Anima 2017

Vanaf vrijdag 26 februari rolt Flagey gedurende 10 dagen lang de rode loper uit om de beste animatiefilms van het afgelopen jaar te verwelkomen op het Anima filmfestival. Zo kan je er de Oscargenomineerde films Moana, Kubo and the Two Strings en Ma Vie de Courgette ontdekken, maar ook publiekstrekkers als Sing en de nieuwe The LEGO Batman Movie. Zelfs het ranzige Sausage Party krijgt een plekje in de programmatie. 

Voor de meer cinefiele bezoeker staat er verder op het programma: de openingsfilm Louise en hiver, de Australische film 25 April (foto),over de strijd bij Gallipoli, Seoul Station, de animatietegenhanger van Train to Busan en eerder al te zien op het BIFFF 2016, Revengeance, de nieuwste curiositeit van Bill Plympton, en het fantastische The Red Turtle. Deze samenwerking tussen het Japanse Studio Ghibli en de Nederlander Michaël Dudok de Wit wist zelfs een plaatsje te scoren in onze top 10 van 2016.

 

Voor de fans van Japanse anime staat er nog meer lekkers op het menu. Wat dacht je bijvoorbeeld van Your Name (foto), de nieuwste film van Makoto Shinkai en mogelijk een van de beste anime films van afgelopen jaren? Daarnaast staan ook nog The Anthem of the Heart, In This Corner of the World en de klassieker Belladonna of Sadness van  Eiichi Yamamoto op het programma.

 

Voor zij die met hun kleine spruit een filmpje willen meepikken, is er ook meer dan keuze genoeg. Naast enkele van de hierboven vermelde titels kan je ook het Spaanse Capture the Flag, het knappe Franse Ballerina (foto) of de nieuwste Wallace & Gromit ontdekken. Wil je meer weten over de kortfilmprogrammatie op het festival, haast je je best snel naar onze zustersite kortfilm.be. 

Verder valt er heel wat te beleven met randactiviteiten als een VR Experience, de Animeernacht en een hele resem masterclasses. Voor een volledig overzicht van alle activiteiten en films kan je terecht op de website van het festival. 

 

 
In Memoriam: John Hurt

Met het heengaan van John Hurt, die op 27 januari 2017 overleed aan kanker, is de het cinemalandschap weer een groot acteur armer. Hurt was iemand die elke film beter maakte en van elke vertolking een echte voorstelling maakte, en de meest uiteenlopende personages speelde in een enorme variatie aan films. Hij werd 77.

John Hurt, in 1940 geboren in Groot-Brittannië, acteerde al vanaf zijn 20e. In 1962 maakte hij al zijn filmdebuut in The Wild and the Willing, maar televisieproducties vormden zijn voornaamste werk. In 1966 al kreeg hij een voorname bijrol in A Man for All Seasons, een film die 6 Oscars won. In 1971, toen hij stilaan naam maakte, werd Hurt genomineerd voor een Bafta, voor de film 10 Rillington Place.

Felbesproken was zijn rol als flamboyante homo in The Naked Civil Servant (1975), dat in 2009 een vervolg kreeg (An Englishman in New York). Ook in de minder bekende prent Love and Death on Long Island (1997) vatte Hurt de tragiek van de homo op jaren die valt voor een jonge adonis.  

Hurt had een zeker dandyeske uitstraling die voor die rollen zeer geschikt was, hoewel hij nooit als knap beschouwd werd. Al op jonge leeftijd straalde Hurt iets verfomfaaid uit, wat hem ouder liet lijken dan hij was. Zijn hoekige neus maakte het plaatje af.

In 1976 maakte Hurt een markante verschijning als de tirannieke Romeinse keizer Caligula in de befaamde serie I, Claudius.  Kort nadien zat hij in het gevangenisdrama Midnight Express (1978), waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg. Hurt zag er in beide rollen zo anders uit dat dat tegelijk zijn veelzijdigheid als zijn talent om op te gaan in een rol illustreerde. Toch leek hij een voorliefde te ontwikkelen voor heel expressieve rollen en zorgde Hurt er duidelijk voor dat je vooral hem onthield na een film.

A Man for All Seasons, I Claudius, Midnight Express, Alien, The Naked Civil Servant, The Elephant Man

Je zou aannemen dat de trein toen vertrokken was, maar hoewel Hurt in heel wat grote films zat en tal van memorabele vertolkingen neerzette, is er eigenlijk nooit een moment geweest waarop Hurt gelanceerd was. De man zat geen dag zonder werk maar heeft ook nooit een echte glorieperiode gekend waarin de successen elkaar opvolgden. Niettemin wist hij meer dan 50 jaar actief aanwezig te zijn en liet hij maar zelden een steek vallen – hoe bizar of pover sommige van de films waarin hij verscheen ook waren.

Het ietwat korte hoogtepunt ligt dan ook al een tijd achter ons. Na Midnight Express viel Hurt opnieuw op in Alien (1979) - vooral door de iconische scène waarin een monsterlijk wezen zich door zijn buik boort - , waarna de rol van zijn leven volgde: John Merrick in The Elephant Man van David Lynch. Een van de meest tragische figuren van het witte doek werd door Hurt groots neergezet. Hij kreeg er een Oscarnominatie voor Beste Acteur voor. Robert De Niro won dat jaar voor Raging Bull en The Elephant Man wist geen enkele van zijn 8 nominaties te verzilveren.  

Men wist nadien misschien ook niet goed wat aan te vangen met Hurt. Hij was geen leading man en kreeg zelden een hoofdrol. Veeleer zag men in hem een malafide autoriteitsfiguur en later een wijze mentor. Na de Oscarnominaties volgden dan ook niet meteen andere successen.

Zelden een hoofdrol, maar wel vaak de showsteler van de film

Hurt verscheen in de jaren ’80 o.a. in de flop Heaven’s Gate (1980), The Osterman Weekend (1983), Champions (1984) en The Hit (1984) , waarna hij met 1984 nog een belangrijke film aan zijn oeuvre toevoegde. De verfilming van Orwells dystopische roman toonde nog een keer hoe goed Hurt was in tragiek. Hoewel hij in allerlei genres acteerde – hij parodieerde trouwens zijn rol in Alien in Spaceballs (1987) van zijn goede vriend Mel Brooks – heeft Hurt altijd vermeden de camp op te zoeken in films die zich daar anders wel toe leenden en hoe larger than life sommige van zijn personages ook waren. Hurt kwam wel opvallend vaak aan zijn einde op het witte doek. Meer dan 40 keer kon je hem in een film het loodje zien  leggen. 

Met Scandal (1989) was Hurt pas eind jaren ’80 weer toe aan een fatsoenlijke film, gevolgd door The Field (1990). Hurt stond bekend als een fanatiek en begeesterd acteur maar had ook zijn demonen. Hij dronk wel vaker een glas te veel en verloor halfweg jaren ’80 zijn partner bij een auto-ongeval. Hij zou ook 4 keer trouwen.

Hurt nam geen blad voor de mond. Hij kloeg steen en been over de zware protheses die hij voor The Elephant Man moest dragen en was niet te spreken over de mislukte komedie King Ralph (1991), hoewel hij ook de samenwerking met John Goodman en Peter O’Toole prees. De opnames van Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull  (2008) van Steven Spielberg kon hij onmogelijk als prettig omschrijven, zo liet hij weten. Hetzelfde kon overigens nadien van de film gezegd worden.

In de jaren ’90 volgden nog Even Cowgirls Get the Blues van Gus Van Sant en Rob Roy (1995). Hurt ontmoette toen ook Jim Jarmusch, die hem na Dead Man (1995) opnieuw zou casten voor The Limits of Control (2009) en Only Lovers Left Alive (2013). Opmerkelijk was ook Hurts bezwerende verschijning als excentrieke maar zieke miljardair in het meeslepende Contact (1997) met Jodie Foster.

Intussen was duidelijk wat de carrière van Hurt voorstelde. Hij werd aanzien als respectabele Britse bijrolacteur die nu en dan de show kon stelen, ook in kleine rollen; die onafhankelijke producties en Europese cineasten verkoos boven Hollywoodspektakel; die met enkel zijn stem een productie naar een hoger niveau kon tillen.

Pensioen zag Hurt nooit zitten. Hij bleef de ene na de andere film afleveren, waarvan velen snel vergeten of amper het vermelden waard. In de jaren ’00 zat hij o.a. in de horrordraak Lost Souls, Captain Corelli’s Mandolin met Nicolas Cage, Owning Mahony met Philip Seymour Hoffman, The Skeleton Key en Shooting Dogs. Er was ook Harry Potter. Hurt speelde toverstokfabrikant Mr. Ollivander in zowel Harry Potter and the Sorcerer’s Stone (2001) als in Harry Potter and the Deathly Hallows in 2010.

Prijzen wist hij met dit alles zelden in de wacht te slepen. Ondanks zijn status heeft John Hurt merkwaardig weinig filmprijzen gekregen en is er ook niet één vertolking die hem het meeste lof opleverde.

Een film waar Hurt ontegensprekelijk een stempel op gedrukt heeft, is Dogville. Hurt is daarin enkel te horen – hij is de verteller – maar blijkt de perfecte gids om een publiek bij de hand te houden voor wat aanvankelijk als een niet echt toegankelijke film werd beschouwd. Lars Von Trier probeerde immers – met succes – een film zonder decors uit. Hoewel Hurt wel vaker stemmenwerk deed (hij deed o.a. nog Perfume), is het deze meesterlijke tragedie die als ode aan zijn stem mag dienen. Hurt werkte nog opnieuw samen met Von Trier voor Manderlay (opnieuw als verteller) en Melancholia (waarin hij de vader van Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg speelde).

Andere vermeldenswaardige films zijn V for Vendetta (2005), The Proposition (2005), Hellboy (2004), Hellboy II: The Golden Army (2008) en Brighton Rock (2010).  Hurt zat ook in actieprullen als Immortals (2011) en Hercules (2014) maar evengoed in interessantere producties als Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Snowpiercer (2013). Ook zijn rol als de onsterfelijke Christopher Marlowe in het reeds vermeldde Only Lovers Left Alive toonde hem van zijn beste kant. Tussendoor charmeerde Hurt ook nog eens de geeks door in 3 afleveringen de rol van Dr. Who op zich te nemen in de onvermoeibare tv-reeks.

We gaan de présence van Hurt missen. Zijn talent om een zelfs minderwaardige films van enige gratie en klasse te voorzien, is ontegensprekelijk en uniek. Zijn erfenis bestaat gelukkig uit meer dan 100 rollen. Hurt bleef ook doorwerken nadat kanker bij hem was vastgesteld. In Jackie ontfermt hij zich als priester over Natalie Portman, een rol waarbij ook zichtbaar was dat hij niet meer van de gezondste was.

We mogen de Britse topacteur nog in een achttal afgewerkte producties verwachten, maar geen daarvan lijkt nog echt opzienbarend. De geplande vertolking in Darkest Hour, waarin hij de rol van voormalig Brits premier Neville Chamberlain zou spelen naast Gary Oldman als Churchill, diende geannuleerd te worden. Hurt is definitief filmgeschiedenis. 

 

Sven De Schutter

 
FRAMED

Selected Shorts, het dvd-label waaronder Dalton Distribution meer dan jaarlijks het beste van de vooral nationale kortfilmwereld verzamelt, is alweer aan haar 22ste compilatie-dvd toe.

De focus ligt dan wel vooral op het kruin van de Vlaamse fictie – jaarlijks steevast goed voor één dvd –, maar er is ook ruimte voor een sporadische, thematische dvd-compilatie. Dus: niet enkel fictie, maar ook bijvoorbeeld een kortfilmcompilaties voor jonge kijkertjes (Selected Shorts 4, 11, 16, 18, 20), voor de liefhebber van experimentele (Selected Shorts 12 – Labo) of humoristische films (Selected Shorts 5).

Nu wordt dus ook de liefhebber van de Vlaamse animatiefilm eindelijk beloond voor het lange wachten, met een bloemlezing van zestien titels uit een periode van vijf jaar (2010-2015). 'Selected Shorts 21' biedt ons immers het kruin van de Vlaamse animatiefilms, en daar staan uiteraard enkele voor het label evidente titels tussen (Selected Shorts is immers de distribitiewerking die organisch voortvloeide uit het festival Internationaal Kortfilmfestival Leuven).

De selectie

Denk maar aan de winnaars van de Publieksprijs op het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven in 2010 ('Memee' van Evelyn Verschoore), 2011 ('Crayon d’ amour' van Gert Driesen), 2013 ('Mia' van Wouter Bongaerts) en 2014 ('Oma' van Karolien Raeymaekers). Maar ook VAF-Wildcardwinnaars van 2011 ('Shattered Past' van Boris Sverlow) en van 2014 ('Het Paradijs' van Laura Vandewynckel)

Zes van de zestien titels zijn dus grote prijswinnaars op het IKL. “De compilatie getuigt van de variatie en speelsheid van het genre”, staat te lezen op de 'achterflap', “(maar) bovenal van het geweldige talent en virtuositeit van de Vlaamse animatiefilmmakers.” Los van dat het allemaal animatiefilms zijn van maximum zeventien minuten ('Oh, Willy...' is de langste), gemaakt door Vlaamse filmakers in de periode 2010 – 2015 én vertoond op het IKL, zijn de animatiestijlen inderdaad divers.

Hebben we nog oude-mensen-melancholie en liefde in 'Oma', 'Memee' en 'Vol Au Vent' (van Isabel Bouttens) – inclusief mooie, warme kleuren met veel sepia – dan leunen 'Shattered Past' van Boris Sverlow en Raoul Servais’ 'Tank' meer aan bij donkere, getroubleerde (politieke) situaties.


'Memee' (Evelyn Verschoore)

 

 

 

 

Iconologie

Gelukkig trouwens dat die laatste, België’s grootste animatie-icoon, nog op de dvd staat – het was van 2003 immers geleden dat Servais nog een film uitbracht. Al is 'Tank' (2015), gebaseerd op een gedicht van de Franse pacifist Jean Jouve, over het gebruik van de nieuwe oorlogsmachine – een tank –, beeldelijk veel minder innovatief/veel braver dan zijn meesterstuk 'Chromophobia' (1965, niet op deze dvd).

Niet enkel Servais is een Belgisch animatiemoment, ook Emma De Swaef is dat intussen al – ook al telt ze veel minder jaren op haar teller (maar des te meer prijzen en nominaties).

Haar korte, wollige stop-motion 'Oh Willy…' is één van de meest succesvolle Belgische kortfilms ooit, en dé meest bekroonde kortfilm van Europa in 2012 (en de vierde meest bekroonde in 2013). Hoeveel prijzen de film exact won, tja, we zijn de tel wat kwijt. Het zou iets tussen de tachtig en 485.965 miljoenbiljard prijzen moeten zijn, geschat. Zo'n prijzenbeest kon Dalton Distribution niet zomaar laten passeren. Er kwam zelfs een aparte dvd uit van 'Oh Willy...', inclusief extra's zoals een heuse making-of. Om de populariteit van deze kortfilm nog een laatste keer te onderstrepen: de dvd is helaas niet langer terug te vinden de Daltonshop, want totaal, onherroepelijk, uitverkocht. De making of, die kan je gelukkig hier online nog (her)bekijken.

'Oma' van Karolien Raeymaekers is nog zo’n andere internationaal doorgebroken film, dat nog voor het de festivalcircuithitte viraal ging. Maar nóg beter dan 'Oma' is 'Memee' van Evelyn Verschoore, zowat de sterkste film (en tevens bij de oudste) op deze compilatie. En dat is exact waar deze dvd goed voor is, om jezelf (of anderen) de kans te bieden net van die – voor even – verloren gegane films te herontdekken. Verschoore toont – in 'Les triplettes de Belville'-stijl – de liefde van een oudere vrouw in een bedrijvig (denk: rolstoelgymnastiek) rusthuis en haar saxofoonspelende overbuur. Naast beeldelijk knap, ook narratief – tot de clue toe – sterk. Héél tof.

Animatielegendes Wouter Bongaerts en Roman Klochkov mochten uiteraard ook niet ontbreken op deze selectie. Bongarts won met zijn 'Mouse For Sale' de eerste VAF Wildcard voor Animatie ooit, in 2010. Deze staat niet op de dvd, maar - het erg knappe maar iet of wat te episodische – 'Mia' wel. En Klochkov, tja, die levert het ene animatiesucces na het andere. Van afstudeerwerk 'Administrators' in 2006 (niet op deze dvd) via het sociaal-kritische 'Natasha' (wél op deze dvd) tot elke clip, tekening of film die hij nu maakt.


'Natasha' (Roman Klochkov)

 

Verrassend

Iets minder bekend werk, maar daarom niet van minder talentvolle makers op Framed: 'Voltaire' van Jan Snoeckx (“Kort en bondig: wereldniveau”, citeerden we nog in onze recensie), het strakke, futuristische 'Day_6011' van Raf Wathion en documentaire-animatie 'De Volgende', van Babs Raedschelders.

Verrassend goed is het iet of wat onbekendere 'Geruchten' van Frits Standaert, waarbij een heel bos dieren – George Orwell’s 'Animal Farm' acherna - metafoor staat voor een paniekerige mensheid. Overigens won Standaert op het kortfilmfestival twee jaar terug de Publieksprijs voor Beste Animatie met zijn nieuwste film, 'Compte les moutons' (niet op deze dvd).

Het enige jammere is dat Franstalige kortfilms ontbreken, dat het dus niet een Belgische, maar wel een uitsluitend Vlaamse selectie betreft. 'Autour du lac', 'La Boite des sardines' of 'Deep Space' van Bruno Tondeur – om er maar paar te noemen – hadden het lijstje mooi vervolledigd.

Coverfoto: 'Het Paradijs' (Laura Vandewynckel)

 

 
Dit was 2016

Uit de eindejaarslijstjes die traditiegetrouw opduiken, valt voor een keer niet meteen te concluderen welke bioscoopfilms de beste van dit jaar genoemd kunnen worden. Je zag lang niet zo’n verscheidenheid in deze top tienen. 2016 was als altijd vooral een heel divers jaar maar wie er wat als beste uitkoos blijkt dit keer veel minder voorspelbaar.

We stellen jullie graag ook de KUT-top 10 voor en kijken even terug op wat het voorbije filmjaar te bieden had aan zowel de pellicule- als de popcornvreter.

KUTredacteurs hebben een heerlijk bestaan, dat zich voor een groot deel in de donkere zalen afspeelt, waar alles mogelijk is en je al dan niet lichtjes bedwelmd weer naar buiten gaat - ken je nog filmfans met een vlotte pen, laat het ons vooral weten! Maar we zijn helaas geen superhelden. We hebben dus ook films gemist, mogelijk zelfs meesterwerkjes. A Quiet Passion, L’économie du couple, Baccalauréat en de documentaires Fuoccoammare en Life Animated behoren tot deze groep.

Nu en dan vallen er ook films op die geen officiële release kregen maar die toch op ons enthousiasme konden rekenen. Zo raden we Green Room ten zeerste aan en valt de documentaire Brothers absoluut een topper te noemen.

De Vlaamse film heeft zich laten gelden zoals voorheen: met nu en dan een fatsoenlijke poging, maar zonder veel durf. De Premier ging daarbij met het meeste aandacht lopen, maar deze genrethriller kwam te goedkoop over. Verder zochten de meeste Vlaamse producties wat bescheiden naar een publiek. Cecilia Verheyden kon het matige Achter de wolken kwijt aan de bejaarde meerwaardezoeker, terwijl De buurtpolitie: de grote geldroof zich zo nadrukkelijk op de verdwaasde massa richtte dat het succes had.

 

 

 

 

 

Waren wel de moeite: een topdocumentaire die je in onze 10 terug vindt  - en dat is dan niét het sterke The Land of the Enlightened - , het waarachtige Le Ciel Flamand, Belgica, lang niet zo succesvol als verhoopt, en het absurdistische Problemski Hotel. King of the Belgians leek zijn publiek te verdelen maar kan zeker op onze sympathie rekenen, al was het maar omdat deze originele film geen verdeler vond. Vincent, van Christophe Van Rompaey, was een meer dan aardige poging om een Vlaamse Little Miss Susnhine op poten te zetten. Over de taalgrens viel La fille inconnue op.

Broer – met Titus De Voogdt en Koen De Bouw – was minder dan matig te noemen en Pippa met Natalie Meskens zegt ons vooral niets. Luc Wyns is misschien wel de grootste pineut: zijn Uitschot (Crimi Clowns 2) moet ergens even een release gehad hebben, maar dat is ons volkomen ontgaan. Helden van de zee – gebaseerd op een Ketnetreeks – hebben we aan het jonge volkje over gelaten, terwijl Brak met Sam Louwyck op de achtergrond bleef. Nic Balthazar kwam aanzetten met Everybody Happy maar overtuigde daar vrijwel niemand mee. Laat 2017 maar snel van start gaan. Alleen al met Home van Fien Troch kan het niet meer stuk.

Het was natuurlijk niet alleen ons eigen land dat voor rotzooi zorgde. Tot het slechtste wat 2016 te bieden had, horen alvast The Brothers Grimsby, Rock the Kasbah, Captain America: Civil War, Office Christmas Party, Now You See Me 2, Inferno, Bad Neighbours 2, Independence Day: Resurgence, Daddy’s Home, Batman v Superman, Assassin’s Creed en Collateral Beauty. Ja, dat zijn allemaal Amerikaanse studiofilms maar die lopen dan ook het meest in de kijker. De meest bedroevende producties van allemaal bleken echter het volkomen mislukte Zoolander 2 en het walgelijke Dirty Grandpa.

En dan zijn er de films die ons zeker wisten te bekoren maar die onze top 10 niet gehaald hebben. Toni Erdmann, die na vele maanden nog steeds volle zaaltjes trekt in de alternatieve cinema, is beslist een van de bijzonderste films van dit jaar. Een conventionele feelgoodprent groeit uit tot een wat ongemakkelijk maar hilarisch festijn en daar geven we graag een speciale vermelding aan.

Anomalisa deed iets wonderbaarlijk deprimerende met poppen, Réparer les vivants bleef aan de goede kant van de melodramatiek met een aangrijpend relaas over orgaantransplantatie en Captain Fantastic toonde Viggo Mortensen in een ontroerende strijd om zijn idealen. Tarantino’s The Hateful Eight was goed maar niet héél goed, net zoals het wat onder de radar gebleven Allied met Brad Pitt.

Hartverscheurend was ook dat verlangen van Saoirse Ronan in Brooklyn, de verloren jaren van Charlotte Rampling in 45 Years en de hoop op ontsnapping van oscarwinnares Brie Larson in Room.

Paterson toverde dan weer een anderhalf uur een grijns op ons gezicht en Love & Friendship combineerde Jane Austen met Oscar Wilde. Kollektivet en Men & Chicken lieten zich als kenmerkende Scandinavische komedie zien met een hoek af. Zootopia wierp zich als één van de meer geslaagde animatiefilms van 2016 op.

Bittere ernst zat er in het stevige Spotlight, het knap geënsceneerde Steve Jobs, het meeslepxend 99 Homes en de moderne western Hell of High Water. The Neon Demon, High-Rise en The Assassin riepen bij pers en publiek dan weer tegenstrijdige reacties op. Films die met vernuft gemaakt zijn door filmmakers met een visie en alleen daarom zijn ze de moeite waard. Ook als je er misschien bij in slaap viel. Suicide Squad werd eveneens op boegeroep onthaald door velen maar wij zagen wel wat in het zootje ongeregeld.

De meeste superheldenfilms wisten ons dan misschien niet te bekoren, science-fiction kunnen we beter verteren. Zowel Rogue One als Star Trek Beyond konden op applaus rekenen.

Zuid-Korea liet ons genieten van het amusante Train to Busan en het weelderige The Handmaiden, terwijl Iran met The Salesman een mooie bijdrage aan het filmjaar leverde. Het Russische Hardcore Henry bleek dan weer meer te zijn dan een foute actieprent.

Geen slecht jaar, alles welbeschouwd, toch? Maar dit zijn uiteindelijk de 10 films die ons het meest wisten te beklijven:

10. THE JUNGLE BOOK

Dit superieure stukje familie-entertainment leek zich aan te kondigen als een generisch product dat teerde op speciale effecten, maar was verrassend genoeg een warme en grappige update van de oorspronkelijke film. Het guitige acteerwerk, de sublieme stemmencast en de wonderbaarlijke effecten - die jungle! - maken van deze prent van begin tot eind een groot genoegen. (recensie)

9. EMBRACE OF THE SERPENT

Dit bezwerende Colombiaanse drama met onze eigenste Jan Bijvoet in één van de hoofdrollen, neemt ons mee op een fascinerende, in magnifiek zwart-wit gevatte trip doorheen langs de Amazone. Een bijna hypnotiserende film die lang blijft nazinderen. (recensie)

8. 10 CLOVERFIELD LANE

Schijnbaar vanuit het niets, zonder uitgekiende promocampagne of maandenlange anticipatie op sociale media, manifesteerde deze onvoorspelbare film zich als een grandioze psychologische thriller die naar Hitchcock en Spielberg hint en John Goodman opvoert in een heerlijk diabolische rol. Een cinefiele popcornfilm die voor een zeldzame keer niet buigt voor de wetten van de blockbuster en gewoon zijn bescheiden zelf mocht blijven.  (recensie)

7. ELLE

Met duivels genoegen en een vakkundige ritmering en gebaldheid toont Paul Verhoeven wat hij op zijn 78e nog waard is. Isabbelle Huppert is als vanouds verbluffend goed in deze stevige psychothriller met een sensationeel kantje. De moraliteit van de kijker wordt uitgedaagd. Hoe relatief is eigenlijk de waarde van leugens en oprechtheid? (recensie)

6. CAROL

Todd Haynes is op zijn allerbest met deze geraffineerde studie van onderdrukte menselijke verlangens. Niet alleen een ten top gedreven esthetische beleving, ook een waar acteerfestijn dankzij een grootse Cate Blanchett en een schitterend ingetogen Rooney Mara. Een delicaat, melancholische, diep tragisch liefdesverhaal.  (recensie)

5. SHADOW WORLD

De onzekerheid en angst die onze samenleving momenteel bedreigen en de opkomst van terreur en rechts-populistische overheden, zijn koren op de molen van wapenfabrikanten. Deze indringende, genuanceerde documentaire legt weinig hoopgevende mechanieken bloot in een overdachte, diepgaande film die de revolutionair tracht wakker te schudden. (recensie)

4. THE RED TURTLE

Een symbolische overlevingsfilm annex poëtisch liefdesdrama dat zich ontwikkelt tot een mythologische fantasie door anderhalf uur sublieme, uiterst nauwkeurige en van emoties zinderende animatie zonder enige dialoog, verbluffend! Michael Dudok de Wit combineert een gevoelige, ouderwetse tekenstijl met bezielde digitalisering en bespeelt zo het veld tussen Europese animatie en Japanse anime. (recensie)

3. ARRIVAL

Deze fascinerende exploratie van communicatie over de grenzen van tijd en ruimte heen, vormt plausibel, intelligent vertier waarin wetenschap, poëzie, tragiek en filosofie elkaar meesterlijk bestuiven. Dennis Villeneuve durft tegendraads dus een atypische, zeer beheerste sciencefictionprent te draaien, die door de ijzersterke Amy Adams van een emotionele dimensie wordt voorzien. (recensie)

2. THE REVENANT

Eén van de meest intense acteurs die een samenwerking aangaat met één van de interessantste filmmakers van zijn generatie: The Revenant is zelfs meer dan de som daarvan geworden. Visueel overrompelend wist dit intense overlevingsdrama van het grote scherm te spatten, waarbij de kijker ieder moment de genadeloosheid voelt van het barre landschap waaraan de protagonist werd overgeleverd. DiCaprio kreeg eindelijk zijn Oscar. (recensie)

1. I, DANIEL BLAKE

De militante Britse cineast Ken Loach wist op zijn 79e de meest relevant film van het jaar op ons los te laten. In dit hartverscheurende drama beleven we de onmacht en vernedering van mensen die doorheen de kille mechanismen van een geprivatiseerde, hebberige staat worden gejaad. Met veel warmte en humor maar helaas ook zeer aannemelijke tragiek, ontwikkelt I, Daniel Blake zich tot grootse, essentiële cinema die ons een spiegel en ontstellend genoeg zelfs een glazen bol voorhoudt. (recensie)

 

Sven De Schutter

 
Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2016

Niels Putman

 

 

Film Fest Gent 2016

Het kleuren van de bomen en het vallen van de bladeren wordt in Gent en omstreken steevast geassocieerd met een cinefiele opwinding. Film Fest Gent neemt voor de 43e keer samen met de herfst de Arteveldestad in voor een ode aan de filmkunst.

 

Want nog meer dan ooit staan in deze editie expressieve, relevante, betekenisvolle en voor discussie vatbare producties op het programma. Naast de officiële competitie zijn het vooral de selecties uit Scandinavië (Nordic Cinema) en Japan (Spotlight Japan) die niet te versmaden films bevatten. Opvallend is het verdwijnen van de specifieke aandacht voor avant-premières van publiekstrekkers. Dapper maar ook een risico. Meer dan voorheen wordt dus gehoopt op de belangstelling van échte filmliefhebbers boven popcornvreters. 

 

Immers, waar vorige edities steeds een twintigtal (veelal) Amerikaanse producties op het programma staan hadden waar je in de loop van de maanden na het festival sowieso ook kan gaan naar kijken – vaak het gevolg van een koppeldeal met verdelers – vallen nu enkel Snowden van Oliver Stone en Sully van Clint Eastwood op als kleppers. In de eerste kruipt Joseph Gordon-Levitt in de huid van klokkenluider Edward Snowden, terwijl Tom Hanks in de tweede de piloot speelt die in 2009 een noodlanding maakte op de Hudson. Een derde biografie doet ons echter meer watertanden: in Jackie kruipt Natalie Portman in de huid van Jackie Kennedy, een vertolking die naar Oscar ruikt.

 

Wie zijn filmvoer graag vertrouwd houdt, vindt wellicht ook zijn gading bij films als Personal Shopper van Olivier Aassayas, Paterson van Jim Jarmusch, A Monster Calls van J.A. Bayona of The Light Between Oceans van Derek Cianfrance: werk van fillmakers die al wat bewezen hebben. Daarnaast zijn ook openingsfilm I, Daniel Blake van Ken Loach, A Quiet Passion van Terence Davies en de documentaire Voyage of Time: Life’s Journey van Terence Malick potentiële publiekstrekkers omwille van de namen achter het project. Liefhebbers van de arthousecinema kennen wellicht ook Kelly Reichardt, Walter Salles, Asgar Farhadi, Cristian Mungiu of Jeff Nichols, van wie allen nieuw werk te zien is op dit festival.

 

België is ook alweer goed vertegenwoordigd. Terwijl het Belgische filmlandschap doorgaans teleurstellend is, weten de meest interessante filmmakers van bij ons altijd een plek te vinden in Gent. Uitkijken dus naar Home van Fien Troch, My First Highway van Kevin Meul, Souvenir van Bavo Defurne, Le Ciel Flamand van Peter Monsaert en King of the Belgians van Jessica Woodworth en Peter Brosens. Een rijtje filmmakers met persoonlijkheid die elke aanmoediging verdienen. Wie niet te hoog wil grijpen, kan terecht bij de sneak-preview van een binnenkort te verschijnen Vlaamse actieprent. Zouden we inzetten op De Buurtpolitie: De Grote Geldroof?

 

Wie grasduint in de catalogus en stilstaat bij de synopsis van onbekendere producties, raakt vast geïntrigeerd. Door een pelgrimstocht met een kinky kantje (The Ornithologist uit Portugal), een opeengepakte groep gearresteerden in een combi (het Arabische Clash), de kritische kijk op Facebook in het Deense Facebookistan of de kruising van een sf-fabel met een moordmysterie (het Japanse Danchi). De overdaad aan fascinerende verhalen van over de hele wereld maakt dat Film Fest Gent opnieuw voor een filmindigestie zal zorgen bij de cinefielen. Bereid zijn je te laten verrassen en je smaak uit te breiden is de enige optie.

 

In het territorium dat zich tussen Kinepolis, Vooruit, Studio Skoop, Sphinx en Kask Cinema aftekent, wordt de Pokemonjager verdrongen, maar verder vindt iedereen wel iets naar zijn gading. Naast een programma van een kleine honderd langspelers, is het Film Fest Gent immers ook een beleving voor wie niet zo lang kan stilzitten (ook al omdat deze editie één dag minder films vertoont, moeten we er aan toevoegen). Wat op het gebied van kortfilms te vinden is, leest u op onze zustersite, maar er zijn ook talrijke nevenactiviteiten die dit evenement doen bruisen en knallen – u vindt dat allemaal hier. Verleidelijker kan Garbo niet kijken, dus u weet waarheen.    

 

 
Film Fest Gent 2016

Niels Putman

 

 
Ars Electronica Animation Festival 2016

Ils Huygens

 

 
Filmfestival Oostende 2016

Niels Putman

 

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS