'Eraserhead'. Zijn carrière begon hij echter als beeldend kunstenaar, die gebeten werd door de filmmicrobe en naast zijn langspeelfilms ook enkele kortfilms maakte.

'The Short Films of David Lynch' bundelt zes van deze kortfilms, gemaakt tussen 1966 en 1995. Beginnend met zijn allereerste film 'Six Figures Getting Sick'. Fans van deze grootmeester van het bizarre en het surrealistsche krijgen de mogelijkheid om te ontdekken hoe hij zijn stijl en fascinatie voor nachtmerrieachtige droomwerelden ontwikkelde.

Elk van de kortfilms wordt begeleid door audiocommentaar van Lynch zelf en in het menu is er ook een functie om je TV te calibreren voor een optimale weergave van zijn films. Verder zijn er geen extra’s aanwezig en buiten het interactieve menu is de DVD hierdoor een vrij kale bedoeling. Gelukkig staan de films voorop, zoals het eigenlijk hoort.

Coverfoto: 'Six Figures Getting Sick' (David Lynch)

 

 
Oscars 2004: vooruitblik

Dit jaar zal het de 76e keer zijn dat Hollywood zichzelf op de schouder klopt en Oscars uitreikt à volonté. Wij laten even ons licht schijnen over de nominaties, waaronder dit jaar toch enkele verrassingen. Zo heeft The Academy verbazingwekkend (in vergelijking met andere jaren) een nogal internationaal groepje acteurs genomineerd en is ook de aandacht voor de independents opmerkelijk! Beste film Maar het meest fantastisch zijn natuurlijk de elf nominaties voor Lord of the Rings: The Return of the King. Dat brengt het totaal aantal nominaties voor de hele trilogie op 30! De Oscar voor Beste Film kan dit epos eigenlijk niet meer ontgaan, en wij kunnen absoluut vrede nemen met deze beslissing, want uiteindelijk beloont men hiermee de grootste filmtrilogie ooit. De vorige twee films wonnen samen al 6 Oscars, maar geen daarvan was voor Peter Jackson of voor Beste Film bestemd. Naast het feit dat Jackson het echt verdient, is er ook de opvallend zwakke concurrentie in deze categorie. Eastwood?s Mystic River is een krachtig drama, maar kent niet de grootsheid van Unforgiven; Lost In Translation is een juweeltje, maar de nominatie volstaat beslist als beloning; Master & Commander leverde goeie cinema, maar is nu ook niet zo?n hoogvlieger. En over Seabiscuit, op zijn best een leuk weekendfilmpje, moet u het met ons eens zijn: die is geen Oscarnominatie waard! Bizar genoeg viel Cold Mountain, Anthony Minghella?s groots opgezette drama, uit de boot. De voorspelde nominatie bleef uit, en dat is toch verwonderlijk gezien de typische Oscartoon van deze film. Andere kanshebbers waren het drama The House of Sand and Fog, Jim Sheridan?s In America, The Last Samurai en Tim Burton?s gelukzalige Big Fish. Beste regisseur De regisseurs van alle genomineerde films kregen ook een Oscarnominatie voor hun werk, op één na dan. Voor LOTR is dat dus Peter Jackson, voor Mystic RiverClint Eastwood en voor Master & Commander de geweldige Peter Weir. Sofia Coppola (Lost In Translation) schrijft geschiedenis: zij is slechts de derde vrouw die ooit genomineerd werd als Beste Regisseur, en zelfs de allereerste Amerikaanse (Lina Wertmüller ? genomineerd in 1977 ? is Italiaanse, en Jane Campion (1994) komt uit Nieuw-Zeeland). Gary Ross, de man achter Seabiscuit kreeg gelukkig niks en werd verrassend genoeg vervangen door Fernando Meirelles, voor het overweldigende Cidade de Deus. Bizar, want dit Braziliaanse meesterwerkje werd vorig jaar niet eens genomineerd in de categorie Beste Buitenlandse Film. Naast de regie-nominatie maakt dit fenomeen ook nog kans op een Oscar voor montage, fotografie én scenario. Hollywood gunt dus heel af en toe toch eens de eer aan een ander. Beste acteur Meest in het oog springend in de categorie Beste Acteur, is natuurlijk Johnny Depp. Deze geweldige, bijzonder getalenteerde acteur vist ondanks vele mooie prestaties op het witte doek al jaren achter het net, maar krijgt nu éindelijk een Oscarnominatie. Bizar genoeg voor het niet zo geweldige Pirates of the Caribbean, een komische avonturenfilm én een blockbuster! Doorgaans komen die niet eens in aanmerking voor zulke prijzen. Maar Depp was hét middelpunt van het piratenfestijn en mag wat ons betreft zelfs winnen. Een acteur van zijn kaliber moet gewoonweg een Oscar hebben! Hetzelfde geldt voor Sean Penn, dit jaar de grootste kanshebber met zijn getormenteerde rol als troosteloze vader van een vermoord meisje in Mystic River. Reeds 3 maal eerder genomineerd en bekend om zijn progressieve politieke uitspraken, geeft hij geen zier om de Oscars en zal vrijwel zeker afwezig zijn op de uitreiking, wat hem misschien parten zal spelen. In dat geval is er Bill Murray, nog zo?n geniale acteur. De droge komiek heeft met (Lost In Translation een nieuwe status bereikt en werd al met prijzen overladen. Het zou wel eens kunnen dat hij met de trofee naar huis gaat. Het minste kans maken dus de Britten: Jude Law - relatief sterk in Cold Mountain, maar veel beter bij zijn vorige genomineerde rol in The Talented Mr. Ripley ? en Ben Kingsley, die als gepensioneerd Iraanse kolonel in The House of Sand and Fog een vierde Oscarnominatie krijgt. Tom Cruise (The Last Samurai) en Russell Crowe (Master & Commander) kunnen achter de schermen een duel aangaan, want beide heren hoopten ook op een nominatie. Pech gehad. Beste actrice Dé grote verrassing van de lijst vinden we in de categorie Beste Actrice. Daar werd namelijk de jongste actrice ooit genomineerd. Totaal onverwacht bovendien! Het gaat om Keisha Castle-Hughes, de dertienjarige Nieuw-Zeelandse hoofdrolspeelster uit het charmante Whale Rider. Dit drama kreeg wereldwijd lof toegezwaaid, maar leek geenszins Oscarmateriaal te zijn. Jammer genoeg betekent dit wel dat de gedoodverfde winnares in deze categorie, Nicole Kidman voor Cold Mountain, niet eens genomineerd werd! Een lichte schok, want de winnares van vorig jaar leek haar triomf verder te zetten en had wellicht al plaats vrijgemaakt op de schoorsteenmantel. Hopelijk krijgt ze met Dogville de verdiende herkansing! Castle-Hughes zien we echter nog niet meteen winnen, want de concurrentie is behoorlijk sterk. Diane Keaton, als ouwe doos in flutkomedie Something?s Gotta Give, laten we even buiten beschouwing, maar dan zijn er drie zeer jonge opkomende sterren die prachtige vertolkingen hebben neergezet: De bloedmooie Charlize Theron (28) vermomde zich als een kruising van Margriet Hermans en Sergio in Monster, de hypnotiserende Samantha Morton (26) was innemend als moeder in In America, en Kidman?s hartsvriendin Naomi Watts (35), doorgebroken met Mulholland Drive, toont haar talent in 21 Grams. Eén van hen zal wellicht winnen, en daar leggen we ons graag bij neer. Mochten een nominatie op hun buik schrijven: Cate Blanchett (Veronica Guerin) Evan Rachel Wood (amper 15, maar meesterlijk in Thirteen), Jennifer Connelly (The House of Sand and Fog), Scarlett Johannsen (Lost In Translation) en Gwyneth Paltrow (Sylvia). Actrice en acteur in bijrol Bij de nominaties voor bijrollen treffen we nog enkele ?vreemde eenden in de bijt?. De Iranese Shohreh Aghdashloo (met zo?n onuitspreekbare naam zal ze zeker niet winnen) deed het naar verluidt goed in The House of Sand and Fog, Ken Watanabe viel op in The Last Samurai en de uit Benin afkomstige Djimon Hounsou (ook bekend uit Amistad en Gladiator) was steengoed als zieke kunstenaar in In America. De Puertoricaanse Benicio Del Toro kennen we natuurlijk wel allemaal, want hij won drie jaar geleden al voor Traffic. 21 Grams levert hem nu een nieuwe nominatie op. Amerikanen vullen de overige plaatsen op: Alec Baldwin (The Cooler), Tim Robbins en Marcia Gay Harden (Mystic River), Holly Hunter (ijzersterk in Thirteen), Patricia Clarkson (Pieces of April, en bekend uit Dogville en Far From Heaven) en last en zeker en vast ook least: Renée Zellweger, verdomme voor de derde keer genomineerd (nu voor Cold Mountain) en dat telkens volledig onverdiend. Wij beginnen deze over het paard getilde actrice stilaan te haten! In haar plaats hadden we liever Jessica Lange (Big Fish) gezien, of Hope Davis uit American Splendor. Tenslotte nog even de (bescheiden) Belgische aanwezigheid aanstippen ? iets wat tot onze blijdschap stilaan een traditie begint te worden. In de categorie Beste Animatiefilm werd Les Triplettes de Belleville genomineerd, een Belgisch-Canadees-Franse coproductie. Disney? Brother Bear jaagt ons geen schrik aan, maar Finding Nemo is natuurlijk een sterke concurrent. Zoals altijd dus weer goed nieuws en slecht nieuws. In de nacht van zondag 29 februari op maandag 1 maart kunt u aanschouwen hoe dit alles afloopt. Stormt een furieuze Kidman het podium op om Charlize Theron te onthoofden? Komt Sean Penn de pret bederven? Wint Peter Jackson en bedankt hij alle 3000 medewerkers één voor één? Zal Billy Crystal Geert Hoste evenaren? En wat zal Cher dragen??? Enkele weetjes: Wie zich afvraagt hoe het met Dogville zit, onze nummer 1 van 2003, zal nog een jaartje geduld moeten hebben. Hoewel de film bij ons intussen al bijna een jaar geleden verscheen, moet de film in de Amerikaanse bioscopen nog een release krijgen. De film kan dus pas in aanmerking komen voor de Oscars in januari 2005. Ook de Razzie-nominaties werden bekend gemaakt, de filmprijzen die het slechtste van alles belonen. Godzijdank maken Ben Affleck en Jennifer Lopez kans op heel wat awards, net als ouwe getrouwe Sylvester Stallone, Angelina Jolie, Ashton Kutcher, Mike Myers, Demi Moore en jammer genoeg ook Al Pacino, Christopher Walken en Alec Baldwin? Ten slotte nog even de films met het meest nominaties op een rijtje: 11 voor LOTR, 10 voor Master & Commander, 7 voor Seabiscuit en Cold Mountain, 6 voor Mystic River, 5 voor Pirates of the Caribbean, 4 voor City of God, Lost In Translation, Finding Nemo en The Last Samurai.

 

Sven De Schutter

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS