Een vooruitblik op de Oscars van 2018

Hollywood zit volop in het prijzenregenseizoen, met de bekendmaking van de 90e Oscarnominaties als hoogtepunt. Het brengt met zich mee dat wij onze semi-deskundige bril nog maar eens opzetten om die genomineerden eens van dichterbij te bekijken. Wie kreeg wat en waarvoor? Hoe terecht is dat en wat zijn hun kansen?

BESTE FILM

Het lijstje van producties die in aanmerking komen voor Beste Film, kan maximum 10 titels bevatten en dit jaar zijn het er 9. Het is eerder uitzonderlijk dat daar niet één film tussen zit voor wie een Oscarnominatie toch wat veel eer lijkt. Get Out is misschien wel de minst prestigieuze en verwachte prent uit het rijtje en is als psychologische horrorprent misschien ook de vreemde eend in de bijt.

The Shape of Water is in totaal in 13 categorieën genomineerd en lijkt een grote kanshebber maar het is zeker niet de beste film uit het lijstje. Three Billboards … maakt een grote kans maar de combinatie  van drama en donkere humor kon niet iedereen bekoren. Dunkirk is de meest epische van de kandidaten en mag wat ons betreft winnen vanwege de grootse cinema-ervaring die het wist te bieden. Het is nog maar de tweede film van Christopher Nolan die in deze categorie een plaats vindt.

Call Me By Your Name valt niet uit te sluiten en is als hartverscheurende romance beslist één van de meest emotionele prenten uit het lijstje en een klassieker in wording, maar dat de prent tegen de verwachtingen in toch maar 4 nominaties kreeg, toont ook aan dat er niet overal even hard gejuicht werd.

Lady Bird (het regiedebuut van Greta Gerwig) en Phantom Thread van Paul Thomas Anderson werden de voorbije maanden ook al overladen met lof. Hun kansen vallen nog niet meteen miniem te noemen.

Voor de meer dan degelijke historische prenten The Post en Darkest Hour zal deze nominatie de hoogste bekroning zijn. Prima films maar de concurrentie kunnen ze niet aan. 

Wie ontbreekt er? The Florida Project had volgens heel wat critici niet mogen ontbreken maar het valt vooral op dat het grandioze Blade Runner 2049 niet in dit lijstje opduikt. De prent kreeg dan ook slechts 5 nominaties in net iets minder voorname categorieën. 

Voor de liefhebbers van faits divers: maar liefst 5 acteurs spelen in 2 films mee uit deze lijst: Timothée Chalamet (Call Me en Lady Bird), Caleb Landry Jones (Three Billboards en Get Out), Bradley Whitford (The Post & Get Out), Tracy Letts (Lady Bird en The Post) en Lucas Hedges (Lady Bird en Three Billboards). Michael Stuhlbarg slaat alles! Hij zit in 3 van de genomineerde films! (Call Me, The Post en The Shape of Water), 

BESTE REGIE

Ongelooflijk maar waar: Christopher Nolan levert de ene na de andere geweldige film af maar pas voor het eerst komt hij in aanmerking voor een Oscar als Beste Regisseur, een titel die hij eigenlijk lang verdiend heeft. Hij was dan ook in opperbeste doen bij het maken van Dunkirk. 

De concurrentie is niet min: Paul Thomas Anderson is nog zo’n grootmeester. Hij werd voor de tweede keer genomineerd, na There Will Be Blood. Zijn Phantom Thread werd op lof onthaald.

De rest van de categorie wordt opgevuld door afgevaardigden uit minderhedengroepen, zo lijkt het wel. De Mexicaan Guillermo Del Toro voert de polls aan voor zijn fantastische werk aan The Shape of Water, gemaakt met een relatief bescheiden budget en veel verbeelding. Zijn film lijkt echter ook de meest Hollywoodiaanse productie. 

Greta Gerwig zet zich met haar eerste film Lady Bird meteen op de kaart als cineaste. De heerlijke 34-jarige Amerikaanse actrice uit o.a. Frances Ha, Mistress America en 20th Century Women is nog maar de 5e vrouw die deze eer te beurt valt.

Ook Get Out is een debuutfilm van een (gewezen) acteur. Jordan Peele is nog maar de 5e zwarte filmmaker die voor een Oscar voor beste regisseur in aanmerking komt. Hoe genietbaar zijn satire met horrorkantjes ook was, laat ons de regiekwaliteiten van Peele nu ook weer niet overschatten.

Jammer dus voor Martin McDonagh, die sterk werk leverde met Three Billboards, Steven Spielberg (The Post), die gelukkig al 7 nominaties heeft en vooral voor Luca Guadagnino, die met Call Me By Your Name toch wel een zeer persoonlijke, intense, sfeervolle en geladen prent heeft gecreëerd waarvoor hij echt wel een nominatie verdiende.

BESTE ACTEUR

De gedoodverfde winnaar in deze categorie is Gary Oldman. Sowieso een erg intense acteur, die echter ook heel wat troep maakt, maar in Darkest Hour op toch wel erg fenomenale wijze de rol van Winston Churchill speelt. Hij werd nog maar één keer eerder genomineerd en is bijna 60 dus deze eer verdient hij stilaan wel. Opvallend: ook zijn ex-vrouw Lesley Manville werd dit jaar genomineerd.

Niet onderschatten echter hoeveel waardering is voor Timothée Chalamet, die in Call Me by Your Name op grandioze wijze in de huid kruipt van een verliefde tiener. De 22-jarige acteur heeft een topjaar achter de rug – hij is ook te zien in Lady Bird -  en is nog maar de derde jongste acteur ooit die in deze categorie kans maakt op een Oscar. Eén van zijn volgende films? Beautiful Boy van Felix Van Groeningen. Cameraman Ruben Impens sprak zich lovend uit over het jonge talent.

Ietwat onverwacht is er ook een nominatie voor Daniel Kaluuya. De 28-jarige Brit uit Get Out heeft nog niet veel referenties maar werd door het succes van de film op de kaart gezet. Toch lijkt zijn vertolking niet echt Oscarvoer en hoewel deze jonge acteur zeker zijn verdiensten heeft, kan je je afvragen of er nu echt sprake was van een meesterlijke invulling van zijn personage.

Heel wat acteurs zullen wel blij zijn dat Daniel Day-Lewis niet zo’n actieve acteur is, want met elke nieuwe vertolking valt de Brit gegarandeerd in de prijzen. Dit is zijn zesde nominatie en hij won al drie keer. Zijn rol als gedreven kleermaker in Phantom Thread van Paul Thomas Anderson zou naar eigen zeggen ook zijn laatste zijn. Wie weet gunt men hem net daarom een vierde Oscar? 

Denzel Washington sluit het rijtje af. Deze zevende nominatie zal hem echter geen derde Oscar bezorgen. De acteur blijft immens populair onder de leden van de Academy en stilaan doet zich het Meryl Streep-effect voor: hij wordt haast vanzelf als kanshebber genoemd, ook voor een lauw drama als Roman J. Israel Esq.

En wie druipt af? We associëren Tom Hanks bijna automatisch met de Oscars maar de tweevoudige winnaar werd sinds 2001 eigenlijk niet meer genomineerd voor een Oscar, hoe dicht hij ook bij een nominatie stond. Net als het geval was bij Catch Me if You Can, Charlie Wilson’s War, Captain Phillips en Sully grijpt hij nu met The Post opnieuw naast een nominatie.

Ook James Franco is er tegen de verwachtingen niet bij, want er was heel wat waardering voor zijn genietbare vertolking in The Disaster Artist, waarvoor hij een Golden Globe won. De beschuldigingen van seksueel misbruik zouden weliswaar te laat bekend geraakt zijn om een eventuele nominatie te dwarsbomen.  

BESTE ACTRICE

Naar aloude gewoonte treffen we Meryl Streep aan onder de genomineerde actrices. Voor de 68-jarige recordhoudster is dit de 21e Oscarnominatie, maar opvallend is wel dat ze voor het eerst sinds 1986 genomineerd wordt voor een film die zelf ook kans maakt op een Oscar. Of ook te interpreteren als: Streep is zelf vaak het beste van de films waarin ze te zien is. Met The Post zit ze dus voor het eerst sinds lang nog eens in een echt Oscarwaardige film - en haar vertolking mag er eveneens wezen. 

Maar de Oscar lijkt voorbestemd te zijn voor Frances McDormand. De vrouw van regisseur Joel Coen won in 1996 al een Oscar (voor Fargo) en speelt nu in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri de pannen van het dak en rijgt daarvoor de prijzen aan elkaar. Mildred is nochtans niet echt een aangenaam personage maar McDormand vat haar met energie en liefde. 

Dan is er Saoirse Ronan. 24 en al aan haar derde Oscarnominatie toe. De beminnelijke Iers-Amerikaanse speelt de hoofdrol in het flink geprezen Lady Bird.

Ook Sally Hawkins maakt haar opwachting in deze categorie. Haar vertolking als goedhartige, doofstomme schoonmaakster in het moderne sprookje The Shape of Water levert haar een tweede Oscarnominatie op. 

Margot Robbie is dan uiteindelijk de enige in deze reeks die nog geen nominatie op haar naam staan had. Ietwat verrassend bleek ze in de biografische zwarte komedie I, Tonya bijzonder goed als de niet bepaald als fijnzinnig bekend staande kunstschaatster Tonya Harding. Robbie en Saoirse Ronan delen later dit jaar trouwens het scherm in het historische drama Mary Queen of Scots. 

Tot voor enkele maanden dacht men dat ook Kate Winslet aan de Oscartafel zou zitten, voor haar vertolking in Wonder Wheel. Helaas heeft regisseur Woody Allen momenteel de perceptie flink tegen en zou men wel eens heel bewust de film genegeerd kunnen hebben. Ook de naam van Judi Dench viel enkele keren dit prijzenseizoen. Ze kwam in aanmerking voor het kleurloze Victoria & Abdul. En jammer genoeg greep ook Annette Bening naast een nominatie. Naar verluidt grandioos in Film Stars Don't Die in Liverpool, en nog nooit een Oscar gewonnen, dus het was haar gegund. 

BESTE ACTEUR IN EEN BIJROL

Willem Dafoe is een uitstekende acteur en we hebben er vrede mee dat hij vrij zeker met het beeldje aan de haal gaat. Hij won bijna elke andere filmprijs in deze categorie. Het zou de eerste Oscar betekenen voor deze veelzijdige acteur, die in 1986 en 2000 al een keer genomineerd werd. Zijn vertolking in The Florida Project is prima maar we vragen ons af of men niet gewoon een zwak heeft voor zijn sympathieke personage en hij enkel daardoor in de prijzen valt. 

Vrijwel zeker, zeggen we trouwens, maar Sam Rockwell valt niet te onderschatten. Hij zette in Three Billboards Outside Ebbing Missouri een enorm genietbare vertolking neer. Het is de eerste nominatie voor deze fijne acteur en we zien hem eigenlijk liefst van al winnen. 

Zijn medeacteur uit Three Billboards is meteen ook zijn concurrent. Woody Harrelson is op zijn 56e al twee keer genomineerd, en ook hem zagen we graag aan het werk in Martin McDonagh's zwarte komedie. 

Dan is er nog de eeuwig betrouwbare Richard Jenkins, die zeker opviel in The Shape of Water. De alom aanwezig bijrolacteur is intussen 70, maar zet de laatste jaren de ene na de andere genietbare vertolking neer. Hij werd al één keer eerder genomineerd, in 2007. 

Tenslotte werd ook Christopher Plummer genomineerd, waardoor deze categorie duidelijk het meest vertrouwd aandoet, met enkel gevestigde waarden. Dat Plummer genomineerd werd, was best verrassend gezien de controverse die ontstaan was toen hij Kevin Spacey verving in All the Money in the World en het feit dat deze film maar net op tijd klaar was. We durven echter hopen dat men hem deze bekroning niet enkel gaf omwille van de context, maar wel voor zijn overtuigende vertolking als gierige miljonair J. Paul Getty. De 88-jarige Canadees, die al twee keer eerder werd genomineerd en als enige van dit lijstje al een Oscar heeft, is trouwens de oudste Oscargenomineerde acteur ooit. 

Hoewel dit een mooi kransje Hollywoodtalent is, missen we hier wel twee vertolkingen van formaat. Zowel Armie Hammer als Michael Stuhlbarg kwamen in aanmerking voor hun fenomenale rollen in Call me by Your Name, maar jammer genoeg heeft geen van beiden het gehaald. 

BESTE ACTRICE IN EEN BIJROL

Heel deugddoend om eindelijk Allison Janney in deze categorie te zien opduiken. Na zoveel geweldige vertolkingen in Oscargenomineerde films (American Beauty, The Hours, Juno, The Help) mag ze dan eindelijk beloond worden. Het gebeurt wel vaker dat de zgn. karakteracteurs die jarenlang minder opvallend aanwezig zijn, pas kunnen scoren als ze wat ouder worden. Voor de 58-jarige Janney, die schitterend was in I, Tonya, is dit het moment. De kans is zeer groot dat zij de Oscar mee naar huis neemt. 

Maar Laurie Metcalf kan gerust haar grootste concurrent genoemd worden. Als de moeder van Saoirse Ronan in het geweldige Lady Bird, maakt deze actrice een comeback en dat ziet men graag in Hollywood. Nu kennen we haar vooral als de moeder van Sheldon uit The Big Bang Theory, maar in de jaren '90 was deze comedienne vooral bekend uit de sitcom Roseanne en films als Internal Affairs, JFK en Scream 2. 

Zangeres Mary J. Blige duikt al geruime tijd hier en daar op in een rolletje maar Mudbound biedt haar voor het eerst echt de kans om uit te pakken. Haar ingetogen vertolking in dit eentonige drama is best overtuigend, maar werd ook flink gehypet en is dus wat ons betreft wat veel eer. 

Ook Octavia Spencer hadden we liever niet nog een keer in deze categorie zien opduiken. De gigantisch overschatte, vaak irritante actrice is met The Shape of Water al aan haar derde Oscarnominatie toe (en ze won er zelfs één!), wat we echt onverdiend vinden. 

Lesley Manville sluit het rijtje af. De Britse veterane, vooral bekend uit films van Mike Leigh, wist zeker te bekoren als de dominante zus in Phantom Thread. De 61-jarige actrice krijgt eindelijk wat erkenning in Hollywood. Opmerkelijk is zoals gezegd dat ze de ex-vrouw van Gary Oldman is, die dit jaar ook genomineerd werd. Hun zoon Alfie kan dus supporteren voor zijn beide ouders, maar of ze ook voor elkaar duimen na een pijnlijke scheiding in 1990, is niet bekend. Oldman's huidige echtgenote feliciteerde Manville weliswaar uitgebreid via haar Instagram. 

 

Opmerkelijk is, ter aanvulling, dat er dit jaar wel erg weinig jonge acteurs genomineerd werden. Er zijn vier twintigers, geen dertigers, vier veertigers en dus 12 genomineerde acteurs boven de 55. 13 acteurs zijn Amerikaans, 5 Brits. Margot Robbie is Australisch en Christopher Plummer Canadees. Ook wat internationale spreiding betreft, valt het dit jaar wat tegen. 

De Oscars worden uitgereikt in de nacht van 4 op 5 maart. 

 

Sven De Schutter

 
Dit was 2017

 

Na alweer twaalf maanden op onze favoriete plek doorgebracht te hebben - de bioscoopzaal - wordt het tijd om een balans op te maken. Wat bracht 2017 ons als filmjaar? 

ARM VLAANDEREN

2017 bleek vooral voor de Vlaamse film slecht nieuws, zo bleek uit de bezoekcijfers. Er werden afgelopen jaar zo’n 20 Vlaamse producties hoopvol de wereld in gestuurd, maar op enkele uitzonderingen na vallen die helaas allemaal te klasseren onder ‘verdienstelijk’ of erger, ‘slecht’.

Het soort ongeïnspireerde troep dat in die laatste categorie hoort, krijgt hier weinig aandacht. Ook wij gingen niet kijken naar F.C. De Kampioenen 3, Bad Trip, Alleen Eline, Verborgen Verlangen, H.I.T.-De Romeo’s of K3 Love Cruise. Sprakeloos zagen we dan weer wel, en we zijn er nog steeds, tja, sprakeloos van. Het Tweede Gelaat was een pak minder rampzalig maar echt een topfilm kan je dit niet noemen.

Wellicht horen de makers van de films die we ‘verdienstelijk’ durven noemen niet zo graag dat we hun films maar zo-zo vinden. We zien in de meeste gevallen degelijk vakwerk maar zelden iets vernieuwend, verrassend of diepgravend. Dode Hoek, My First Highway, Façades, Cargo, Zagros, Insyriated, Vele Hemels, Le Fidèle, Le Passé devant Nous en Souvenir konden ons in diverse mate boeien, maar nergens zaten voldoende weerhaakjes aan. En dan elkaar maar Ensors geven - zinloze, incestueuze bekroningen in meer categorieën dan er kandidaten zijn.

De grote uitzondering, die ene Vlaamse productie die van lef, intelligentie, creativiteit, vernieuwing en indringendheid getuigt,  vind je in onze TOP 10.

GEMIST

Onze Kutredactie leeft in het donker maar heeft nu en dan ook slaap nodig. Ook het voorbije jaar kwamen we dus handen te kort om onze lezers het volledig bioscoopaanbod te kunnen bieden. Wellicht hebben we dus wel wat prima films gemist, zoals The Lost City of Z, Lady Macbeth, I’m Not Your Negro, The Big Sick, Una mujer Fantástica, Maudie, Detroit, Loving Vincent, Django, L’Amant Double en Visages, Villages. Allemaal producties die met zekere aanbevelingen kwamen. We misten overigens ook Baywatch, Transformers: The Last Knight, Geostorm, The Hitman’s Bodyguard en The Emoji Movie, maar laat die gerust voor zichzelf spreken.

Meen je overigens zelf vaardig films te kunnen recenseren, laat je dan gerust horen en vervoeg onze redactie.

TEGENVALLERS

Ons Twitteraccount was een tegenvaller, om even off topic te gaan. Of de manier waarop Facebook verhindert dan onze berichten in jullie feed terechtkomt - tenzij we betalen. Als niet-gesponsorde, reclamevrije website zijn deze kanalen voor ons nochtans bijzonder zinvol.

Er vallen daarnaast bedenkelijke films genoeg te noemen uit het voorbije jaar. Maar daar hadden we in veel gevallen ook gewoon niets van verwacht. Veel teleurstellender zijn die releases waar je lang naar uitkeek maar die als een dode massa van het witte doek bleken te druipen. Geenszins bedankt dus, Terrence Malick (Song to Song), Tomas Alfredson (The Snowman), Jordan Vogt-Roberts (Kong: Skull Island), James Ponsoldt (The Circle) en Todd Haynes (Wonderstruck) om ons op basis van jullie eerder werk, machtig bronmateriaal of geweldige trailers vruchteloos te laten hopen op een grandioze film.

MEEVALLERS

Soms krijg je dan weer net meer dan verwacht! Spider-Man: Homecoming was een heel aardige superheldenfilm, Wonder Woman al evenzeer, Patriot’s Day best spannend en Dode Hoek lang niet slecht. Zelfs The Dark Tower was, hoewel allesbehalve foutloos, lang niet de voorspelde ramp – wat de film nu ook weer niet aanbevelenswaardig maakt natuurlijk.

DE NET NIET TOP 10

Het samenstellen van een top 10 vraagt overleg en consensus. Er zijn altijd films die we echt weten te appreciëren maar die de top 10 niet halen. Dat zijn soms betere arthouseproducties als Tarde para la ira, Wind River, The Beguiled, Jupiter's Moon, Cargo of Le Fidèle. Maar dat kunnen ook meer dan degelijke Hollywoodproducties zijn, als Logan, Life, War for the Planet of the Apes, Hidden Figures, Baby Driver, It en zelfs Atomic Blonde. En T2: Trainspotting mag de verwachtingen misschien niet waar gemaakt hebben, ook die heeft ons in 2017 aangenaam verrast en verdient een eervolle vermelding. 

Emotionele argumenten werden afgewogen tegenover artistieke merites. Moet cinema een beleving zijn, escapisme, entertainment? Of willen we emotionele impact, reflecties over het leven, beschouwingen over la condition humaine? Liefst van alles wat eigenlijk. Dus laat onze top 25 vooral de diversiteit van cinema fêteren en de luxe in de verf zetten die de cinemaliefhebber heeft om in zoveel verschillende stijlen, genres en verhalen mee te gaan.

Het beste van 2017:

25. Silence

24. Thelma

23. Brimstone

22. It Comes at Night

21. Coco

20. American Honey

19. Jackie

18. 20th Century Women

17. You Were Never Really Here

16. Good Time

15. 120 battements par minute (BPM)

14. Nocturnal Animals

13. Get Out

12. Your Name

11. The Killing of a Sacred Deer

10. mother!

Niet over de hele lijn als superieure cinema te benoemen, maar ontegesprekelijk de meest spraakmakende, gedurfde en experimentele mainstreamfilm die er dit jaar te zien was. Darren Aronofsky's metaforische, multi-interpreteerbare mindfuck is ongemakkelijke, polariserende, desoriënterende en makkelijk als betekenisloos te bestempelen cinema, maar tegelijk ook een visueel overrompelend, stilistisch uitdagend en roesopwekkend spel met de kijker. Memorabel, zelfs al vond je er niets aan. 

 

9. The Square

Een episodische, en soms zelfs wat onevenwichtige satire over kunst en ego, door de Zweed Ruben Östlund amusant verpakt. Met spitse en hilarische beschouwingen over de dikdoenerige kunstwereld als achtergrond, maken we het verval mee van een patserig en breedsprakerig mannetje wiens handelingen vooral om zichzelf draaien. Daaruit volgt een intelligente, droogkomische reflectie over onechte humaniteit en  de knullige pogingen van de mens om zich te manifesteren. Goed voor de Gouden Palm in Cannes. 

8. Loveless

Rusland zoekt naar menselijkheid en solidariteit maar stuit op kilte en isolatie. Wie is beter geschikt dan Andrei Zvyagintsev om dit ijskoude relaas over een uiteengevallen familie in beeld te brengen? In strakke en afgemeten scènes vormt zich aldus een bespiegeling over falend familieleven, een failliete samenleving. De intensiteit van de vreugdeloze taferelen kent een diep tragische hoogtepunt wanneer een 12-jarige jongen zijn ouders hoort aangeven dat hij een blok aan hun been vormt. Na afloop wandel je heel stilletjes huiswaarts. Zelfs al zou daar enkel een hond wachten, is dat lot geenszins zo beklagenswaardig als de situatie van de personages in Loveless. 

7. Manchester by the Sea

Deze aangrijpende bespiegeling over dood en verlies, zorgde niet voor de meest verteerbare kijkervaring - zo ongemakkelijk nabij voel je je als kijker bij de soms hartverscheurende taferelen in dit levensechte drama. De indrukwekkende ingetogenheid en waarlijke tragiek waarmee scenarist en regisseur Kenneth Lonergan zijn verhaal opbouwt, en de meesterlijke vertolkingen van Casey Affleck, Lucas Hedges en Michelle Williams maken van Manchester by the Sea een overrompelende ervaring. Won Oscars voor Beste Acteur en Beste Scenario. 

6. La La Land

Flink gehypet, en volgens sommigen onterecht, deze inventieve en aanstekelijke musical waarvan heel wat nummers zich in je oor wurmen om er zich behaaglijk te nestelen. Na Whiplash bevestigde Damien Chazelle met dit met zes Oscars bekroonde en op applaus onthaalde feest van een film, waarin een knetterende romance niettemin ook met een zekere tristesse en weemoed wordt beschouwd. Visueel snoepgoed, energieke beeldvoeringen, tot meezingen aanzettende nummers, twee geweldig op dreef zijnde acteurs en dan dat scheutje melancholie: onze favoriete cocktail noemen we vanaf nu La La Land. Here's to the fools who dream. 

5. Grave

Nee, niet Grave - graf in het Engels - wel Franse rauwheid die ons omver wist te blazen. Een psychoseksueel horrordrama waarin wilddierlijk gesplatter met gepolijste symboliek gepaard gaat met als resultaat bruisende, sexy, ontmenselijkte gruwelcinema over en voor het beest in elk van ons. Dit grandioze regiedebuut van de redelijk geschifte Franse Julia Ducorneau werd dan nog eens even ontstuimig als strak in beeld gezet door onze eigen Ruben Impens. Grave appelleert aan onze verborgen instincten, en dat doet nieuw en anders. 

4. Moonlight

"There's a mistake! Moonlight, you guys won Best Picture!", zo klonk het verward uit de mond van de producer van La La Land, toen die ontdekte dat de Oscar voor Beste Film die hij zonet in handen had gekregen een vergissing was en het eigenlijk dé underdog van het jaar was die met de grootste filmeer bekroond werd. Dit delicate, intieme, meesterlijk geregisseerde kleinood over emotionele isolatie en raciale en seksuele identiteit, voelt even actueel als universeel aan en wordt ons zo doorvoeld en ontwapenend verteld dat er na afloop een gat in je hart smeult. Warm en pijnlijk tegelijk. 

3. Blade Runner 2049

De tweede film met Ryan Gosling in deze top 10! In handen van Denis Villeneuve wordt de sequel op de klassieker uit 1982 veel meer dan een sciencefictionspektakel. Deze bespiegeling over menselijkheid en identiteit krijgt een weemoedige, tragische ondertoon, maar is ook een orgie van atmosferische kleuren, vernuftige belichting, superieure geluiden, grootse sets en indrukwekkende effecten. Dit is niet zomaar cinema maar een beleving, een aan het artistieke grenzende ervaring, een film die je niet alleen ziet, maar ook voelt. Een grootse triomf die helaas in zijn thuisland helaas niet het kassucces werd dat er van verwacht werd. 

2. Dunkirk

Elke film van Christopher Nolan heeft zich altijd al in onze top 10 weten te wurmen, en dat is echt niet bewust. Maar de man maakt nu eenmaal films waar je niet om heen kan en die telkens weer verbluffen. Dunkirk is even intelligent als entertainend, maar is als epische oorlogsprent vooral meer dan zomaar een blockbuster. De knappe vertelstructuur, de magistrale fotografie, de bezwerende score van Hans Zimmer maken er een sensorische beleving van, waarin stiltes meesterlijk gedoseerd even effectief blijken als grootse actiescènes om een verbluffend gevoel van authenticiteit op te roepen. 

1.. Home

Een Vlaamse film op nummer één, dat we dat nog mogen meemaken. Met daadkracht en lef is Fien Troch er in geslaagd ongemakkelijke, harde cinema af te leveren, die op grandioos subtiele wijze de leefwereld van jongeren binnendringt en die met een ijzersterk gevoel voor sfeer en visuele allure in beeld te brengen. De jonge cast - allemaal debutanten - zorgt met een enorme naturel voor een uiterst geloofwaardige, indringende, subtiele kijk op communicatie tussen ouders en kinderen en op het moeizaam zoeken naar een rol in het grote theaterstuk van het leven. Met een bloedmooie soundtrack onderstreept Johny Jewel de emotionele staat van de protagonisten. 

Dit een een productie van torenhoog niveau die zijn Vlaams-zijn achter zich weten te laat. Waarom kunnen zo weinig fimmakers van bij ons dit? Troch heeft duidelijk keihard gewerkt, is creatief en experimenteel, wordt omringd door ander talent, beschikt over een gelaagd, van échtheid zwellend scenario, heeft goede smaak en kent wat van film. Durven we stellen dat het gros van de Vlaamse filmmakers op één of meerdere van die criteria gebuisd is?

 

 

Sven De Schutter

 
Holebifilmfestival 2017

Niels Putman

 

 
Razor Reel Flanders Film Festival 2017

Jeroen Van Rossem

 

 

Razor Reel Film Festival 2017

Liefhebbers van cultfilms en het betere genrewerk weten al jaar en dag dat zij tussen de krokusvakantie en de paasvakantie best afzakken naar hartje Brussel voor Offscreen en het BIFFF.  Maar eind oktober is de periode bij uitstek om te griezelen uiteraard. Razor Reel nodigt je daarom graag uit om samen met hen te komen sidderen en beven, of gewoonweg goede films binnen het fantastische genre ontdekken, in het St. Lodewijkscollege te Brugge en dit van 26 tot en met 31 oktober. Het festival viert bovendien dit jaar haar 10de verjaardag, dus er zal zelfs feestvreugde in de lucht hangen!

 

Het festival opent met de nieuwste film van Yorgos Lathimos, The Killing of a Sacred Deer, een gitzwarte en bevreemdende komedie zoals we die gewoon zijn van de regisseur. Fast forward naar Halloween, want dan kan je Thelma, de nieuwe film van Joachim Trier, ontdekken. Deze bovennatuurlijke horrorfilm is trouwens de Oscarinzending voor Noorwegen. Beide films waren recent ook te bewonderen op het Filmfestival van Gent.

 

Young blood

Elk festival heeft uiteraard ook een competitie en voor Razor Reel is dit voor de langspelers de Young Blood competitie. De pijlen worden gericht op nieuw en opkomend talent van over heel de wereld. Dit jaar zijn Zuid-Korea (A Day), Thailand (Bad Genius), Brazilië (Friendly Beast), Hongarije (Kút), Spanje (Black Hollow Cage) en Turkije (Housewife) vertegenwoordigd. Vooral Well van Attila Gigor lijkt ons op het lijf geschreven, want de Hongaarse titel van de film is Kút. De regisseur zal trouwens aanwezig zijn op het festival. Verder zijn we ook benieuwd naar Housewife (foto), de tweede langspeler van Can Evrenol die ons in 2015 wist te bezweren met het stijlvolle Baskin.

 

Van B tot Z

Maar er staat natuurlijk heel wat meer lekkers op het programma. Zo is het uitkijken geblazen naar het Australische Hounds of Love. Dit langspeeldebuut van regisseur Ben Young wist al heel wat commotie los te weken sinds zijn première op het filmfestival van Venetië. Op de slotdag kan je ook een bijzondere coming-of-age verhaal ontdekken met het Britse The Book of Birdy. Voor liefhebbers van gestoorde actiefilms is er Mayhem (foto), de nieuwste film van Everly-regisseur Joe Lynch, die omschreven wordt als Office Space meets Battle Royale.

 

Verder zijn er uiteraard ook de verplichte middernachtvertoningen, met klinkende namen als It Came from the Desert en Attack of the Adult Babies.

 

Old is cool

Voor zij die het liever wat ouder hebben, heeft het festival ook wat klassiekers voor je klaarstaan. Zo kan je er de oerklassieker Psycho van Alfred Hitchcock herontdekken op het grote scherm. Voor de die hards is er voorafgaand ook een vertoning van de documentaire 78/52 over de befaamde douchescène.

 

Verder eert het festival ook de legendarische horrorregisseur George A. Romero die ons eerder dit jaar spijtig genoeg verliet. Naast een lezing over het werk van Romero, vertoont het festival twee van zijn klassiekers: de zombiefilms Day of the Dead en The Crazies.

 

Focus op thuisland

Twee andere cultklassiekers die te (her)ontdekken zijn op het festival zijn Malpertuis en The Antwerp Killer, beide van Belgische makelij. Zij die meer willen te weten komen over de geschiedenis van de Vlaamse horrorfilm kunnen eveneens naar de vertoning van Forgotten Scares van Steve De Roover, eerder ook al te zien op het BIFFF 2017.

 

Verder staat er met de Belgisch-Franse co-productie Zombillénium ook een meer recente film op het programma. Deze animatiefilm is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van Arthur De Pins, tevens co-regisseur van de film.

 

Zoals je ziet, valt er heel wat te zien op het festival. Het volledige overzicht en alle praktische details zijn beschikbaar op https://rrfff.be. Zij die meer info willen rond de vertoonde kortfilms op het festival, kunnen terecht op onze zustersite kortfilm.be.

 

Veel gruwelgenot!

 

 
Filem'On - Internationaal Filmfestival voor Jong Publiek 2017

Niels Putman

 

 
Film Fest Gent 2017

Jana Dejonghe

 

 

Film Fest Gent 2017

Gent mag dan lang geen Cannes, Berlijn of Venetië zijn, van 10 tot 20 oktober mag de stad zich wel het walhalla van de filmliefhebber noemen. De omvang en het programma van dit altijd weer geslaagde filmfeest, zijn als gewoonlijk opmerkelijk en het verlangen van zekere cinefielen om de toppers van het filmfestivalgebeuren eens mee te beleven, kan weer even de koelkast in, want het is hier en nu dat het te gebeuren staat. Er staan 118 langspelers en 22 kortfilms te wachten. Klaar om tien dagen lang op filmvoer te leven?

 

De openingsfilm zagen we niet meteen aankomen. Insyriated in een Belgische prent die het Syrisch oorlogsgeweld akelig dichtbij tracht te brengen. De tweede prent van de weinig bekende Philippe Van Leeuw kreeg in Berlijn de publieksprijs en is een waardige en sociaal relevante opener, zoals I, Daniel Blake dat vorig jaar was. 

 

De selectie van films die in aanmerking komen voor onderscheidingen, oogt in Gent altijd zwaar en serieus. Met zwaar bedoelen we dat je hier niet meteen de meest ontspannende films vindt, maar wel altijd zeer realistische, actuele en boeiende producties van over de hele wereld. Dit jaar in het bijzonder staat de rebelse man centraal, handelen de films meer dan anders over verzet in turbulente tijden, politieke dilemma’s en moreel in het donker tasten. Daar heb je dan ook meteen wat we met serieus bedoelen. Maar ons hoor je daar niet over klagen.

 

Meest in het oog springend is The Killing of a Sacred Deer. De nieuwe prent van Yorgos Lanthimos (The Lobster), met Colin Farrell en Nicole Kidman in de hoofdrollen, mocht niet ontbreken. Meteen worden we ook tegengesproken dat het zwaar en serieus moet zijn. 

Call Me By Your Name, de al ferm geprezen nieuwe prent van Luca Guadagnino (Io Sono L’Amore) wist gemoederen te verhitten door een relatie tussen een tiener en een volwassene centraal te stellen. Ook Three Billboards Outside Ebbing, Missouri springt in het oog. Deze naar verluidt erg sterke film van Martin McDonagh (In Bruges), met een geweldige Frances McDormand, doet cinefielen vast al watertanden.

 

Met Zagros is ook België vertegenwoordigd. Deze debuutprent van de Belgische Koerd Sahim Omar Kalifa (van de gelauwerde kortfilms Baghdad Messi en Bad Hunter) belooft een ontnuchterend drama te worden over cultuurconflicten en op proef gestelde integriteit.

 

Ook de rest van het competitielijstje oogt bijzonder smakelijk, met producties uit Hongarije (The Butcher, The Whore and the One-Eyed Man en 1945), Italië (A Ciambra), Roemenië (The Fixer), Iran (A Man of Integrity), Japan (het woordenloze La nuit où j’ai nagé), Rusland (Tesnota) en Noorwegen (Thelma, van Joachim Trier). We durven ze u nu al allemaal aanbevelen.

 

In de sectie Galas & Specials treffen we enkele avant-premières aan, zoals het Belgisch-Turkse Blue Silence van Bülent Öztürk (Houses with Small Windows), de Vlaamse films Façades van Clan- en Beau Séjour-koppel Nathalie Basteyns en Kaat Beels, Rabot van Christina Vanderkerckhove en Resurrection van Kristof Hoornaert, Logan Lucky (Soderbergh’s terugkeer naar het grote scherm), Suburbicon van George Clooney en Wonderstruck van Todd Haynes (beide met Julianne Moore). Toppers in deze categorie zijn wellicht You Were Never Really Here van Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) en The Square van onze favoriete Zweed Ruben Östlund (Turist).

 

De focus op Italiaanse cinema stelt lichtjes teleur. De 10 geselecteerde films zouden illustreren dat Italië stilaan weer relevant is op internationaal filmvlak, maar geen van de producties doet ons meteen zin krijgen, al durven we Indivisibili en Pericle Il Nero wel op ons lijstje zetten. Wie graat terugkijkt naar de glorieperiode van de Italiaanse cinema, vindt vast zijn gading in de sectie Classics, dat je de kans biedt toppers als La Battaglia di Algeri, Il Conformista en Une Giornate Particolare op het grote scherm te bekijken.

 

De sectie Global Cinema is vaak de avontuurlijkste categorie. Je vindt er kleinere, meer aparte producties die soms experimenteel van aard kunnen zijn of de kijker mee laten zoeken. Je vindt er zelden prijzenpakkers of publieksfilms -  en een open blik is altijd nodig – maar wie goed selecteert vind er vast iets smakelijks. Het Amerikaanse Beach Rats doet het beste vermoeden, en ook hier vinden we een Vlaamse film: Ours is a Country of Words van debutant Mathijs Poppe. De subversieve rode draad is ook in deze sectie aanwezig.

 

In de rest van het aanbod, ingedeeld onder Artists on Film, Sound & Vision, Shorts en Serial Madness, valt ons nog de documentaire My Generation op, waarin Michael Caine gids van dienst is doorheen de swinging sixties. Dat wordt genieten. Maar er wordt in zekere middens vast ook uitgekeken naar pakweg de première van de tv-serie Tabula Rasa van Jonas Govaerts en Kaat Beels met Veerle Baetens, of Becoming Cary Grant, een docufilm die inzoomt op leven en werk van de Amerikaanse ster.

 

Na tien dagen mag het Vlaamse Charlie en Hannah gaan uit een punt achter het festival zetten. Deze door Woody Allen en Noah Baumbach geïnspireerde komedie in zwart-wit doet ons cinefiel hart niet meteen harder slaan, maar programmatoren Patrick Duynslaegher en Wim De Witte zijn geen prutsers natuurlijk, dus we geven het een kans.

 

Er staat uiteraard nog veel meer op het programma. Film Fest Gent kruidt het gebeuren als vanouds met interviews, lezingen en expo, die er mee voor zorgen dat je van de ene naar de andere activiteit kan hollen maar je vooral verder onderdompelen in film. In Gent hoeft niets vrijblijvend te zijn en dat appreciëren we wel.  De World Soundtrack Awards krijgen onze sympathie, al liggen we amper wakker van wie met welke trofee naar huis gaat. 

 

Ervaren festivalgangers hebben het Film Fest in de loop der jaren vast zien veranderen. Met het aantreden van Patrick Duynslaegher als artistiek directeur heeft het programma enkele jaren geleden een flinke, welkome boost gekregen en het aanbod wat beperkter maken was een verstandige keuze. We treffen steeds minder rommel aan op het programma. Ter zijde wel: waarom zijn er sinds vorig jaar ook vrijwel geen voorstellingen meer op de zaterdag na de slotfilm, waardoor het festival eigenlijk een dag minder duurt?

 

Maar het is ook opmerkelijk in welke mate de gewone filmliefhebber plaats heeft moeten ruimen. Een gezellig filmcafé is de festivalganger niet meer gegund. Het festivaldorp blijkt tegenwoordig voornamelijk uit receptieruimtes te bestaan waarin gasten van sponsors in de watten moeten gelegd worden voor en na een filmvoorstelling waar ze vaak amper interesse voor hebben – 'maar het is gratis hé'. Het gebrek aan financiële middelen van de organisatie is enerzijds onbegrijpelijk, anderzijds betreurenswaardig als dit betekent dat de geldschieters steeds meer aandacht moeten krijgen. De cinefiel drinkt intussen te dure wijn uit een plastic bekertje of frisdrank uit blik in een containerbar die in de loop der jaren steeds kleiner en minder gezellig is geworden.

 

Het betekent ook dat je op bepaalde avonden – en dan vooral in het weekend – uit minder films kan kiezen omdat sponsorende organisaties hun klanten of personeel ook wel eens willen trakteren. Het Film Fest is dan misschien niet erg duur en de centen moeten ergens vandaan komen, maar de gewone filmfan lijkt zijn plek steeds nadrukkelijker te moeten verdedigen 

 

Veel Vlaamse films betekent ook: premières. Elke Vlaamse productie op het programma kent zijn rode-lopermoment, waarbij al dan niet ter zake doende BV’s afzakken om gezien te worden, en de media-aandacht voor het festival maximaal is. Die glamour staat wat haaks op de nuchtere Vlaamse aard, maar vooral op de filmbeleving of de relevantie van het festival. Zo'n rode loper hoort er gewoon bij wellicht maar als het niet evident is grote namen naar Gent te krijgen, kunnen we dan wel gewoon doen over iemand als Veerle Baetens?  

 

Het zijn kanttekeningen, maar we willen als fanatieke festivalganger strijden voor een cinefiel, cultureel feest waar geld en roem geen zichtbare rol in horen te spelen, vooraleer ook daar een sociaal drama over gemaakt moet worden. 

 

Je vindt hier alle info over het Film Fest Gent. 

 

 
Filmfestival Oostende 2017

Jana Dejonghe

 

 
Visite III

Niels Putman

 

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS