In Memoriam: Albert Finney

Met het overlijden van Albert Finney op 7 februari 2019 verliest de Britse acteerwereld een monument. De imposante acteur, wiens acteercarrière meer dan zestig jaar overspant, overleed op 82-jarige leeftijd na een korte ziekte. We brengen deze geweldige acteur, van wie we zoveel vertolkingen graag gezien hebben, met spijt een laatste groet.

Finney debuteerde in 1960 op het witte doek met The Entertainer, na wat ervaring opgedaan te hebben in een handvol televisieproducties. Maar daarvoor werd de man al als een rijzende ster beschouwd in de theaterwereld. Hij werd er zelfs de nieuwe Laurence Olivier genoemd.

Finney zag er goed uit, een brok testosteron, mét een brein en een kenmerkend vol stemgeluid. In zijn tweede film, Saturday Night and Sunday Morning (1962), kreeg hij al meteen de hoofdrol en speelde die rauwe mannelijkheid uit. Hij maakte indruk als een fabrieksarbeider met nogal wat succes bij de vrouwtjes. Blijkbaar zou hij daarmee de eerste acteur zijn die aan overspel deed op het grote scherm. Later zou hij trouwens ook de eerste keer het woord ‘bitch’ gebruiken op het witte doek.

Net als generatiegenoten Michael Caine, Sean Connery, Tom Courtenay, Terence Stamp en Peter O’Toole kwam Finney uit de arbeidersklasse en deze Angry Young Men, die de tijdsgeest van toen belichaamden, stonden te dringen om hun bestofte voorgangers een poepje te laten ruiken. Finney deed niet al te lyrisch over zijn job, die hij vergeleek met metsen. Hij zou later ook alle adellijke titels weigeren die hem omwille van zijn vakmanschap toegekend werden.

Finney, die nog voor de jaren ’60 halfweg waren al immens populair was, was met zijn derde film toe aan wat één van zijn grootste rollen zou worden, die van het titelpersonage in Tom Jones (1963). Hij had daarvoor de veeleisende rol van Lawrence of Arabia afgeslagen – hij zag de lange opnames trouwens niet zitten. Tom Jones leek aanvankelijk te lichtvoetig en regisseur Tony Richardson zou zelf zijn ontevredenheid uitspreken over deze schelmenfilm, maar de prent werd wel genomineerd voor tien Oscars, waaronder ook de eerste voor Albert Finney. Finney had geen interesse in de oscarceremonie en zou ook later geen enkele keer aanwezig zijn bij deze hoogmis van het prijzenseizoen. Hij zou doorheen zijn loopbaan ook genomineerd worden voor dertien Bafta’s en negen Golden Globes, naast heel wat prestigieuze theaterprijzen.

Enkele jaren later volgde de succesvolle romantische komedie Two for the Road (1967), een nog steeds erg frisse kibbelfilm waarin Finney een onweerstaanbaar koppel vormt met Audrey Hepburn. In het werkelijke leven had Finney er intussen al een huwelijk opzitten en viel hij voor de Franse actrice Anouk Aimée, met wij hij acht jaar getrouwd zou blijven.

Finney acteerde vervolgens in enkele minder bekende films als The Victors (1963), Night Must Fall (1964), Charlie Bubbles (1968) - die hij zelf regisseerde - en Gumshoe (1970), het debuut van cineast Stephen Frears. Bij een aantal van deze films manifesteerde hij zich ook als producer. Na het succes van Scrooge (1970), waarin de steeds minder joviaal uitziende Finney uiteraard het hoofdpersonage vertolkte, volgde in 1974 een nieuw hoogtepunt. Finney kroop met succes in de huid van de Belgische detective Hercule Poirot in de klassieker Murder on the Oriënt Express (1974), naast sterren als Sean Connery, Ingrid Bergman, Lauren Bacall, John Gielgud, Anthony Perkins, Vanessa Redgrave en Richard Widmark. Agatha Christie roemde Finney’s vertolking maar hij weigerde de rol opnieuw te spelen omdat hij de make-up te lastig vond. In de daaropvolgende jaren verscheen Finney o.a. in The Duellists (1977) van Ridley Scott en Shoot the Moon (1982) van Alan Parker, waarvoor hij een tweede oscarnominatie  kreeg.

In datzelfde jaar verscheen ook de hitmusical Annie, waarin Finney het legendarische personage van Daddy Warbucks vertolkte, een staalharde miljonair die ontdooit door de komst van het weesje Annie. Finney aarzelde niet om te zingen voor deze rol, wat hij later ook nog zou doen in Corpse Bride (2005). Met regisseur John Huston maakte hij in 1984 ook nog Under the Volcano, die hem zijn vierde oscarnominatie opleverde nadat hij een jaar eerder ook al genomineerd werd voor het prachtige The Dresser (1983), waarvoor hij ook de Zilveren Beer won in Berlijn.

Vanaf midden jaren ’80 kwam Finney echter steeds minder in beeld, hoewel hij heel actief bleef op de planken. In 1990 zat hij wel in het grandioze Miller’s Crossing van de gebroeders Coen. Finney bleef  een heel betrouwbare speler. Hoewel hij het liefst zijn tanden zetten in puur dramatische rollen, ging hij ook voluit als de rol minder van hem vroeg. Er zit dan ook niet één flauwe vertolking in zijn hele oeuvre. Minder bekende films als The Playboys (1992), The Browning Version (1994) en A Man of No Importance (1994) zijn de moeite waard enkel al om zijn vertolking. In die laatste prent speelde Finney een conducteur op leeftijd die zijn homoseksualiteit verbergt, wat voor de robuuste en masculiene acteur een minder waarschijnlijke rol was, maar Finney speelde dit tragische personage met zwier.

Na de bekroonde televisiereeksen Karaoke (1996) en Cold Lazarus (1996) - waarin hij enkel een hoofd speelde -, beide geschreven voor de befaamde Dennis Potter, verscheen Finney in Washington Square (1997), Breakfast of Champions (1999) met Bruce Willis en Nick Nolte en Simpatico (1999) maar geen van deze films maakte veel los en Finney leek tegen zijn 65e een nog weinig relevante acteur te worden, hoe groot de bewondering voor zijn vakmanschap ook en hoe onbetwistbaar imposant zijn présence ook telkens was. Men castte hem ook steeds vaker als grumpy old man.

Erin Brokovich (2000) vormde echter een nieuw hoogtepunt. Als de knorrige maar goedhartige baas van Julia Roberts in de door Soderbergh geregisseerde succesfilm, kreeg Finney opnieuw heel wat applaus en er volgde opnieuw een oscarnominatie. Veelfilmer Soderbergh gaf hem meteen ook een rolletje in zijn met Oscars bekroonde drama Traffic en liet hem in 2004 verschijnen in Ocean’s Twelve.

De televisieproductie The Gathering Storm (2002) liet Finney opnieuw schitteren. Deze prachtige biografische film liet hem in de rol kruipen van Winston Churchill en hoewel heel wat acteurs zich deze rol al prachtig eigen gemaakt hebben, is Finney onweerstaanbaar als de gedreven, visionaire politicus en liefhebbende vader en echtgenoot. Een vertolking om te koesteren en waarvoor hij een Emmy Award kreeg.

In 2003 mocht Finney nog een prachtige rol aan zijn oeuvre toevoegen: die van de fantast Ed Bloom in het leuke Big Fish van Tim Burton. Finney's passie voor het vak spat ook in deze feelgoodprent van het doek. 

Halfweg de jaren ’00 vond Finney twee filmmakers terug met hij lang voorheen al gewerkt had. In A Good Year van Ridley Scott speelde hij een ondeugende wijnboer, maar het was Sidney Lumet – met wie Finney meer dan dertig jaar eerder Murder on the Oriënt Express maakte - die hem zijn laatste echte grote en indrukwekkende rol zou geven: die van hardwerkende juwelier in het grandioze misdaaddrama Before the Devil Knows You’re Dead, waarin ook Ethan Hawke, Philip Seymour Hoffman en Marisa Tomei de pannen van het dak speelden. Finney kroop ook nog in de huid van dokter Hirsch, het brein achter het Bourneproject in The Bourne Ultimatum (2007) en begon het toen echt rustig aan te doen.

In 2012 liet hij nog één keer van zich horen: hij was de jachtopziener die voor James Bond een vaderfiguur vormde in één van de beste Bondfilms: Skyfall (2012). Finney is tegen dan flink verouderd en draagt een grootvaderlijke baard, maar het is heerlijk hem bezig te zien naast Judi Dench, Daniel Craig en Javier Bardem. Klassebakken van acteurs, die het immens talent van Finney waardig zijn.

Toen hield het op. Finney sukkelde met nierkanker, hoewel dat niet als doodsoorzaak vermeld wordt en zette een punt achter het acteren. Skyfall bezorgde hem een erg mooie laatste vertolking, in een sterke en succesvolle film en het is een waardig slotstuk van een formidabele, gevarieerde carrière waarin Finney telkens het beste van zichzelf gaf. 

 

Sven De Schutter

 
Selected Shorts #25

Op de 25e ‘Selected Shorts’ staat een stevig rijtje Vlaamse kortfilms naast elkaar, “carefully picked by Short Film Festival Leuven". Deze dvd telt vooral véél fictiefilms, maar gelukkig ook een straffe documentaire en twee zeer plezante animatiefilms.

We hebben de prijzen niet bij elkaar opgeteld, maar de vertegenwoordigde kortfilms zijn samen goed voor heel wat kortfilmgoud. Zo werd ‘Sons of No One’ van Hans Vannetelbosch een finalist van de Student Academy Awards, nadat de film bekroond werd met onder meer de publieksprijs op Film Fest Gent en een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Nog zo’n Wildcard werd geschonken aan ‘Poor Kids’ van Michiel Dhont, die later ook de Ensor voor Beste Kortfilm mee naar huis mocht nemen. De Ensor voor Beste Korte Animatiefilm ging toen naar ‘Wildebeest’, de animatiefilm van Nicolas Keppens en Matthias Phlips die uiteindelijk ook genomineerd werd voor een European Film Award en dubbel bekroond tijdens Anima.

 


'Poor Kids' (Michiel Dhont)

 

‘Het Leven van Esteban’ van Inès Eshun won zeer terecht de Student Visionary Award op het filmfestival van Tribeca, en ‘Girlhood’ van Heleen Declerq de prijs voor Beste Documentaire op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven in 2017. Op datzelfde festival ging het regisseursduo Fedrik De Beul & Olivier Magis met drie hoofdprijzen naar huis, waardoor 'May Day' nu kans maakt op een Oscar.

Verder vind je op de dvd ook nog knap werk van Deben Van Dam (‘Remise’), Senne Dehandschutter (‘Lost in the middle’), Jules Comes (‘Saint Hubert’), Ruth Mellaerts & Boris Kuijpers (‘The Day the Dogs Disappeared’) en Alidor Dolfing (‘Out of the blue, into the black’).

Coverfoto © 'Wildebeest' (Nicolas Keppens, Matthias Phlips)

 

 
Dit was 2018

Ondanks de populariteit van Netflix en andere streamingdiensten, bleek er ook in 2018 een immens bioscoopaanbod te zijn. Twaalf maanden lang was het genieten van een als gewoonlijk enorm divers aanbod. Niet per se in de multiplexen, waar voornamelijk troep afgespeeld wordt voor een argeloos publiek dat cinema associeert met lawaai, spektakel en vlot verteerbare emoties, maar vooral in de kleinere filmzalen en kunstenscentra die nog een filmminnend publiek willen dienen. Al slaan wij een banale popcornfilm ook niet af natuurlijk, en vind je in onze top 25 zeker enkele grote publieksfavorieten.

We hebben niet alles kunnen zien helaas, daarover hebben we ons hier al geschaamd. De films die meteen thuis te bekijken vielen, zonder cinemareleases, hebben we niet in dit overzicht opgenomen. 

Het is Vlaams en het is nog ça va

Vlaamse films blijven in zekere mate een publiek vinden, zo blijkt. Er verschenen in het afgelopen jaar een twintigtal Vlaamse producties in de zalen en dankzij het wereldsucces van Girl en de Hollywooddoorbraak van Felix Van Groeningen met Beautiful Boy werd de wereld zich toch enkele seconden bewust van het talent dat hier rondloopt.

Een aantal producties hebben we helaas links laten liggen en zijn dus aan ons oordeel ontsnapt. Wat we wel zagen was nooit echt slecht - De Collega's 2.0 en uiteraard De Buurtpolitie: De Tunnel buiten beschouwing gelaten - maar evenmin interessant. Rosie & Moussa was wat futloos, het weemoedige Engel vond helaas niet echt een publiek, Charlie en Hannah gaan uit manifesteerde zich nadrukkelijk als apart maar was wel erg onnozel. Resurrection was de vreemde eend in de bijt, als narratieve durver. Te appreciëren, maar vooral als je veel geduld hebt. 

Niet Schieten redt de eer: een doodserieus, degelijk gemaakt drama dat vooral op een primair niveau werkt en daarmee volle zalen lokte. Applaus was er ook voor Patser, maar dan vooral van de makers zelf. Onze matige appreciatie - en toegegeven, een schrijffout - lieten Adil exploderen op de sociale media en legden zijn broze ego en venijnige drang naar bevestiging bloot. Ook de Vlaams-Nederlandse coproductie Wij leek zichzelf heel wat te vinden, maar het platweg willen scoren met seks, liet de film op zijn bek gaan. 

Matthias Schoenaerts deed alweer zijn best het afgelopen jaar, maar Kursk - eveneens een Belgische co-productie - was een kleurloze reconstructie, Frères ennemis ging geruisloos voorbij en Red Sparrow was pulp - zij het genietbare pulp. Ook Johan Heldenbergh ging internationaal en verscheen naast Helena Bonham Carter en Hilary Swank in het miserabele Eleanor & Colette. Dan lijkt het dus Kevin Janssen te zijn die zich als interessantste Vlaamse acteur gemanifesteerd heeft: zowel in Lukas met Jean-Claude Van Damme als in de bloederige thriller Revenge leek hij zich bijzonder te amuseren en dat sloeg over op de kijker. 

In onze top 10 treffen we wel vaker een Vlaamse productie aan en dit jaar zijn het er zelfs twee! Scroll maar snel naar onder om te zien waarover we het hebben. 

Grote namen maar geen onderscheiding

In 2018 kwamen we heel wat filmmakers met een zekere reputatie met nieuw werk aanzetten. We zagen degelijk tot prima werk van Ridley Scott (All the Money in the World), Aaron Sorkin (Molly's Game), Alexander Payne (Downsizing), Joe Wright (Darkest Hour), Guillermo Del Toro (The Shape of Water), Woody Allen (Wonder Wheel), Steven Spielberg (Ready Player One), Hirokazu Koreeda (The Third Murder), Gus Van Sant (Don't Worry, He Won't Get Far on Foot), Jason Reitman (Tully), Terry Gilliam (The Man Who Killed Don Quichote), Drew Goddard (Bad Times at the El Royale), Jacques Audiard (The Sister Brothers) en Steve McQueen (Widows). Dat zulke gerepetuteerde cineasten zich net niet genoeg hebben laten opmerken, zegt veel over de hoge kwaliteit van het aanbod in 2018, want dit zijn allemaal producties die in een zwakker filmjaar aanspraak zouden maken op een hoge plaats in onze top 25. Twee heren uit het lijstje duiken overigens wel met een andere productie op in onze lijst. 

Het waren niet alleen de ervaren rotten die het goed deden. We zagen ook interessant werk van Björn Runge (The Wife), Sean Baker (The Florida Project), Alice Rohrwachter (Lazzaro felice), Fatih Akin (In the Fade), James Franco (The Disaster Artist), Craig Gillespie (I, Tonya), Francis Lee (God's Own Country), Gustav Möller (The Guilty), Armando Ianucci (The Death of Stalin), Sebastián Lelio (Disobedience), Greg Berlanti (Love, Simon), Stephano Sollima (Sicario: Day of the Soldado), Nadine Labaki (Capharnaüm) en Jean-Stéphane Sauvaire (A Prayer Before Dawn). Een zeer gevarieerde reeks alweer, maar stuk voor stuk films die de moeite waard zijn. 

Saaie superhelden

In de VS geneert men zich niet om comicverfilmingen en Oscars in één zin te noemen, maar wij zagen dit jaar (opnieuw) niet één superheldenfilm die meer wist te zijn dan wat vrijblijvend spektakel. Black Panther zou volgens mensen die menen er verstand van te hebben een doorbraak in het genre zijn, maar wij zagen een banale actieprent. Dan hadden we het meer voor Avengers: Infinity War en Ant-Man and the Wasp, hoewel die verder ook niet bepaald klassiekers in het genre gaan worden. Venom was dan weer flink ondermaats en voor de leegheid van Aquaman zijn geen woorden. 

Ander blockbustergeweld als Solo: A Star Wars Story, Deadpool 2 en Jurassic World: Fallen Kingdom waren in diverse mate entertainend, wat al niet meer het geval was bij het schandalig gemakzuchtige Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald en Pacific Rim: Uprising. In dezelfde categorie: Jumanji: Welcome to the Jungle, The Meg en The Commuter, krachtpatsercinema voor idioten. Op 13 vind je gelukkig wel een actiefilm die er bovenuit steekt. 

Gingen verder ook voor het grote succes, al dan niet flagrant en goedkoop: de tranentrekker Wonder, de musicaldraken The Greatest Showman, Mary Poppins Returns en (in minder mate een draak maar toch) Bohemian Rhapsody, het amusante Ocean's Eight, het wat flauwe Incredibles 2, het schipbreukdrama Adrift, het vergetelijke Hotel Artemis en de revival van Halloween.

Het beste van 2018

Na rijp beraad en heel wat afwegingen willen we dit dus de beste 25 cinemareleases van 2018 noemen, met als opvallendste trend dat er maar liefst 6 debuutfilms aan te treffen zijn, en 4 daarvan zijn dan ook nog gemaakt door acteurs. 

25. Burning (Zuid-Korea, Chang-dong Lee)

24. BlacKKKlansman 'VS, Spike Lee)

23. Lean on Pete (VS, Andrew Haigh)

22. A Star is Born (VS, Bradley Cooper)

21. Cold War (Polen, Pawel Pawlikowski)

20. Shoplifters (Japan, Hirokazu Koreeda)

19. First Man (VS, Damien Chazelle)

18. Wildlife (VS, Paul Dano)

17. A Quiet Place (VS, John Krasinski)

16. Hereditary (VS, Ari Aster)

15. Lady Bird (VS, Greta Gerwig)

14. The Post (VS, Steven Spielberg)

13. Mission: Impossible - Fallout (VS, Christopher McQuarrie)

12. Utoya 22.juli (Noorwegen, Erik Poppe)

11. Dogman (Italië, Matteo Garrone)

10. Suspiria (Italië, Luca Guadagnino)

Geen remake, maar een stijlvolle, eigenzinnige en macabere herinterpretatie van een cultklassieker. Dit luguber maar gracieus eerbetoon en inventief staaltje gruwel is net als de andere films van Guadagnino een zinnelijke film, waarin de sterk gestileerde analyse van de oorspronkelijke subteksten hand in hand gaan met een cerebrale reflectie op lichamelijkheid en vrouwelijkheid. Over beter of slechter dan het origineel hoeven we het niet te hebben: beide versies vullen elkaar mooi aan. 

9. The House That Jack Built (Denemarken, Lars Von Trier)

Er was weinig enthousiasme voor Von Trier's gitzwarte komedie. Zouden die kinderlijkjes en afgehakte borsten daar voor iets tussen zitten? Wij zagen alleszins een heel kil maar entertainend portret van een seriemoordenaar, waarin de referenties naar eigen werk en de filosofische opwerpingen tot een beschouwing leiden over kunst en destructie. Grandioos compromisloos, de ultieme misantropenfilm. 

8. Under the Silver Lake (vS, David Robert Mitchell)

Wat was het heerlijk mee verdwalen in de bevreemdende, mythologische wereld onder de Hollywoodheuvels, waar elk mysterieus personage een laagje surrealisme toevoegt aan een raadsel dat niet per se om een oplossing vraagt. Onder idyllische postkaartethestiek schuilt een sprookjesachtig droomduister dat vergelijkingen oproept met, uiteraard, David Lynch. Waar het eerst twijfelen was aan de opzet en betekenis van deze wat vergezochte film, wil je nadien enkel meer en nog. 

7. Climax (Frankrijk, Gaspar Noë)

Als een op zijn kop gezette evolutietheorie groeit Climax vanuit een harmonieuze, hypnotiserende groepschoreografie uit tot een demonisch carnaval, een apocalyptische razernij die de kijker opslokt en half verteerd weer uitkotst. High School Musical voor gevorderden dus. Wat een trip. Gaspar Noë zal nooit voor gezellige cinema gaan, maar zorgt wel voor een cinematografische knaller. 

6. Phantom Thread (VS, Paul Thomas Anderson)

Dit even visueel als narratief gelaagd relaas over mannelijke dominantie en de tol van creativiteit, is groots in zijn puurheid. Phantom Thread bouwt verraderlijk elegant een spanningsveld op tussen muze en artiest, tussen man en vrouw, tussen werk en romantiek, om uiteindelijk iets kil en primitief bloot te leggen. Sterke beeldcomposities en atmosferische beeldvoeringen als vanouds, maar toch zijn we ook getuige van de indrukwekkende evolutie van een groots cineast. 

5. Girl (België, Lucas Dhont)

Helaas geen Oscarnominatie voor dit verpletterende debuut, maar de jonge cineast mag niet klagen: zelden kreeg een Vlaamse film wereldwijd zo veel aandacht en waardering, en dat is ook terecht. Dit is een indrukwekkend gemaakt en doorvoeld verteld relaas dat er schitterend in slaagt zijn thematiek te overstijgen maar toch de pijn van het iemand anders - of net jezelf - willen zijn, pijnlijk voelbaar maakt. De grandioze vertolking van Victor Polster maakt dit in Cannes bekroonde drama af. 

4. Roma (Mexico, Alfonso Cuarón)

De kijker wordt toeschouwer - als we daar even een semantische nuance mogen zoeken - van huiselijke intimiteit, van verloren onschuld, van persoonlijke groei en een woelige tijd en Cuarón laat dat aanvoelen als een immense eer en een cinematografisch genoegen. Deze terugblik op zijn jeugd wordt ons in grandioos zwart-wit, in virtuoze beeldvoeringen en meesterlijke ensceneringen geserveerd. Niettemin is deze van echtheid zinderende film vooral groots in zijn puurheid en eenvoud. Een film voor altijd. 

3. Rabot (België, Christina Vandekerckhove)

In de laatste dagen van de Gentse Rabottorens vond documentairemaakster Christina Vandekerckhove een treffend, aandoenlijk verhaal over een bonte groep mensen aan wie niet meteen de beste kaarten werden uitgedeeld. Poëtisch, grappig en warm maar ook tragisch, beklijvend en de kijker uitdagend tot een oordeel. De bezwerende, strakke fotografie, de atmosferische muziek, de knappe beeldcomposities en de slimme, barmhartige selectie van materiaal, laten de blokkendoos vol miserie grandioos tot leven komen. De beste Belgische productie van 2018, zonder twijfel. 

2. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (VS, Martin McDonagh)

Verontwaardiging, kippenvel en lachtstuipen blijken akelig dicht bij elkaar te liggen in deze even hilarische als tragische parabel over schuld en boete, waarbij de personages in hun pogingen na te streven wat volgens hen gerechtigd is, een speelbal worden van het sardonische toeval. Dit leidt tot een meeslepende beschouwing over grotesk en impulsief gedrag tegenover traditionele normen en waarden, waarbij een topcast aan de slag mag met heerlijk veelzijdige personages die ons allen verrassen in hun groeiend inzicht, en centraal een onvergetelijk figuur als Mildred Hayes, gespeeld door een overweldigende goede Frances McDormand. Gecombineerd met grijnsopwekkende actie, krijg je hier een heel atypische, gelaagde Hollywoodproductie die je nog uren laat nagenieten van genoegen. 

1. Call Me by Your Name (VS - Italië, Luca Guadagnino)

De tweede film van Luca Guadagnino in deze top is van een heel andere orde dan Suspiria. Call Me By Your Name is een doorbloede, organische exploratie van lust en verlangen, een zintuigelijke en emotionele verkenning van tienerdromen en vakantieliefde. Verteld met de visuele allure van een zwoele zomerdag, zonder schroom of terughoudendheid, voorzien van hemelse dialogen en imponerend vertolkt door Timothée Chalamet, Armie Hammer en Michael Stuhlbarg, is dit een overrompelende romance. Koortsig, bedwelmend, onvergetelijk. 

 

Sven De Schutter

 
2018: ook lekker thuis gebleven?

Er was een tijd dat je als filmrecensent gewoon aan één stuk door kon doen wat je het allerliefste deed: naar de bioscoop gaan. Meer dan ooit echter blijkt het aandeel films dat in de zalen verschijnt, slechts het topje van de ijsberg te zijn en moeten we steeds meer thuis kijken om onze lezer enige sturing te kunnen bieden. Het toenemend aanbod aan online kijkmogelijkheden - of het nu Netflix, Play More, Proximus TV, UnCut, Mubi, Universciné, Screambox of nog een andere provider is, zorgt er immers voor dat steeds meer films de cinema overslaan en thuis vlot te bekijken vallen voor een spotprijs (hoewel, sommige betaalzenders vragen meer voor een film dan die kost in een videotheek, maar dan moet u wel de deur uit). (Mocht er nog een videotheek in uw buurt zijn). (Maar ook een goede bibliotheek heeft al heel wat te bieden). 

Dat sommige producties daardoor geen bioscooprelease meer kennen, is soms jammer maar wellicht zijn de kansen voor alle partijen nu groter: interessante films vinden makkelijker een publiek en het publiek zelf heeft meer keuze. Grootste slachtoffers zijn dan wellicht niet de bioscopen zelf maar wel de filmverdelers, wiens rol van weinig betekenis is als men uit een online catalogus kiest. 

Het betekent ook dat filmrecensenten meer kanalen in de gaten moeten houden, willen ze de parels er kunnen uithalen. Netflix heeft ons wat dat betreft weinig hoogvliegers geboden in 2018. Producties als Bird Box, The Cloverfield Paradox, Mute, The Discovery, Come Sunday en het voor vier Oscars genomineerde Mudbound vallen moeilijk toppers te noemen, al kunnen genreliefhebbers er vast wel hun gading in vinden. Hold the Dark van Jeremy Saulnier kon er mee door, maar we vroegen ons toch stiekem af of de kracht van deze thriller niet wat verloren ging nu we hem niet in het aangename bioscoopduister konden aanschouwen. Ook Annihilation had een bioscooprelease verdiend. Met The Ballad of Buster Scruggs van Joel en Ethan Coen had Netflix dan toch nog één topper in de aanbieding. Roma laten we maar even buiten beschouwing, gezien de release ook met een bioscoopvertoning gepaard gaat. Of Mowgli even goed is als het grandioos entertainende Jungle Book, kunnen we nog niet zeggen. 

Naast Netflix hebben ook andere aanbieders nieuwe producties uitgebracht, films die ook op dvd verkrijgbaar zijn. A Ghost Story moet je absoluut gezien hebben, al kunnen we begrijpen dat geen enkele verdeler brood zag in dit heel aparte, traag binnensluipend meesterwerkje. Andere aanraders zijn het heerlijk macabere Mandy, waarin Nicolas Cage nog lozer mag gaan dan gewoonlijk, het beklemmende Unsane van Steven Soderbergh, het harde maar opwindende Brawl in Cell Block 99 en het op golven van rust en stilte drijvende Leave No Trace met Ben Foster. 

Het gaydrama Beach Rats komt met een zekere waardering maar onze recensent vond er eigenlijk niets aan. Mom and Dad - opnieuw met Nicolas Cage - lijkt dan weer rotzooi van de bovenste plank, maar we durven jullie deze pulpy actiethriller waarin ouders vanuit het niets overvallen worden door de drang om hun kroost te vermoorden, beslist aanraden. We weten ook dat de juiste mensen enthousiast zijn over Professor Marston and the Wonder Women, maar we kunnen zelf nog niet bevestigen of dat terecht is. Onze kleiner wordende redactie heeft helaas ogen tekort gehad in 2018. We weten dus ook niet hoe goed Joaquin Phoenix is als Jezus in Mary Magdalene - naast Rooney Mara als het titelpersonage - maar deze lauw onthaalde film staat alleszins nog op ons verlanglijstje. 

Er is nog meer uiteraard. Vooral wie weinig originaliteit, stijl, diepgang of kwaliteit verwacht, blijft verwend worden met prullen: barslechte komedies, lamlendige actie, horror uit de laagste regionen. Maar mocht daar zo nu en dan een film tussen zitten die wél enigszins markant is, dan hopen we dat te weten te komen en verspreiden we met plezier dat goede nieuws. 

 

Sven De Schutter

 
2018: de schaamte en schande

Het voorbije filmjaar heeft voldoende kwaliteit geboden om met tevredenheid op terug te kijken. Dat doen we dan ook binnen enkele dagen, waarbij we graag op een rijtje zetten wat allemaal de moeite waard was in het bioscoopaanbod van 2018. Omdat we daar alvast niet meer hopen te moeten op ingaan in ons jaaroverzicht, werpen we nu graag even een blik op wat we niet eens in overweging kunnen nemen wegens volkomen aan ons voorbij gegaan. 

Helaas blijkt de uitgedunde redactie van deze grandioze website immers slechts uit mensen te bestaan en niet uit superhelden: van de ongeveer 200 films die het afgelopen jaar in Vlaanderen verschenen, hebben we er voor onze geweldige lezers slechts de helft kunnen recenseren. De beste helft hopen we natuurlijk, al hebben we ook toppers gemist. Tijdsgebrek is één aspect maar er zijn ook andere redenen waarom KUTfilm niets heeft gemeld over pakwegMamma Mia! Here We Go Again: soms is er gewoon geen vezel in ons lijf die ons motiveert om te gaan kijken naar iets waarvan je meteen weet dat het scheef zal zitten.

Geen Skyscraper, Fifty Shades Freed, Den of Thieves, The First Purge of Book Club dus. We bedankten ook voor The Happytime Murders, Papillon, Tomb Raider, The Predator, Johnny English Strikes Again, Goosebumps 2, Robin Hood en Bumblebee. Te dom, te flauw, te luid, te leeg, te flets - zo dachten we en dus wist geen van deze releases ons enthousiast te maken. Dat geldt in nog grotere mate zelfs voor pulp als Baba Yega: the Movie en De Film van Dylan Haegens, twee producties waar we zonet een goeie dertig woorden aan besteed hebben en daar willen we het bij houden. 

Anderzijds zijn er succesfilms die nog een zekere aantrekkingskracht hebben en die we graag op dvd inhalen: Stronger met Jake Gyllenhaal, Hostiles met Christian Bale, Everybody Knows met Javier Bardem en Penélope Cruz, Manifesto met Cate Blanchett, On Chesil Beach met Saoirse Ronan of Sweet Country met Sam Neill lijken allemaal wel om één of andere reden aan te bevelen. 

We hebben ook werk van uitstekende filmmakers genegeerd: Transit van de Duitser Christian Petzold, Loro van de meest relevante Italiaan, Paolo Sorrentino, Radiance van de Japanse Naomi Wasake en 3 Faces van Jafar Panahi (Iran) leken beslist allemaal de moeite maar wisten onze agenda niet te halen. 

Maar we hebben ook kleine meesterwerkjes gemist: films die op applaus onthaald zijn maar die zich niet binnen ons kijkveld wisten te wurmen. Zullen dus alvast niet in onze top 2018 belanden: Lucky, de laatste film met Harry Dean Stanton, de bekroonde western The Rider, het wellicht genietbare Isle of Dogs en het schijnbaar fijne Mektoub, My Love: producties die elk zichzelf respecterend filmmedium uiteraard zou moeten promoten, maar waarin wij jammer genoeg gefaald hebben. Een aantal minder bekende producties kan hier bij aansluiten: films als het Hongaarse On Body and Soul, het Britse Beast, Foxtrot uit Israel, het Ijslandse Under the Tree en het Luxemburgse Gutland wisten allemaal wel ergens filmfans te bekoren en staan dus nog even op ons verlanglijstje. Dat we zelfs de hit Crazy Rich Asians gemist hebben, verbaast ons nog steeds. 

We zijn ook flink tekort geschoten als het op documentaires aankwam: in 2018 was er heel wat waardering voor Fahrenheit 11/9 (Michael Moore), Voyage of Time (Terrence Malick), Whitney (Kevin Macdonald), Will Tura, Hoop doet leven (Dominique Deruddere), Sideline (Joost Wynant, Louis Pons en Maarten Goffin), Harry Gruyaert - Photographer (Gerrit Messiaen), McQueen (Ian Bonhôte en Peter Ettedgui), Doof Kind (Alex de Ronde), Maria by Callas (Tom Volf) en Ni juge, ni soumise (Yves Hinant), maar geen van al deze veelbelovende docu's werden door ons bekeken. En zeggen dat de bezieler van Docville één van de founding fathers van KUTfilm is. 

Waaraan The 15:17 to Paris het te danken heeft dat we er geen recensie over schreven, weten we eigenlijk zelf ook niet. Clint Eastwood maakt over het algemeen sterke films - in 2019 zou hij met The Mule alweer goud in handen hebben - maar deze reconstructie van een verijdelde terreuraanslag waarbij drie Amerikaanse militairen gewoon zichzelf spelen, ging zodaning de mist in dat een oordeel nodig was. Maar de film ging dus aan ons voorbij.

Grote namen in de cast weten ons nu en dan zeker nog te verleiden, maar ondanks de sterren op de affiche gingen we niet kijken naar Winchester of The Leisure Seeker (Helen Mirren), Home Again (Reese Witherspoon), Kings (Halle Berry en Daniel Craig), The House with a Clock in Its Walls (Cate Blanchett en Jack Black), Frères ennemis (Matthias Schoenaerts en Reda Kateb), Mile 22 (Mark Wahlberg) of The Equalizer 2 (Denzel Washington).

En dan zijn er nog de talloze kinder-  en familiefilms die we nu eenmaal niet snel prioriteit geven: Hotel Transylvania 3, Christopher Robin, Peter Rabbit, Smallfoot, The Grinch, Early Man, Sherlock Gnomes, The Nutcracker... Bekijk ze zelf maar, zouden we zeggen. Ralph Breaks the Internet en Mary Poppins heb je alleszins nog te goed. 

Dus beste lezers, onze excuses: we zouden natuurlijk graag iedere week vijf nieuwe recensies on line gooien. We zouden heel graag 2000 volgers hebben op Facebook. En over onze onzichtbaarheid op Twitter zullen we het zelfs niet hebben (nu ja, even dan). We hadden nochtans best wat steun kunnen gebruiken toen een kleinzerige Adil El Arbi er ons trachtte de grond in te boren vanwege onze matige respons op Patser.

Maar KUTfilm is wat het is, en ondanks de beperkingen waar we ons van bewust zijn, willen we er ook in 2019 graag zijn voor de filmfan. Ben je of ken je toevallig iemand die wél naar het soort films kijkt waar wij niet aan toe komen, en die kan daar nog geargumenteerd over oordelen, dan vernemen we dat trouwens maar al te graag. 

Dit was de schaamte en de schande, één dezer gaan we voluit voor de hoogtepunten. 

 

Sven De Schutter

 

Film Fest Gent 2018

Geen rode loper voor deze 45e editie van het Gentse filmfeest. Niet dat er decoratieve restricties zijn, wel zullen de gasten de trappen van Kinepolis dit jaar bestijgen over een regenboogkleurige loper - althans voor één dag. Helemaal in overeenstemming met een programma dat meer dan ooit voordien oog heeft voor diversiteit en genderneutraliteit. Tussen openingsfilm Girl en slotprent Beauitful Boy vindt je een indrukwekkend spectrum van verhalen, genres en stijlen. Films voor mannen, vrouwen en alles daartussen in. 

 

Onvermijdelijk heeft Girl een prominente plaats op het programma. Wat intussen zowat de meest gelauwerde Belgische prent van de laatste jaren moet zijn, mag het festival openen. De in Cannes bekroonde debuutfilm van de getalenteerde Gentenaar Lukas Dhont, is een even overrompelende als bewonderenswaardige prent die zonder al te zwaar op de hand te zijn het publiek meesleept. 

 

Gelukkig maar, want als er iets meteen opvalt, dan is het wel de loden ernst van het merendeel van de films op het programma. Zeker in de competitie treffen we enkele bloedserieuze en beladen drama's aan en als ze al niet in zwart-wit zijn, dan vragen ze wel heel wat van onze tijd. Daar zitten dus films bij als Ash Is Purest White - Chinees, aangekondigd als 'ingehouden' en opgebouwd uit long takes, afklokkend op 136 minuten en I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians: Roemeens, verwijzend naar Godard, gespekt met filosofische gedachten, 140 minuten. Wie daar nog niet op afknapt kan voor The Wild Pear Tree gaan, Turkse slow cinema (van wie anders dan van Nuri Bilge Ceylan) van meer dan drie uur. Nee, programmatoren Patrick Duynslaegher en Wim De Witte willen het ons niet al te comfortabel maken.

 

Er zijn gelukkig ook heel wat kortere films, maar de gruwel van Utoya 22.juli of het zintuiglijke aspect van het Hongaarse Genezis, laten je evenmin op wolkjes naar buiten wandelen. Maar laat ons eerlijk zijn: een festival beleef je niet op popcorncinema en ook wij zakken enthousiast achterover voor pakweg een Belgisch-Tunesich drama als Fatwa, gecoproduceerd door de broers Dardenne. Dankzij het allesbehalve traditionele kostuumdrama The Favourite (van Yorgos Lanthimos, nooit teleurstellend), het meer toegankelijke The Kindergarten Teacher met Maggie Gyllenhaal of Claire Denis' sciencefiction drama High Life waarin Robert Pattinson zich in zwarte gaten verdiept, komt ook de iets mindermeerwaardezoeker aan zijn trekken. Ook het regiedebuut van acteur Paul Dano, Wildlife, lijkt laagdrempeliger. Met hoofdacteur Jake treffen we daar trouwens de tweede Gyllenhaal in competitie aan. Ook Juliette Binoche dingt tweemaal mee naar een prijs: ze zit zowel in High Life als in Vison van de Japanse Naomi Kawase. 

 

Het Duits-Oostenrijke 3 Days in Quiberon en de Poolse oscarkandidaat Cold War van Pawel Pawlikowski vervolledigen de competitie. Juryvoorzitter Michael Borremans kan zich met o.a. Stephen en David Dewaele afvragen welke film de beste genoemd mag worden. 

 

Geen Belgen in de strijd dus, maar naast Girl is ons land vertegenwoordigd door Coureur, de eerste langspeler van Kenneth Mercken (Feel Sad for the Bunny), het Franstalige Duelles met Veerle Baetens en Etangs Noirs - nog een debuut - van Pieter Dumoullin en Timeau De Keyser. Ook Kursk, het duikbootdrama van Thomas Vinterberg, heeft een Belgisch kantje: de film werd deels opgenomen in België en heeft naast Matthias Schoenaerts in de hoofdrol heel wat Belgen in kleine rollen. De slotfilm is ook al half in onze driekleur gedrapeerd: Beautiful Boy is het Amerikaanse debuut van Felix Van Groeningen, waarin we Steve Carell en Timotheé Chalamet samen aan het werk zien. Achter de camera stond onze Ruben Impens en Nico Leunen ontfermde zich over de montage. 

 

Er zijn nog meer grote namen, en enkelen daarvan zullen zelfs in Gent aanwezig zijn. Jacques Audiard brengt John C. Reilly mee, die hij regisseerde in The Sister Brothers - ook al met Jake Gyllenhaal. Er is First Man van Damien Chazelle, met Ryan Gosling; The Old Man & The Gun, waarmee Robert Redford een punt zet achter zijn filmloopbaan; At Eternity's Gate dat Willem Dafoe mogelijk een Oscar oplevert; Unsane van Steven Soderbergh en First Reformed van Paul Schrader met Ethan Hawke. Maar we hoeven het niet in de VS te gaan zoeken om onder de indruk te zijn. Ook namen als Gaspar Noë (Climax), Paolo Sorrentino (Loro), Hirokazu Kore-Eda (Shoplifters), Hong Sang-Soo (Hotel by the River), Christian Petzold (Transit), Marco Tullio Giordano (Nome di Donna) en Florian Henckel von Donnersmarck (Werk ohne Autor) doen watertanden. Film Fest Gent heeft altijd al toppers uit het internationale aanbod weten te programmeren en dat is deze keer dus niet anders. 

 

Maar de kracht van een festival zit hem in de kans tot exploreren. Niets zo weldadig als variatie in je filmdieet en het speuren naar onbekende parels in het uitgebreide programma. Na een humanistische competitiefilm, een Europeze prijzenpakker of een Aziatische klassebak, schuif je er even een Hollywoodfim tussen, een Hongaarse klassieker, een nieuwe tv-serie of een mode-documentaire. Er is Ijslandse misdaad, Chinese neonoir, Australische klucht en Braziliaans magisch-realisme. Maak kennis met Deense hangjongeren, homovoetballers, cannibalistische hoogwaardigheidsbekleders, Libanese straatkinderen of lesbische zigeuners. Ga op in Franse dans, Cambodjaanse getekende landschappen, Duits scholierenprotest of Zuid-Afrikaans boerenleven. Zo een rijk aanbod aan werelden en levens verkennen en vanuit het knusse donker, dat is een weergaloze ervaring, ook voor de 45e keer. 

Welke aandacht er aan kortfilm wordt gegeven, lees je op onze zustersite. 

 

Het volledige programma en het complete aanbod van activiteiten, vind je op de officiële website. Iets vaker dan vroeger lijken films elkaar te overlappen, wat een spijtige zaak is voor wie de voorstellingen graag aan elkaar rijgt, en ook het weekendaanbod oogt opnieuw opmerkelijk zwakker - te veel zalen die gevuld moeten worden met sponsors en hun gasten? - maar voor diehards is zo'n festival dan ook altijd een uitdaging. 

 

(Foto Kinepolis: Sarah Vandenbussche)

 

 
Privacy policy

Dit is een website van T.U.K. vzw.
Onze vzw is gevestigd in Vlietstraat 45, 3001 Leuven.
Ons btw-nummer is BE0478 441 315.
Het postadres van Kortfilm.be is Jan Breydelstraat 27, 2600 Berchem.

 

Uw persoonsgegevens, onze verantwoordelijkheid.

Op deze website verzamelen we persoonsgegevens. Deze gegevens worden door onze vzw beheerd.

Bij een bezoek aan onze site bewaren we:

TEMPLATE - Win Ticket

Speel mee en win twee duotickets voor deze film.

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS