In Memoriam: Pol Van Achter

Pol is dood. Hoe onwaarschijnlijk het ook moge zijn dit te moeten schrijven voor een site die nog geen 10 jaar oud is en voor een redacteur van nog geen 30. En toch is het zo. Vrijdagochtend, 25 januari 2008, enkele dagen voor zijn verjaardag, reed Pol tegen een geparkeerde vrachtwagen en was op slag dood. Verdomme Pol. Lette je niet op, reedje te snel, was je even afgeleid? Misschien... Waarschijnlijk... Want Pol, je was een snelle jongen, soms hard, maar wel altijd eerlijk en recht voor de raap. Je was niet rechts maar wel ziek van het hypocriete salonsocialisme. Niet zeveren, gewoon doen. Voor ons schreef je met veel overtuiging het eerste deel van Kill Bill (je vond het geweldig, terecht). We contacteerden je nog om ook het tweede deel te schrijven, maar je had het te druk. Het was meteen ook de een van de weinige goede films die je recenseerde voor ons want met draken als 2 Fast 2 Furious, A Man Apart, Analyse That, Ghost Ship, Taxi 3 of Salton Sea zal je niet veel kijkplezier (maar misschien des te meer schrijfplezier) gehad hebben. Gelukkig kon je ook je beste film aller tijden bespreken. Bedankt Pol voor je recensies, je interview met medecritici, je ongezouten mening, je nieuwsjaarsmsje. Je was overtuigd vrijzinnig, geen klef gedoe met hiernamaalsen. Vrijdag word je gecremeerd en dan is het ook gedaan. Definitief. We zullen je missen. 

 

 

 

Frank Moens

 
In Memoriam: Heath Ledger

Filmsterren komen en gaan, maar doorgaans doen ze dat laatste op hun welstellende oude dag, aftakelend onder de Californische zon met een Oscar op de schouw en met Viagra binnen handbereik. Niet zo voor Heath Ledger. De carrière van de 28-jarige acteur begon pas sinds enkele jaren ernstige proporties aan te nemen, maar op 23 januari werd hij levensloos aangetroffen in zijn New Yorkse flat. Ledger bleek gestorven aan een overdosis slaappillen, pijnstillers en andere medicijnen. Zijn dood kwam uiteraard zeer onverwacht en heeft filmliefhebbers overal ter wereld lichtjes geschokt. Omdat de tragische dood van wat wij aanzien als een veelbelovende en schijnbaar zeer geëngageerde acteur ons uiteraard ook niet onberoerd laat, kijken we even terug op de korte carrière van de Australische ster. Ledgers acteercarrière ving aan in zijn geboorteland, het uit soaps en surfborden opgetrokken Australië. Met de typische looks van een surferboy raakte hij daar makkelijk aan de bak, maar interessante rollen bleek hem dat eigenlijk niet op te leveren. Ledger trok zijn stoute schoenen aan en trok naar Hollywood, waar hem een koude douche te wachten stond: hij vond er simpelweg geen werk. In 1999 zorgde de komische Australische thriller Two Hands, waarin Ledger een schitterend koppel vormde met de intussen vrij bekende Rose Byrne, dan toch voor een opstapje. Ledger werd gecast in de vrij routineuze, maar niettemin frisse tienerkomedie 10 Things I Hate About You, gebaseerd op Shakespeare?s Taming of the Shrew. Bitch van dienst Julia Stiles mocht zich door Ledger laten verleiden. Het interessante aan deze rol was dat ze enigszins tegen de typecasting in ging. Ondanks zijn looks was Ledgers personage niet erg populair. De norsheid en onwelwillendheid die hij in de film uitstraalde, bezorgden hem dan ook al snel een vrij ernstig imago. Toch leek op dat moment weinig vermoeden dat er meer in hem zat. Er volgde weliswaar een vooraanstaande rol in het pompeuze maar succesvolle The Patriot, waarin Ledger de strijdvaardige zoon van Mel Gibson vertolkte, de film werd niet echt gesmaakt door de critici en de rol deed Ledgers imago dus geen goed, al gaf de prent zijn naambekendheid wel een kleine boost. Kort daarop kreeg Ledger de hoofdrol te pakken in het matig entertainende A Knight?s Tale. Zich intussen nestelend in een Hollywoodleventje, met actrice Heather Graham aan zijn arm en zijn naam op het People-lijstje van de 50 mooiste mensen, leek Ledger de weg van Matthew McConaughey of Vince Vaughn op te gaan, knappe koppen uit futloze films. Toch bleef Ledger naar eigen zeggen op zoek naar karakterrollen, zoals die van de tot zelfmoord gedreven zoon van Billy Bob Thornton in het aangrijpende drama Monster?s Ball. Onze K.U.T-recensie verwoordde dat als volgt: En Heath Ledger verdient zijn imago van ster-in-wording misschien wel. [...] Ledger weet, ondanks zijn beperkte screentime, een sterke indruk na te laten bij het publiek. Dit zou dus best nog eens interessante acteur kunnen worden. Toch zou het nog vier jaar en vijf matige films duren eer Ledger echt kon tonen wat hij waard was. Na weinig opmerkelijke rollen in The Four Feathers, Ned Kelly, The Order, Lords of Dogtown en The Brothers Grimm, belandde het scenario van Brokeback Mountain op het bureau van zijn agent. Talloze bekende jonge acteurs hadden de film afgewezen ? Mark Wahlberg gaf later zelfs toe dat hij het zelfs niet wou lezen gezien het onderwerp ? en cineast Ang Lee diende zijn toevlucht te nemen tot een rist iets minder grote namen. Met Jake Gyllenhaal en Heath Ledger bleek hij echter de hoofdvogel te hebben afgeschoten. Beide acteurs gaven zich volledig over aan hun tragische rollen van verliefde cowboys. Ledgers Ennis del Mar moest daarbij een continu opgekropte passie uitbeelden, gecombineerd met een naïeve onbeholpenheid. 26 was hij, en toch bleek hij zich tegen het einde van de film schijnbaar moeiteloos te kunnen voordoen als een gebroken veertiger. Een vertolking om u tegen te zeggen. Om maar te zwijgen van de ? tja ? moed waarmee hij het in het conservatieve Hollywood waagde met veel enthousiasme zijn mannelijke tegenspeler vurig te kussen. Gyllenhaal en Ledger werden overigens goede vrienden en werden samen voor tal van filmprijzen genomineerd, waaronder ook een Oscar. Ledger, die intussen ook een relatie achter de rug had met Naomi Watts, kreeg het op de set van Brokeback Mountain ook nog te pakken voor de actrice die zijn echtgenote speelde, Michelle Williams. In 2005 werd hun dochter Matilda geboren, Gyllenhaal werd peter. Alle lof voor de toch wat risicovolle rol zorgde er voor dat Ledger plots een veelgevraagd acteur werd, die vooral een loodzwaar imago meetorste. Een hoofdrol in het vederlichte ? maar helaas ook wat fletse ? Casanova kon daar weinig aan veranderen. Nee, er zat voor Ledger niets anders op dan die Ernstige Acteercarrière maar gewoon verder te zetten. Na het weinig geziene Candy, vertolkte hij met verve een van de zes incarnaties van Bob Dylan in Todd Haynes? aparte biografische prent I?m Not There. Maar eigenlijk kreeg die rol niet zo veel aandacht, al was het maar omdat Cate Blanchett met alle eer ging lopen. Ook werd er vooral reikhalzend uitgekeken naar wat écht beschouwd werd als Ledgers eerste echt grote rol na de Oscarnominatie. Dat zou The Joker worden in Christopher Nolans The Dark Knight, de sequel op Batman Begins. De eerste berichten van de set, gevolgd door de eerste promofoto?s, toonden aan dat Nolan en Ledger niet zinnens waren de cartooneske versie zoals die door Jack Nicholson gebracht werd in 1989, te gaan heropvoeren. Ledgers Joker zou bloeddorstig en ijzingwekkend zijn, een zelden geziene filmslechterik. Ledger verklaarde na de opnames zelfs dat de rol hem emotioneel geen deugd gedaan had en dat hij te kampen had met wisselende gemoedstoestanden en nachtmerries. De productie van The Dark Knight is al een tijd achter de rug. De release van de film komt dus niet in gevaar, al maakt de studio zich wel nog wat zorgen over de affiches en dialogen in de film die naar de dood verwijzen. Maar we twijfelen er niet aan dat heel wat studiobonzen stiekem ? of misschien zelfs niet zo heel stiekem ? verheugd uitkijken naar de opbrengst van de prent. Ledger was echter al aan een volgende film begonnen en zat zelfs middenin de opnames van The Imaginarium of Doctor Parnassus, een film van ... Terry Gilliam, een man die al haast evenveel films niét gemaakt heeft als wel, in zijn met pech doorkruiste carrière. Momenteel is nog niet zeker wat er met die film gaat gebeuren, maar de opnames waren alleszins nog niet genoeg gevorderd om de film zonder Ledger af te werken. Gilliam onderhandelt echter wel met Johnny Depp om de rol over te nemen. Het hoofdpersonage valt tijdens de film immers door een toverspiegel en zou er dus nadien helemaal anders kunnen uitzien. Tja. Een oplossing zoals alleen Hollywood dat kan bedenken. De plotse dood van Ledger en de schokgolf die dit teweeg bracht onder pers, publiek en filmlui, valt overigens ietwat te vergelijken met die van River Phoenix in 1993. Deze eveneens zeer veelbelovende en al even authentiek aandoende acteur, broer van Joaquin Phoenix, stierf toen geheel onverwacht en compleet tegen zijn imago in, aan een overdosis. Los van de emotionele kant van de zaak valt ook voor het eerst echt op welke onmiskenbare rol het internet speelt in de verslaggeving over de dood van een bekend acteur (is er de laatste vijf jaar dan echt geen grote ster meer onverwacht overleden dat we dat nu pas merken?). Amper een uur na het bekend maken van de dood van Ledger, werd het net overrompeld door reacties en theorieën, in die mate dat geen enkel tijdschrift nog up to date kan genoemd worden als het in zijn eerstkomende editie alsnog met het nieuws uitpakt - al is het voor een hommage nooit te laat. Ook voor treurende fans is het internet de rouwtempel bij uitstek, al werden er intussen ook al heel wat bloemen neergelegd bij de flat waar Ledger stierf. Intussen openden paparazzi de jacht op al wie Ledger kende of met hem gewerkt heeft. Mel Gibson betreurde het drama publiekelijk, de set van Jake Gyllenhaals nieuwste film (Brothers, met Tobey Maguire en Natalie Portman) diende afgeschermd te worden voor opdringerige persmuskieten. Is de heisa om dit sterfgeval dan buitenproportioneel? Ja, want Ledgers rol in de filmwereld wordt er flink door overgewaardeerd - er staan genoeg andere en getalenteerde acteurs klaar om zijn plaats in te nemen ? en de kans op mythevorming is zelfs zo groot men haast zou vergeten dat Ledger ook gewoon een begaafd acteur was. Anderzijds willen wij, als filmrecensenten maar vooral als filmliefhebbers, niet ontkennen dat dit een spijtige zaak is. Ledger leek zijn vak bijzonder ernstig te nemen en de kans was groot dat hij nog heel wat opmerkelijke vertolkingen zou uit zijn mouw schudden. Volgens Terry Gilliam (met wie hij ook al in The Brothers Grimm werkte) wilde hij zelf ook regisseren. En dus treuren wij maar even mee om deze in de kiem gesmoorde carrière. En kijken we net als u uit naar The Dark Knight, die in augustus verschijnt.

 

Sven De Schutter

 
2007 - Wat heeft het te bieden?

 

- - - - - - - -

 

De terugkeer van de eighties In afwachting van het vierde deel in de Indiana Jones-cyclus waarin Indiana een queeste aanvangt op zoek naar zijn televisiedekentje en zijn teenslippers in rusthuis De Zonnebloem maken drie andere coryfeeën uit de eightiesopnieuw hun opwachting. Zo mag John McLane (als kletskop ditmaal) opnieuw de schurken een welgemeende ?Yippie-Ki-Yay motherfucker? toeroepen in Live Free or Die Hard (4/07) en mag Sylvester Stallone opnieuw de handschoenen aanbinden voor de slotaflevering in de Rocky-franchise. Aangezien Rocky XXVIIX: The Return of the Revenging Greybeards wat lang uitviel koos men uiteindelijk voor Rocky Balboa (31/01). En van de bokszaal naar de Afrikaanse rimboe, want Stallone kruipt vervolgens opnieuw in de huid van de getraumatiseerde Vietnamveteraan Rambo. Aangezien Ram-botox niet op de goedkeuring kon rekenen van de intussen 60-jarige Stallone koos men uiteindelijk voor het ietwat fletse Pearl of the Cobra als ondertitel. Jeugdsentiment Neen, de helden uit de verhalen die grootmoeder ons voorlas heetten niet Aagje, Abeltje of Paulus de boskabouter, maar luisterden naar namen zoals Leonardo, Michelangelo, Donatello en Raphaello. Ouders waren aangenaam verrast dat we plots een haast ongezonde interesse aan de dag legden voor Italiaanse Renaissancekunstenaars, ware het niet dat de Teenage Mutant Ninja Turtles naar de zelfde namen luisterden. De CGI-stroom van het voorbije decennium indachtig, mocht een nieuwe bioscoopfilm natuurlijk niet uitblijven (28/03). Wie ook een computertransformatie ondergaat zijn Transformers (25/07), waarin een uitgeblust wagenpark in opstand komt en de wereld van een totale vernietiging wil behoeden. Rest ons enkel nog de vraag wanneer het de beurt is aan Bassie & Adriaan, Peppie & Kokkie en Samson. Festival Fantastische Film verhuist Het concept blijft ongewijzigd (dus luidkeels roepen wanneer u bloed, borsten en blote benen op u ziet afstevenen), maar de organisatie achter het Belgische Festival van de Fantastische Film besloot dit jaar de Passage 44 te ontruimen ten gevolge van werkzaamheden. Het BIFFF, dat dit jaar aan zijn 25e editie toe is, slaagt de tenten op aan Tour & Taxis in het noorden van Brussel. Wong Kar-Wai goes English We zijn ondertussen al een beetje gewend aan het concept: Europese en Aziatische cineasten die een bescheiden succesje scoren in hun vaderland en vervolgens hun geluk trachten te beproeven in Tinseltown. Wij wensen Erik Van Looy alvast veel succes met zijn eventuele James Ellroy-verfilming, maar ondertussen zijn wij vooral benieuwd wat sterren als Jude Law, Nathalie Portman, Rachel Weisz en ?godbetert? Norah Jones, uitvreten onder de regie van Wong Kar Wai (2046) in My Blueberry Nights (september), een roadmovie over een jonge Amerikaanse die het land doorkruist op zoek naar de ware liefde. Oliver Der Untergang? Hirschbiegel koos voor een remake van de klassieker Invasion of the Body Snatchers. Hij wist Nicole Kidman en Blonde Bond Daniel Craig te strikken voor zijn Invasion. Het wel en wee van de Coppola-clan Dochter Sofia heeft zich ondertussen in Parijs gevestigd waar ze zich samen met haar echtgenoot Thomas Mars (frontzanger van de rokgroep Phoenix) ontfermt over hun pasgeboren spruit, maar Francis keert terug na een jarenlange afwezigheid (zijn laatste wapenfeit als regisseur, The Rainmaker, dateert intussen al van 1997). Hij flirtte jaren met het idee om On the Road, Jack Kerouacs bijbel voor de beatgeneratie te verfilmen, maar uiteindelijk wordt zijn eerste film van dit millennium de oorlogsfilm Youth Without Youth, waarin Tim Roth te zien is als een voortvluchtige literatuurprofessor tijdens W.O. II. Ook zoonlief Roman Coppola kruipt terug de filmset op na zijn vergruisde regiedebuut CQ. Hij schrijft mee aan de nieuwste film van Wes Anderson (The Life Aquatic), The Darjeeling Limited met in de hoofdrollen Owen Wilson, Adrien Brody en ... Coppola?s neef Jason Schwartzman. De fantasy leeft op Ook aan heksen, tovenaars, draken en ander magisch hocus pocus is er in 2007 geen gebrek. We zaten na The Chronicles of Narnia en Eragon nu niet echt te wachten op nog meer schaamteloze Lord of The Rings-kopieën, maar laten we het vel van de beer voorlopig niet verkopen voor we hem geschoten hebben. Zo is er de verfilming van het eerste deel van de Golden Compass-trilogie (05/12), waarin we de queeste volgen van de jonge Lyra Belacqua die zich bewapent met een magisch kompas, en zich een weg baant doorheen de woestijn op zoek naar de oerstof van het bestaan. Nicole Kidman en kersvers Bondkoppel Daniel Craig en Eva Green spelen de schurken van dienst. Meer interesse vertonen we echter in Stardust (oktober), de allereerste verfilming van een roman van de uiterst geniale Neil Gaiman. Matthew Vaughn (Layer Cake) zit in de regiestoel en Robert De Niro, Michelle Pfeiffer en Ricky Gervais staan voor de camera. En als u er nog wakker van ligt: ook Harry Potter (11/07) zal opnieuw het toverstokje heffen. Threequels Wij blijven vooralsnog wachten op een sequel op Lynchs Straight Story waarin Alvin terug rustig naar huis bolt of de opvolger voor Snakes on a Plane waarin Samuel L. Jackson krijgt af te rekenen met een horde ijsberen op een oceaanstomer. In afwachting krijgen we in 2007 genoeg threequels om het gat in de ozonlaag te dichten. (Al Gore heeft intussen al genoeg materiaal voor een sequel op zijn klimaat-docu An Inconvenient Truth). Het zal gaan stuiven aan de box office, want zowel Jack Sparrow (23/05), Shrek (20/06) en Spider-man (02/05) zijn terug voor een derde ronde. Ook Danny Ocean heeft voor de derde keer zijn crew bij elkaar gekregen (ditmaal verrijkt door Ellen Barkin en Al Pacino) (20/06) en Jason Bourne (12/09) ligt nog steeds in de knoop met zijn identiteit. Engelse romanciers Literatuurprofessoren aller lande, verenigt u en juicht. 2007 lijkt het jaar te zijn waarin de Engelse literatuur zijn weg naar het witte doek vindt. Brokeback Mountain ladies Michelle Williams en Anne Hathaway kruipen in de huid van Charlotte Brontë en Jane Austen in respectievelijk Brontë en Becoming Jane, terwijl Renée Zellweger meespeelt in Miss Potter (28/03) over Beatrix Potter, de geestelijke moeder van het schattige konijn Peter Rabbit. Neen, Zellweger speelt niet het konijn. De draken van 2007 Laten wij u naast de opwarming van de aarde alvast waarschuwen voor de draken van 2007. Rowan Atkinson moest blijkbaar zijn bankrekening dringend spijzen met als gevolg een tweede Bean-film (04/04). Voorts is er nog Eddie Murphy?s nieuwste verkleedcircus Norbit (11/04). Christopher Walken en John Travolta draven op als desperate housewives in ?Hairspray?, een update van John Waters? gelijknamige cultklassieker. Sean Bean speelt dan weer The Hitcher (04/04) in een remake van de genreklassieker met Rutgher Hauer. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben. Ben Affleck is terug "Het gaat niet goed met Ben Affleck" kopten we in onze recensie van zijn laatste vehikel Man about Town, maar in 2007 lijkt het tij te keren voor Hollywoods grootste schertspunt. Zo is er Hollywoodland, waarvoor Affleck het voorbije filmfestival van Venetië de prijs voor beste acteur in ontvangst mocht nemen en vervolgens is er Smokin? Aces (07/03), de nieuwste actiethriller van Joe Carnahan (Narc). Affleck kruipt overigens zelf in de regiestoel voor de regie van Gone, Baby, Gone, een verfilming van de gelijknamige roman van Dennis Lehane, auteur van Mystic River. Broer Casey Affleck mag de hoofdrol spelen en Michelle Monaghan, Morgan Freeman en Ed Harris vervolledigen de cast. Vlaemsch! 2006 was opnieuw een annus horribilis voor de Vlaamse film. Via de faits divers-reeks kregen we genoeg huisje-boompje-beestje-drama?s over de modale man, maar een frisse wind bleef helaas uit. 2007 lijkt de Vlaamse cinema opnieuw hip te maken, met de allereerste Herman Brusselmans-verfilming Ex drummer (31/01) en Felix Van Groeningens opvolger van Steve and Sky, Dagen Zonder lief (31/03) over een reünie van vijf jeugdvrienden. Chris Van Den Durpels typetje Firmin (14/02) haalt onder regie van Dominique Deruddere uit met een flinke rechtse, Jan Decleir gaat met de hulp van Wim Opbrouck op zoek naar een levensgezellin in Miel Van Hoogenbempt?s Man zoekt vrouw (22/08) en Nic Baltazhar verfilmt met Ben X de lotgevallen van een jonge autist die het slachtoffer wordt van aanhoudende pesterijen. Raakt De Niro uit zijn carrièredip? Sinds hij samen met Pacino aan de koffietafel zat in Michael Manns superieure actie-thriller Heat is de carrière van De Niro wat gaan kabbelen. Wat ooit Vito Corleone en Travis Bickle was, liep vorig jaar nog met namaakborsten achter Ben Stiller aan, maar 2007 lijkt een keerpunt te zijn. Voor het eerst sinds A Bronx Tale (1993) kruipt hij achter de camera voor de regie van The Good Shepherd (28/02) over de groeipijnen van de Amerikaanse C.I.A. De Niro wist in elk geval al een indrukwekkende cast bij elkaar te rapen: Matt Damon, Angelina Jolie, Alec Baldwin, William Hurt, John Turturro, Billy Crudup, Michael Gambon en Joe Pesci. De schandaalfilm van 2007? Uiteindelijk heeft het weinig uitgemaakt, alle websites die voet bij stuk bleven houden dat Craig de foute keuze was voor de zevende James Bond, maar de trend krijgt duidelijk navolging in 2007. Volgens de website www.boycottchapter27.com is het ongehoord en wansmakelijk om een film te maken over Mark David Chapman, de moordenaar van Amerika?s favoriete Beatle John Lennon en ook Amerikaanse moraalridders schreeuwen moord en brand. Het is aan Jared Leto (Requiem for a Dream) om de criticasters van het tegendeel te bewijzen. Lindsay Lohan vertolkt Chapmans vriendin in Chapter 27. Vandaar dus al die commotie.

 

Sven De Hondt

 
En wat in 2008?

Sweeney Todd, No Country For Old Men, Atonement, Before The Devil Knows You?re Dead en In The Valley Of Elah? het lijstje van films die wij reeds konden voorproeven en u ten stelligste aanraden voor het kersverse filmjaar lijkt schier eindeloos. Is deze resem titels een voorbode voor een interessant filmjaar of is het canon aan prestigefilms veeleer een vroege nawee van het nieuwe Oscarseizoen? Wat sowieso niet te ontkennen valt is dat 2008 een jaar is waarin threequels terug uit den boze zijn, de Vlaamse cinema lijkt uit te pakken met een flinke dosis lef en bravoure en Indiana Jones opnieuw de zweep doet knallen. Een overzicht. California Dreamin? Het Roemeense kleinood California Dreamin? gaat over een bureaucratische nachtmerrie in een Roemeens slaapstadje. De vlak na de voltooiing overleden cineast Christian Nemescu won er op het voorbije filmfestival van Cannes de Certain Regard-prijs mee en won postuum de publieksprijs op het filmfestival van Brussel. Redenen te over om u naar deze parel te begeven. Dante 01 Het is intussen al een kleine 15 jaar stil rond de visionair Marc Caro, de man die ons samen met surrealist Jean-Pierre Jeunet wist te betoveren met de macabere fabels Delicatessen en La Cité des Enfants Perdus. In 2008 kruipt de gewiekste Parijzenaar opnieuw uit zijn pijp. En hoe! Met Dante 01 vertelt hij het verhaal van een ruimtegevangenis die in de verstikkende atmosfeer van de vijandige planeet Dante rondzweeft. De trailer roept herinneringen op aan Danny Boyles fel gesmaakte scifi-parabel Sunshine en Arenofsky?s bezwerende mindtrip The Fountain. Geen slechte referenties, als u het ons vraagt. Small Gods Dit jaar was Small Gods, het regiedebuut van de jonge Belgische cineast Dimitri Karakatsanis het Vlaamse paradepaardje op filmfestival van Venetië. Het scenario mocht dan wel enkele zwakheden vertonen, zelden zagen wij een Vlaamse film waar zo?n hypnotiserende kracht vanuit ging. 2008 moet trouwens een hoogjaar worden voor de Vlaamse film. Maar liefst 25 Vlaamse films zouden dit jaar een release krijgen. Namen die u alvast in de oren hoort te knopen: Pieter Van Hees, die zijn talent tot tweemaal toe mag bewijzen (de Faits Divers-film Linkeroever en de komedie Dirty Mind met Wim Helsen ) en Patrice Toye, die met het scenario van haar nieuwste film Lenteritueel al kon rekenen op de scenarioprijs op het Amerikaanse Sundance festival. Vergane Glories Vorig jaar bewezen zowel Rocky en John McClane dat het woord brugpensioen niet in hun woordenboek staat, dit jaar is het de beurt aan Indiana Jones die 19 jaar na Indiana Jones and the Last Crusuade opnieuw op schattenjacht mag. Werelds meest bekende archeoloog bindt ditmaal de strijd aan met de Russische KGB-agent Spalko, een in nauwsluitend legeruniform gepropte Cate Blanchett met bijpassend Mia Wallace-kapsel. Kinky! De nieuwe golf in Hollywood Gevierde Hollywoodauteurs zoals Peter Biskind maken graag gewag van een 21ste eeuwse New Wave binnen de Amerikaanse independent industrie: een vaste kliek filmmakers die zich wars durven opstellen van alle gebruikelijke Hollywoodregels en telkens weten uit te pakken met originele cinema. Onder hen: Paul Thomas Anderson, die met There Will Be Blood de megalomane verfilming van Upton Sinclairs oliekroniek Oil! bekende paden verlaat, Wes Anderson, die na The Life Aquatic opnieuw een vat kleurrijke personages opentrekt in The Darjeeling Limited en Noah Baumbach, die na zijn felgesmaakte debuut The Squid and The Whale aan de slag ging met Nicole Kidman en Jack Black in Margot at the Wedding. De little Miss Sunshine van 2008 Zo doopten critici het alom bekroonde kleinood Juno. Misschien een unfaire vergelijking, maar Juno wist met zijn melange van herkenbare humor, sterke vertolkingen (Ellen Page wordt alom gelauwerd) en frisse soundtrack vele top 10 lijstjes van Amerikaanse critici in te palmen. Roger Ebert, oppercriticus van The Chicago Sun, zette Juno zelfs op zijn eerste plaats. Niet dat de meningen van critici er iets toe doen, maar deze zwangerschapskomedie zou wel eens de independent hit van het jaar kunnen worden. Nieuwe franchises Na een jaar waarin de treequel zich als onkruid leek te ontwikkelen aan de box-office, lijkt 2008 het jaar waarin nieuwe franchises hun opwachting maken. Allereerst is er de comic verfilming Iron Man, met de fantastische Robert Downey Jr. in de hoofdrol. De gebroeders Wachowski laten na de Matrix-trilogie opnieuw van zich horen met Speed Racer, een epileptische verfilming van de gelijknamige Mangareeks en Edward Norton moet als The Incredible Hulk alle herinneringen aan het desastreuze Hulkavontuur van Ang Lee proberen weg te vegen. Funny Games op z?n Amerikaans Buiten de gevreesde sequels is ook het aantal remakes dit jaar mager gezaaid. De remake die echter het meest in het oog springt is die van Michael Hanekes hondsbrutale Funny Games, geregisseerd door Haneke zelf. Is dit een staaltje van Europees opportunisme en winstbejag of weet Haneke ons toch opnieuw te choqueren? Naomi Watts en Tim Roth spelen dit keer het koppel dat bedreigd wordt door een griezelig ogende Michael Pitt. Walk Hard Judd Apatow leek in 2007 de ongekroonde keizer van de Amerikaanse puberkomedie. Met Knocked Up en Superbad deed hij de op seks beluste tieners uit de American Pie-reeks groen uitslaan. In 2008 bouwt hij verder aan zijn reputatie, maar als producent. Met Walk Hard brengt hij een parodie op Walk The Line, Ray en andere muzikale biopics ("Dewey Cox has to think about his entire life before he plays", aldus de geinige trailer); eindelijk een echte hoofdrol voor John C. Reilly, die eerder als karakteracteur zijn strepen verdiende in Gangs of New York, The Aviator, Magnolia, Boogie Nights en Chicago. Mr. Nobody Enkel in de filmbranche lijkt de strijd tussen Wallonië en Vlaanderen bedekt met een vlag van chauvinistische liefde. De gebroeders Dardenne rusten sinds hun Gouden Palm voor L?enfant nog steeds op hun lauweren, maar Jaco Von Dormael, de cineast die met Toto Le Héros misschien de beste Belgische film tout court afleverde, laat twaalf jaar sinds zijn laatste wapenfeit (Le huitième jour) opnieuw van zich horen. Zijn jongste film, de sciencefictionparabel Mr. Nobody is met een budget van 47.000.000 meteen ook goed voor de duurste Belgische film aller tijden (eat your heart out, Windkracht 10). De cast (Jared Leto! Diane Kruger! Sarah Polley!) doet ons in elk geval likkebaarden. Remakes Het lijkt er nu op dat Hollywood geen heil meer zoekt in het hermaken van films, maar dat ze gewoon films bedenken over het idee achter de remake. In Be Kind Rewind wist een gemagnetiseerde Jack Black alle videocassettes uit. Hij vindt er niets beter op om zijn favoriete films (Ghostbusters! Driving Miss Daisy!) een eigen remake te geven. Is getekend: Michel Gondry, de creatieve knutselaar achter Eternal Sunshine of a Spotless Mind en The Science of Sleep. Ook een titel om te noteren is Son of Rambow, over een groepje kleuters die bij toeval Rambo: First Blood ontdekken en besluiten er een remake van te draaien. De schurk van 2008 Groot was het scepticisme toen bekend werd dat gewezen Brokeback Mountain-cowboy Heath Ledger Batman?s antagonist The Joker ging vertolken in The Dark Knight. De trailer snoerde meteen alle argwaan in de kiem en doet ons reikhalzend uitkijken naar de nieuwe avonturen van de gevleugelde Nemesis. De achillespees uit het vorige deel, met name Katie Holmes, is trouwens ditmaal vervangen door de ravissante Secretary-schoonheid Maggie Gyllenhaal. Kaufman is going Solo Charlie Kaufman is zowat de enige scenarist wiens naam in grote letters vermeld staat op een filmaffiche. Met de scenario?s van Being John Malkovich, Adaptation en Eternal sunshine of the Spotless Mind tekende de scenarist immers voor drie van de meest inventieve scenario?s van het voorbije decennium. Met Synecdoche, New York mag de 50-jarige New Yorker bewijzen dat hij ook als regisseur zijn mannetje kan staan. Het verhaal, over een theaterregisseur (Philip Seymour Hoffman) die een levensechte replica wil produceren van Manhattan voor zijn nieuwste theaterproductie, heeft in elk geval onze interesse al gewekt. Nationaal Patrimonium De stad Brugge richtte in 2005 het City Film Office op om producenten van overal te overtuigen van de pracht en praal van het Venetië van het Noorden. Het initiatief werkt eindelijk zijn vruchten af, want in 2008 krijgt u In Bruges te zien, een kruisbestuiving tussen Snatch en Sexy Beast waarin Brugge figureert als het hoofdpersonage. Colin Farrell en Brendan Gleeson (Mad-Eye Moody in de Harry Potter reeks) vertolken twee gangsters die na een mislukte klus in Londen onderdak zoeken in Brugge, maar al snel achterna gezeten worden door hun baas Harry (Ralph Fiennes). Regisseur van dienst is Martin McDonagh, die twee jaar geleden nog een Oscar won voor zijn pikzwarte kortfilm Six shooter. ?If I was born on a farm and was retarded, Bruges might impress me. But I'm not, so it doesn't? aldus Colin Farrell in de trailer. Jazeker, ons nationaal patrimonium maakt indruk. Films met Pitt Brad Pitt maakte vorig jaar nog indruk als de droeve outlaw Jesse James in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. In 2008 slaagt hij na Se7en en Fight Club opnieuw de handen in elkaar voor The Curious Case of Benjamin Button, een F. Scott Fitzgerald-bewerking over een jonge man die achterstevoren veroudert (hou ouder hij wordt, hoe jonger hij er uit zit). Vervolgens is hij naast zijn vaste partner in crime George Clooney in december te zien in Burn After Reading, een komedie van de Coens over een CIA-agent die zijn memoires verliest. En voorts Morgan Freeman en Jack Nicholson kruisen een Things to do before I Die-lijstje af in The Bucket List , Tom Cruise tracht Hitler om het leven te brengen in Valkyrie, Baz Luhrman goes Gone With The Wind met Nicole Kidman en Hugh Jackman in het epos Australia, Clark Gregg verfilmt onze favoriete Chuck Palahniuk-roman Choke, Rian Johnson pakt na de neo-noir Brick uit met de caper comedy The Brothers Bloom en grootmeesters Woody Allen (Vicky Cristina Barcelona), Ridley Scott (Body of Lies) en Clint Eastwood (The Changeling) tonen nieuw werk. Kortom, u weet wat u te doen staat in 2008.

 

Sven De Hondt

 
Lezerstop 2007

Het volk... soms spreek het, soms wordt ernaar geluisterd, soms terecht. K.U.T luistert altijd naar u, zeker wanneer u met ons akkoord gaat. Want laat uw TOP 7 nu eens volledig overeenstemmen met onze TOP 10 en zelfs onze nummer 1 is dezelfde als de uwe. Ach, wat is het soms toch leuk onder gelijkgestemden te zijn. Bravo voor uw goede smaak dus.. Hoewel.. Blood Diamond op 11, Ben X op 16 en Letters from Iwo Jima slechts op 40? We zien het door de vingers... deze keer... K.U.T LEZERS TOP-15 1. Das Leben der Anderen (59 %) 2. Eastern Promises (52 %) 3. The Assassination of Jesse James (52 %) 4. Inland Empire (46 %) 5. Dagen zonder lief (44 %) 6. The Departed (43 %) 7. Persepolis (42 %) 8. The Bourne Ultimatum (40 %) 9. The Fountain (38 %) 10. 4 months, 3 weeks, 2 days (37 %) 11. The Blood Diamond (37 %) 12. Ratatouille (36 %) 13. You the Living (36 %) 14. I'm Not There (36 %) 15. 28 weeks later (36 %) Nominaties voor de beste lezerscommentaren... Nominatie voor de persoon die het meest eigenlijk niet mocht meedoen aan de stemming 1. michael borgers Slechts 6 films gezien, waarvan Vacancy (jawel, ik moest mee van mijn toenmalig lief) de grootste brol was en geen top 5 waardig was. 2. jakob vanhee Eigenlijk beetje te weinig films gezien dit jaar.....shame on me. Voilà, mijn eerste voornemen van 2008 is meer naar de cine gaan. 3. 1983 Nummer 5 heb ik zo maar een gekozen ? Winterbottom maakte betere dingen dan a Mighty Hearth 4. Oliver Eigenlijk wou ik stemmen op Transformers, Pirates 3, Epic movie en Beowolf, maar aangezien dat niet goed is voor mijn imago als Arty-Farty heb ik het hier maar bij gehouden. 5. Dennis De Maeyer ben geronseld door sam roggen, mijn stemming is slecht de examens spelen parten, mijn lief heeft haar regels en de site is kut. Nominatie voor de persoon die er het meest eens moet overgeraken 1. Jan Baerts Ik wil nog een keer persoonlijk aan Jan Sulmont melden, ook al weet ik dat hij me nu gaat afmaken met al zijn kennis, dat ik 'Brokeback Mountain' een vreselijke strontvervelende amerkiaanse artyfartyfilm vindt omwille van het 'Katarakt'-tempo en de onrealistische homoscène in de tent waarin, zonder glijmiddel of vooraf gevinger of gerim, direct anaal geramd wordt. Mooifilmerij met goeie acteurs is het. 2. Astrid Ik blijf het ieder jaar zeggen, maar mijn commentaar werkt contraproductief: meer recensies door Frank Moens! 3. Joachim Verhaeghe Ik wil enkel eventjes melden dat ik de Yves Leterme mop misplaatst vind. Ook de bijhorende tekst vind ik maar zwak geschreven... Nominatie voor het meest stout commentaar 1. Jens Dendoncker Hebben jullie 'Anal Sluts XIII' bewust uit de selectie gelaten? Spijtig! 2. Sebastiaan Bostelaar Beste filmsite van Nederland. ;-) 3. Ruben Versmessen kutje, kutje, hop hop hop kutje, kutje aan de top! yeah right! Nominatie voor zij die (overigens zeer terecht) dachten dat ze met geslijm er zouden geraken 1. Marloes Ga gewoon lekker door met jullie eerlijke en doorwrochte analyses! 2. kobe langenaeker d e site is zeer goed gemaakt en ook zeer overzichtelijk en ja k heb gn lief :p sam !!!!!is de coolste neef 3. Daniël K.U.T., weer een prachtig jaar achter de rug! Jullie blijven mijn nummer 1 referentie voor film. Ik kan vaak makkelijk meepraten over een film die ik nog niet heb gezien, dankzij jullie excellente recensies! Doe zo verder! Nominatie voor meest euhhh-gevoel commentaar 1. Jeroen Heremans Lust en liefde zijn woorden die bij me opkomen, elk jaar opnieuw. Het zijn woorden die bij me opkomen in afwachting van het invullen van mijn persoonlijk top 5 op de KUTsite. Niet dat de wereldbevolking, laat staan de virtuele internetcommunity, mijn mening waardeert, maar het geeft mij toch een botergeil gevoel dat een paar verweesde filmcritici mijn persoonlijke top vijf langs hun ogen laat glijden. Het gevoel dat ze tussen de stofdraden rond hun computerscherm door, mijn halelujah-gevoel van het voorbije filmjaar bestuderen. De F-vinger zachtjes over het (toch goed bedachte) scroll-wieltje van de muis laten rollen... Oh, het gaat eventjes niet meer. Zoveel positieve vibraties maken zich meester van mij. Ik hou van KUT en ook site. Doet u mij maar een gestoofde, met peren, in het jaar 2008! Hoera drieKUT hoera! Uw vriend, al was het maar voor even... WINNAAR VAN HET K.U.T VERRASINGSPAKKET (met K.U.T muntjes, dvd's en vrijkaarten!) We wouden het eerst geven aan... Ben Roggen Als het verrassingspakket van hetzelfde niveau is als de tekst bij de foto van yves leterme ziet het er naar uit dat de kosten om het pakket tot bij mij te krijgen hoger liggen dan de kosten van het pakket zelf. Bij deze bedank ik dus ook vriendelijk voor mijn niet in aanmerking komen voor het pakket. Jorgen Voor zo'n K.U.T. verassingspakket doe ik geen moeite om commentaar te geven! ...maar zij wouden niet, dus WINNAAR BESTE COMMENTAAR 2007: Dieter Beste meneer KUT, Ik ben heel tevreden omdat - mijn top vijf verdacht veel sterren haalt - waardoor KUT en ik twee handen op één buik zijn - zodoende is KUT met straatlengtes voorsprong nog steeds de beste filmsite - en daarvan word ik spontaan heel tevreden - waardoor we terug bij af zijn

 

Frank Moens

 
TOP 2007 - De beste films van 2007

De redactie van uw favoriete ? en voor zover u weet het enige fatsoenlijke ? online filmmagazine is na uitgebreid beraad tot de conclusie gekomen dat het filmjaar 2007 best wel meeviel. Grote meesterwerken waren er te weinig, maar de meerwaardezoeker kwam eigenlijk echt wel aan zijn trekken, of het nu met een Roemeens abortusdrama of een tekenfilm over ratten was. Ons dertienkoppig team heeft samen 199 films gezien die het voorbije jaar verschenen (voor de cijfervreters: samen waren dat 547 kijkbeurten) en stelde op democratische en vooral kritische wijze een top 10 samen. OF WIL U WETEN WAT WE DE SLECHTSTE FILMS VAN 2007 VINDEN? KLIK HIER. EN OF U GOEDE SMAAKT HEEFT! DE LEZERSTOP 2007!

10. Persepolis Geen Ratatouille in onze top, tot spijt van velen, maar dat geeft ons wel de kans een andere uitmuntende en door nog veel te weinig filmliefhebbers geziene tekenfilm te promoten. Persepolis is de zeer geslaagde verfilming van de schitterende, autobiografische grafische roman van Marjan Strapasi, die mee in de regiestoel zat. Realistisch, treffend, emotioneel en uiteindelijk dus vrij uniek.

 

9. I?m Not There Niet iedereen is wild van deze wel zeer aparte Bob Dylanbiografie, maar dat Todd Haynes zich eens te meer opwerpt als een bijzonder creatief en uitzonderlijk veelzijdig cineast, staat buiten kijf. In de meest diverse stijlen stelt Haynes ons voor aan de vele mensen die Dylan is en was, zonder daarbij de mythe te ontkrachten. Een grandioze caleidoscopisch interpretatie en een pracht van een film. En o ja, Cate Blanchett... wat een actrice.

 

8. The Departed Scorsese had zijn Oscar natuurlijk al veel eerder moeten krijgen. En eerlijk gezegd ook voor een betere film, want die heeft hij beslist gemaakt. Maar niettemin hebben we genoten van deze spannende en complexe politiethriller waarin het kat- en muisspel van een mooie psychologische laag wordt voorzien. En dan hebben we het nog niet over de geweldige cast gehad: Dicaprio en Damon halen het onderste uit de kan, Wahlberg verrast (en kreeg als enige een Oscarnominatie) en hoe kan een film waarin Jack Nicholson met een dildo zwaait, slecht zijn? Eentje om te herbekijken.

 

7. INLAND EMPIRE De impact van het grandioze Mulholland Dr. ontbrak en het spooky sfeertje van Lost Highway misten we eveneens, maar dat verhindert niet dat de intuïtieve, heerlijk verwarrende en haast surrealistische beeldenstroom die David Lynch op ons loslaat in INLAND EMPIRE, extreem genietbaar is. Voor een beperkte doelgroep misschien, maar wie de moeite doet wordt rijkelijk beloond.

 

6. Half Nelson Een wat onontdekt kleinood, deze piekfijn geacteerde tranche de vie die je gerust een anti-melodrama mag noemen. Oscargenomineerde Ryan Gosling mag dan al door Peter Jackson ontslagen zijn net voor de opnames van The Lovely Bones, hij bewijst in dit koortsig, allesbehalve optimistisch drama wel een groot acteur te zullen worden. U hebt de film zeer waarschijnlijk niét gezien, dus rep u weldra naar de videoboer en blijf na afloop even verweesd achter.

 

5. Eastern Promises Viggo Mortensen zet een haast dierlijke vertolking neer ? en gaat overigens ook helemaal bloot in een zeer intense saunascène ? als Russische gangster in David Cronenbergs meesterlijke moraalthriller. Naomi Watts staat als wroedvrouw met haar op de tanden even aanbiddelijk als sterk te wezen, maar de kracht van deze ijskoude film zit hem toch in de sobere, strak uitgevoerde plot waarin als vanouds heel wat gruwelmomenten zitten ? waarmee Cronenberg ons nog maar eens laat inzien dat we eigenlijk allemaal geperverteerd zijn en kicken op wat stijlvol bloedvergieten.

 

4. Letters from Iwo Jiwa Clint Eastwood kon ons niet echt bekoren met het al te conventionele Flags of Our Fathers, maar dat maakte hij goed met opvolger Letters from Iwo Jima, waarin de Japanse kant van de strijd om een klein eiland tijdens de tweede wereldoorlog wordt belicht. De uitzichtloosheid en waanzin die zich van de soldaten meester maakt, wordt door Eastwood indringend en zelfs claustrofobisch in beeld gebracht. Zo weet Letters from Iwo Jima even tragisch als gruwelijk te zijn. Mag gerust naast Saving Private Ryan gaan staan.

 

3. Dagen zonder Lief Toch een Vlaamse film in de top 10, en dan nog wel op de derde plaats. Felix van Groeningens herkenbare en hartverwarmende portret van enkele bijna dertigers die met een traditioneel bestaan flirten, heeft alles in huis om een onuitwisbare indruk te maken: een meeslepend verhaal, vlotte dialogen, spontaan acteerwerk (Wine Dierickx!) en een pracht van een soundtrack ? die overigens niet eens uitgebracht werd, begrijpe wie kan. Tot de laatste, lichtjes bezwerende scène weet dit juweeltje de kijker in zijn greep te houden. Als iemand ooit de Vlaamse cinema kan redden, moet het van Groeningen wel zijn.

 

2. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford In al zijn doordringende soberheid en meeslepende traagheid, slaagt deze lyrische anti-western er in ons twee en een half uur in de ban te houden. De obsessie van een lafaard voor een beruchte gangster speelt zich af tegen een oogstrelende achtergrond en wordt ondersteund door een passend droefgeestige score van Nick Cave en Warren Ellis.

 

1. Das Leben der Anderen Pers en publiek waren en zijn nog steeds hevig onder de indruk van deze weldoordachte, meesterlijk geregisseerde terugreis naar het Duitsland van de jaren 1980, waarin een prangende ethische kwestie centraal komt te staan wanneer een gedreven Stasi-agent de opdracht krijgt een subversief geacht echtpaar te bespioneren en zowaar de motieven van zijn oversten in vraag begint te stellen. Sec gefilmd, doorleefd vertolkt en vooral met veel precisie verteld tot de laatste tragische minuut, kan geen enkele andere film aanspraak maken op titel ?film van het jaar?.

WIL U WETEN WAT WE DE SLECHTSTE FILMS VAN 2007 VINDEN? KLIK HIER.

 

Sven De Schutter

 
FLOP 2007 - De slechtste films van 2007

Er mag dan al met enig optimisme teruggekeken worden op het voorbije filmjaar, elke filmfan heeft ook in 2007 weer in drek getrapt. Routineuze thrillers, ridicule horrorprullen, Vlaams gestuntel of melig gezeik? Uw K.U.T-redactie kwam helaas niet toe aan de (maar liefst) drie would-be komedies waarin Robin Williams te zien was (en waarvan ook u er zich geen enkele kan herinneren) of de verrijzenis van Sylvester Stallone. Uit wat we in blinde hoop toch gingen bekijken, selecteerden we tien grandioze stinkers:

10. Shrek the Third Een perfect voorbeeld van uitmelkerij, deze amechtig naar adem happende threequel op wat ooit een meesterlijke animatiefilm was. Ontdaan van bezieling, dramatische randjes en vooral goeie grappen, kon Shrek the Turd ons niet meer bekoren.

 

9. Hairspray Zielloze remake van een heerlijk ondeugende klassieker, van ritme en rebellie ontdaan en opgevuld met dodelijk banale dialogen, apathische acteurs, een volstrekt ridicule Travolta en vooral véél te veel zenuwslopende, hysterische dans- en zangnummertjes.

 

8. Perfect Stranger Halle Berry en Bruce Willis doen anderhalf uur of ze zich in een slimme, complexe en vooral heel geloofwaardige thriller bevinden. Ze dwaalden. Een film die nog uren in de wind blijft nastinken.

 

7. The Number 23 Arme, arme Jim Carrey. Als komiek zijn we hem kotsbeu, als dramatisch acteur is hij geweldig maar wordt hij genegeerd. Dan maar eens een thriller proberen? Eentje van Joel Schumacher, de grootmeester van de strontfilm? Het resultaat is dan ook shit.

 

 6. Vermist Jaja, degelijk gemaakt en tragisch en ferme acteurs en al wat je wil. Maar zeg nu zelf, heeft Jan Verheyens genrefilm u eigenlijk écht kunnen boeien, entertainen of raken? Of had u ook gewoon het gevoel naar een behoorlijke middelmatige aflevering van de sowieso al erg fletse tv-series Witse of Flikken te kijken, uw gedachten al bij de volgende druilerige werkdag? Natuurlijk wel. De naam cinema onwaardig.

 

5. 1408 Ooit spatte John Cusack van het scherm, vervuld van grote beloftes. Intussen is hij opgeslokt door de Hollywoodmachinerie om enkel en alleen nog ingezet te worden voor minderwaardige, zelfs ronduit onbetekenende prullen. In deze compleet van de pot gerukte, enerverende, met speciale effecten aan elkaar gebreide en vooral heel erg domme onzin is wat nog rest van zijn talent, compleet nutteloos.

 

4. The Holiday Ongelooflijk schoon volk, dat wel, in deze op maat van Joepie-lezeressen gesneden romantische kletskoek, maar het simplisme, de voorspelbaarheid en vooral volstrekte ongeloofwaardigheid van deze holle prent maken van deze zeikfilm een ware beproeving. Pure Hollywoodleegte.

 

3. The Hitcher Zelfs een filmrecensent die er doorgaans lol in beleeft slechte films fanatiek de grond in te boren, verliest zijn enthousiasme na het aanschouwen van deze meer dan overbodige, dodelijk vervelende, beschamende vertoning. Het soort films dat pijn doet aan het hart van elke cinefiel.

 

 2. Beowulf De doodsteek voor de cinema? Nee, we gaan niet dramatiseren en we gunnen de dwaze popcornvreter die we zelf af en toe zijn gerust een dom pleziertje. Maar diep vanbinnen maakt de gepassioneerde filmliefhebber zich eigenlijk wel zorgen. Zal het niveau en vooral de techniek van deze drek de cinema van de 21e eeuw bepalen? Hoe vaag kan de grens tussen film en videospel worden? En zo ja, moet het resultaat er dan zo belachelijk uitzien?

 

1. 300 We zijn er zeker van dat menig opgefokte Kevin of Mustafa zich geweldig geamuseerd heeft bij deze bewegende beeldjes die op een of andere manier een film zouden moeten vormen, zich wellicht vereenzelvigend met de robotachige personages die met opgepompte spieren wat op elkaar inhakken. Maar niemand met een beetje brein ? zelfs geen lezer van P-Magazine - laat zich vangen door dit dodelijk serieuze, pompeuze en volstrekt onecht gedrocht. Ook 2008 zal zonder enige twijfel de onvermijdelijke troep met zich meebrengen. Maar laat ons vooral optimistisch blijven. Lees hier de vooruitzichten.

 

 

Sven De Schutter

 
Jerry Seinfeld is een Bee

Op 12 december komt Bee Movie bij ons in de zalen. De animatiefilm is meegeschreven en gecoproduceerd door de Amerikaanse tv-legende Jerry Seinfeld. Om je toch niet helemaal onwetend de bioscoop in te laten gaan, hier een kort overzicht van 's mans verdiensten. Romper Room, the kiddy show Jerry Seinfeld begon in de jaren 1980 als stand up in New York en was toen al vrij succesvol. Een optreden in de Tonight Show met Johnny Carson effende het pad voor een televisiecarrière. De grap waar het om ging, was dat Jerry nooit naar het weerbericht kijkt omdat je bij het zien van satellietbeelden nooit weet wat je moet aantrekken. Daarentegen kijkt hij naar Romper Room, the kiddy show, een kinderprogramma, want die maken tenminste duidelijk welke kleren nodig zullen zijn. Dat optreden, en het daaropvolgende OK-teken van Carson, zijn een legendarisch stukje tv-geschiedenis geworden en zo werd Seinfeld, de komiek, de ster van zijn eigen serie, Seinfeld. Het fenomeen Seinfeld Bij ons is Seinfeld misschien niet zo?n grote naam, maar in de States kan je amper om de man heen. De mede door hem geschreven reeks Seinfeld is een van de invloedrijkste en toonaangevendste van het laatste decennium van de vorige eeuw. Na het begin in 1989, brak de serie record na record en gaf ze ook aanleiding tot een van de belangrijkste hypes van onze postmoderne tijd. De reeks liep negen seizoenen lang op NBC en ging, dankzij onder andere zelfironie, door het leven als the show about nothing. Tussen 1989 en 1998 volgde heel Amerika, en later ook de hele Westerse wereld, de avonturen van Jerry, Kramer, George en Elaine: vier vrienden die zich steendood vervelen in New York City en van hun misantropie een hobby maken. Kijkrecords werden herhaaldelijk verbroken en grote televisieconcurrenten als Cheers en vooral dan de kopie Friends moesten de duimen liggen. De laatste aflevering lokte maar liefst 76 miljoen kijkers voor het kleine scherm. Het is voornamelijk die finale die voor opschudding heeft gezorgd. In tegenstelling tot wat we van een Amerikaanse sitcom verwachten, eindigt de serie niet met een romantische noot, noch met een verheerlijking van Amerikaanse idealen en al evenmin met een bevestiging van de sterrenstatus van de vier protagonisten. Dat gewaagde einde verdeelde dan wel de fans, maar gaf de serie enkel meer geloofwaardigheid. Tot op de dag van vandaag kan quasi geen enkele serie tippen aan Seinfelds kijkcijfers, en al helemaal niet aan diens cachet. Intelligente televisie Seinfeld wordt geloofd voor zijn intelligentie en hoogstaand niveau. De serie is doorspekt met culturele verwijzingen en ook interne intertekstuele referenties. Zo kan je onmogelijk inpikken bij seizoen 4 of 7. Je moet de eerste seizoenen gezien hebben om de daaropvolgende reeksen te kunnen volgen, en vooral om de humor te vatten. Zo werkt de serie ook als een dialoog met de kijker, want enkel zij die de vorige afleveringen kennen, kunnen bepaalde grappen herkennen. Die referentiële eisen doen veel kijkers afhaken, maar volharding loont en de trouwe kijker ontdekt, zeker vanaf seizoen 4, een ware schat aan onvervalste humor die zijn gelijke niet kent. De meest bekende running gags zijn Kramer die bij Jerry binnenstormt, Elaine die te pas en te onpas mensen omverduwd en dan verbaasd Get out! roept. Ook Rochelle, Rochelle. A Young Woman?s Strange Erotic Journey From Milan To Minsk doet menig bewonderaar in schaterlachen uitbarsten. Zo kunnen we ?uiteraard? nog honderden voorbeelden geven, maar dat doen we maar niet. Het is onder andere de dialoog met het publiek die Seinfeld zijn reputatie verleent. En buiten de referenties aan zichzelf is er vooral het feit dat de reeks zichzelf opneemt als culturele referentie. The Simpsons doen dat in zekere mate ook, maar geheel anders dan Seinfeld dat ervoor koos op zijn hoogtepunt er een, euh, punt achter te zetten. Vanaf seizoen 4, dat het maken van een sitcom met Jerry als ster als onderwerp heeft, krijgt de reeks Seinfeld een serieus metagehalte. De reeks verwart de echte Jerry, de Jerry in de reeks en de Jerry in de reeks die een reeks maakt met Jerry als echte persoon. Die vervaging van het individu en inwisselbaarheid van scènes en leefwerelden werden daarna kenmerkend voor de serie. Zo ging de serie van een levensecht portret van de stand up komiek naar een bordkartonnen versie ervan, en dat zeker vanaf seizoen 8, toen medebedenker Larry David ermee kapte. Echte personen werden palimpsesten van zichzelf, situaties werden lustig gemodificeerd en gemechaniseerd (de zogenaamde walk and talks) en op den duur werd de wereld van Jerry Seinfeld, de komiek, de fictieve wereld van Jerry Seinfeld, het personage. Of hoe je zelfs hersenloos entertainment met intellectuele kracht kan construeren. That?s all, folks! Na negen seizoenen echter was het gedaan met de pret en hield Seinfeld ermee op. Uit eigen wil. Ondanks ruime royalties en bonussen bovenop het hoe dan ook al hoge salarispakket hield Jerry Seinfeld, die van vlees en bloed, het voor bekeken. Enkele stille jaren volgden, zowel voor Jerry als voor de rest van de cast. Jerry trad amper op en kwam nog maar zelden op tv. Jason Alexander (George in de serie) maakte nog tv-werk, maar brak nooit echt meer door. Hij voelde zich ook gestigmatiseerd door zijn personage uit de reeks en meende dat hij werd afgedaan als de man die masturbatiewedstrijden won. Julia Louis-Dreyfus (Elaine) speelde daarentegen in heel wat series en werd verschillende malen genomineerd voor een Emmy. Michael Richards (hipster doofus Kramer) kwam de laatste tijd enkel negatief in de media door een racistisch getint incident tijdens een van zijn performances, maar verdedigde zich aardig bij Larry King. Door de steun van collega Seinfeld is hij nu grotendeels vergeven in de Amerikaanse media. Jerry de Bij En na ruim 8 jaar stilte komt Jerry, the once and future king of comedy, terug op het (grote) scherm. Niet met een vervolg op de reeks ( in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Simpsons of Sex and the City). Ditmaal zien we Jerry als bij in een animatiefilm voor de kleinsten, Bee Movie. Ietwat andere soep dan ?zijn? sitcom, maar de kritieken in het buitenland zijn vrij positief. De sterrencast doet alleszins dromen: Jerry Seinfeld de bij gaat vergezeld van onder andere Chris Rock, Kathy Bates, Sting, Oprah, Larry King, John Goodman en ga zo maar door. De recensie van de film lees je hier.

 

Beau Janssens

 
Robrecht Vanden Thoren, acteur uit De Laatste Zomer

Vlaanderens nieuwste film heet De Laatste Zomer. Wanneer tijdens de warme vakantiemaanden niet enkel het kwik, maar ook het hormoongehalte van vier vrienden de hoogte in schiet, komt er verandering in hun verveling. Wij spraken met Robrecht Vanden Thoren, die heavy metal-vriend Tim vertolkt, over film en toneel, over vriendschap en bijgetekende papegaaien. Robrecht, hoe gaat het met de acteur in Vlaanderen? Is het niet lastig aan werk te geraken in zo'n kleine regio?

 

Bert Lesaffer

 
Marnik Verduyn, Nix voor de vrienden

Marnik Verduyn kennen we vooral als NIX, de tekenaar van Kinky en Cosy die tegenwoordig ook in geanimeerde versie mogen opdraven in het discussieprogramma Volt. Hij onderhoudt ons met absurde humor en gekke toestanden. Tijdens het Anima Festival in Brussel mocht hij jureren bij de Belgische selectie kortfilms. Had je al ervaring met het jureren? Ik had nog nooit gejureerd in animatie, maar al wel bij de humorprijs in Angolème, als je daar een prijs wint moet je het jaar erna in de jury zetelen. Viel het mee om hier in de jury te zetelen?

 

Julie Van Craen

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS