Dit was 2020

Hoe bevredigend kan het voor een cinefiel zijn op de laatste dag van het jaar terug te blikken op die meer dan 300 films die hij of zij zag, met dank aan al die lockdowns? Wel, dat valt eigenlijk best tegen. 

Daar zitten de gesloten bioscopen natuurlijk voor heel wat tussen. Het eenzame genoegen om in het donker achterover te leunen en je te laten opslorpen door het verhaal op het witte doek, werd ons grotendeels ontzegd. Een gemis dat elk cinefiel hart doet bloeden. De Belgische cinema's waren minder dan een half jaar open en dat heeft zijn stempel gedrukt op het filmjaar 2020. Wat nog restte van filmfestivals werd op een hoopje bijeengeveegd. 

Zij die beweren dat het eigenlijk toch al stilaan afgelopen was met de bioscoopervaring, dwalen. Er is en zal altijd een publiek zijn dat samen met anderen de kracht van cinema wil voelen. Nooit zal de magie van dat enorme witte scherm verdwijnen, het stille duister waar even geen smartphone bestaat, noch pauzeknop. Zowel de multiplexen, de arthousecinema's als de eigenzinnigere vertoningsplatformen in cultuurhuizen, vonden nog steeds een publiek. Die verschillende groepen zullen de weg terugvinden na de lockdown. 

Want men kan dan al, vaak in alle zit- en audiovisueel comfort, thuis genieten van om het even welke blockbuster, hebben we het voorbije jaar niet het gevoel gehad dat we zomaar wat keken, en allemaal naar wat anders? Film kijken werd niet alleen fysiek, maar ook mentaal een geïsoleerd gebeuren. Waar mensen vroeger afspraken om samen naar de bioscoop te gaan, waar filmfans uitkeken naar die eerste voorstellingen van een blockbuster die meteen uitverkocht raakte, waar het straatbeeld mee vorm kreeg door filmaffiches, waar een nieuwe Almodovar of vers superheldenspektakel je zou aanzetten je huis te verlaten, rest nu enkel en alleen complete versplintering in ons kot, gedomineerd door de streamingdienst waarvoor je gekozen hebt. 

Onze filmbeleving wordt immers mee gestuurd door één van de vele aanbieders. Netflix, Apple TV, Disney+, Google Play, Sooner, Mubi, cinemabijjethuis, HBO Max, Amazon Prime, Proximus Pickx, ... en dan kwam daar nog een keer Streamz bij - een mens kan maar zoveel abonnementen aan natuurlijk. Het lukt zelfs niet eens om te volgen wat er verschijnt, laat staan het ook nog te bekijken. Overigens hopen we niet alleen te zijn in de vaststelling, dat hoe makkelijker je zo'n film in je woonkamer kan zien, hoe minder gemotiveerd je bent. Ons kijkverlangen werd gesmoord door de al te vlotte verteerbaarheid. 

Dat komt ook wel omdat enerzijds een aantal echt veelbelovende films nog helemaal geen release gekregen hebben. The French Dispatch van Wes Anderson, Dune van Denis Villeneuve of James Bond n°25 No Time to Die zouden we zonder corona vast al kunnen bekijken hebben. Nu bleven de echte kleppers dus wat uit. Daarnaast merk je dat ook de media niet meer weet welke film wanneer aandacht te schenken om de kijker op weg te zetten. Er is geen voorspelbaar kijkpatroon meer waarop kan geanticipeerd worden en als filmjournalist dreig je achter de feiten te gaan aanlopen. Was het niet Humo die onlangs een film recenseerde nadat een BV hen op het bestaan er van wees? 

De Vlaamse cinema, die we met veel nieuwsgierigheid maar ook met een ingecalculeerde teleurstelling in het oog houden, heeft niet opvallend geleden. Momenteel heeft op een uitzondering hier en daar na (De Familie Claus met Jan Decleir, te vinden op Netflix), geen enkele Vlaamse productie besloten de bioscoop over te slaan, maar het is vreemd genoeg wel slechts een handvol producties dat staat te wachten op een cinemarelease, waaronder Red Sandra (Jan Verheyen), Rookie (Lieven Van Baelen), Mijn vader is een saucisse (Anouk Fortunier) en Cool Abdoul (Jonas Baeckeland). De Vlaamse productiebedrijven lijken zich blijkbaar massaal op series geworpen te hebben. 

Nochtans is 2020 voor Kutfilm geen slecht jaar geweest. Onze bezoekcijfers blijven elk jaar stijgen, met dank ook aan onze zustersite Kortfilm.be. Facebook is ons niet erg gunstig gezind en laat ons betalen om in je feed te verschijnen en op Twitter zijn we in een dode hoek beland. Maar onze passie voor film en filmrecensies blijft overeind en we trachten jullie aan een fatsoenlijk tempo van nieuwe artikels te voorzien. 

Maar nu de essentie van dit artikel. Hoe maak je een filmtop als een aantal grote kanshebbers zich volledig buiten je blikveld afspelen? We moeten met veel spijt vaststellen dat we een aantal topfilms van het voorbije jaar volledig gemist hebben. We hadden maar wat graag de loftrompet gestoken over het Pixarjuweeltje Soul, over het fascinerende The Sound of Metal of het waanzinnige Color Out of Space, om er maar enkele te noemen. Die laten we dus noodgedwongen buiten beschouwing. 

Gewoonlijk houden we bij het samenstellen van ons jaaroverzicht enkel rekening met films die in de bioscoop te zien waren. Dat is nu dus niet het geval maar alle films waarvan nog een cinemarelease gepland is (zoals Drunk of Peninsula) sparen we op voor filmjaar 2021.

De top 10 - in alfabetische volgorde (klik op de foto om de recensie te lezen):

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eervolle vermeldingen:

Er was maar plaats voor 10, maar La Llorona, Little Women, Dark Waters, The Invisible Man, Mank, Ghost Tropic, The Farewell, Eté 85 en I'm Thinking of Ending Things durven we ook allemaal memorabel noemen. 

We moeten het tenslotte misschien nog even hebben over All of Us. Wij zagen een gepolijst en conventioneel maar ijzersterk uitgevoerde melodrama, dat we bij wijze van statement met vier sterren beloonden, maar deze Vlaamse film werd door de critici niet gesmaakt. We snappen wel dat dit geen top 10-voer is en zien wel hoe cineast Willem Wallyn onze beleving stuurt, maar wij waren verkocht. Dat verdient toch een speciale vermelding. 

We zouden zeggen: nu aftellen naar de heropening van de bioscopen, maar voorlopig is er geen datum bekend waarop dat met zekerheid kan gebeuren. Hou de filmmoed er in en kies wijs wat je bekijkt. 

 

Sven De Schutter

 
Streamz: de redder in nood?

SEPT '20 Het heeft een lange tijd in de pijplijn gezeten, de 'Vlaamse Netflix', en nu is deze streamingdienst er precies op tijd voor een nieuwe lockdown. Met veel trots waagden DGP Media en Telenet zich half september '20 op de steeds krapper wordende markt van digitale platforms voor audiovisuele media, waarmee ze de concurrentie hopen aan te gaan met Neftlix en kleinere broertjes.  

SERIES SERIES SERIES

Op deze nieuwe streamingservice vind je in de eerste plaats series. Vlaamse fictie - Da's van Onz -  uit het verleden, zowel van Eén, VTM als Vier (Het Eiland, In De Gloria, Callboys, Witse, De familie Backeljau), maar ook heel wat nieuwe (Fair Trade, Black-Out De Bende van Jan De Lichte), naast tal van aantrekkelijke reeksen uit het buitenland (Succession, I May Destroy You, Lovecraft Country, The Undoing), met dus ook alles van HBO. Bingewatchen is meer dan ooit een beleving en die draait om verslavende fictie, waarvan Streamz dus heel wat te bieden heeft en belooft nog veel te blijven bieden. 

KOPIE VAN NETFLIX?

Eerste vaststelling: Streamz ziet er haast net zo uit als Netflix. Je vindt er dus geen volledige overzichten, maar enkele willekeurige, scrollbare lijstjes die de keuze van de kijker sturen. Je verdwaalt al snel in het aanbod, dat er daardoor misschien oneindiger uitziet dan het in werkelijkheid is, maar je kan gelukkig producties toevoegen aan je kijklijst. Toch bizar dat streamingdiensten zich ver weg houden van een geordend overzicht. 

Tweede vaststelling: je kan bij het aanklikken van een serie of film niet zien wie de regisseur of acteurs zijn, - wat bij Netflix wel het geval is en waar je dus ook op naam kan zoeken. Dat zorgt voor wat tijdverlies om dan maar elders op te zoeken wie betrokken is bij deze productie, om in te schatten of het je aandacht waard is. Een pluim echter voor Streamz om de ergerlijke gewoonte van Netflix achterwege te laten om de aftiteling van een serie of film bruut af te breken na enkele seconden en de kijker bot de realiteit in te slingeren. Ook is er de mogelijkheid om, zoals we intussen gewend zijn, per tien seconden vooruit- of terug te spoelen.

Je hebt bij dit platform de keuze voor een abonnement van €11,95 of van €19.95 per maand. Dat is een flink stuk duurder dan Netflix maar je zou er - vooral in de duurste formule - wel veel nieuwere films voor op je bord krijgen. Wie weet ook betere films, want wat dat betreft valt Netflix best makkelijk te verslaan. Na enkele maanden blijken de echt interessante nieuwe filmproducties nog altijd heel beperkt. 

FILMS

Dus laat ons eens stilstaan bij dat filmaanbod. Wat heeft Streamz te bieden?  Naast een redelijk aanbod van recente Vlaamse producties, vinden we ook een internationaal aanbod, waaronder een aantal gloednieuwe films. Opvallend is dat Streamz, in tegenstelling tot Netflix, ook enkele minder voor de hand liggende Europese producties in het aanbod heeft, zoals Atlantique, Der Goldene Handschüh, J'Accuse en Les Misérables. Niet allemaal evident popcornvoer, maar des interessanter maakt het Streamz voor een cinefiel publiek. Anderzijds zien we ook een hele reeks Amerikaanse producties die willekeurig gekozen lijkt te zijn, recent maar niet nieuw, goed maar niet bijzonder, mogelijk deel van een package deal, maar waar eigenlijk niemand op te wachten zit. Onder de noemer 'nostalgie' is er ook een reeks klassiekers uit de jaren '80 en '90 te vinden. 

Voor jullie geordend! (update december 2020)

Vlaams aanbod

***** (ZEER GOED)

**** (ZEER GOED)

*** (GOEDE FILM)

** (BEST OK)

* (PFF)

NUL (TE MIJDEN DUS)

Internationaal Aanbod

**** (UITZONDERLIJK GOED)

*** (ZEER GOED)

** (GOEDE FILM)

* (NOG ENIGSZINS TE PRUIMEN)

NUL (TE MIJDEN)

 

Veel plezier er mee! Updates te volgen op Twitter en Facebook. 

 

Sven De Schutter

 

Film Fest Gent 2020

Het valt te voorspellen dat de 47e editie van het Gentse Filmfestival de minst feestelijke in jaren zal worden. Ondanks de coronamaatregelen, die met zich meebrengen dat de zalen slechts half gevuld mogen worden en alle recepties, gala's en feestelijkheden afgelast moeten worden, heeft de organisatie zich ten zeerste ingespannen om de essentie overeind te houden: de cinefiel een prachtig - en dit jaar heel beheersbaar - aanbod schenken van het beste dat de wereldcinema te bieden heeft. 

 

Met openingsfilm Drunk mag Thomas Vinterberg zich van zijn beste kant laten zien na een aantal minder sterke films. Pixarjuweeltje Soul ziet er alweer verrukkelijk uit en mag als slotfilm fungeren. 

 

De grootste kleppers vinden we als vanouds in de alweer bloedserieuze Internationale Competitie, waarin dertien veelbelovende prenten het tegen elkaar opnemen. L'Ennemi van Stephan Streker vertegenwoordigt ons eigen land, maar tracht ons wat te misleiden door enkele grote Vlaamse namen op de affiche te plaatsen die nauwelijks bijdragen aan het behoorlijk meeslepende drama. 

 

Muzikant Daan duikt bizar genoeg op als één van de hoofdrolspelers in het Hongaarse psychodrama Éden, slow cinema die aan Tarkovsky en Béla Tarr doet denken. Wil je die tijdsduur compenseren - fervente festivalgangers durven hun keuzes al eens laten afhangen van de duur van een film - , zowel het Slovaakse Servants, de Franse documentaire Petite Fille als het Sloveense Stories from the Chestnut Woods klokken af op minder dan anderhalf uur tijd. 

 

Eveens Frans: het familiedrama ADN van actrice en cineaste Maïwenn (Polisse, Mon Roi), dat zijn première in Cannes miste door corona, en Gagarine, een sociaal drama dat volgens de festivalgids Spielberg-escapisme en Loach-realisme vermengt. Klinkt aantrekkelijk!

 

Vitaline Varela is dan weer een eigenzinnig, visueel betoverend drama uit Portugal, terwijl het het Brits-Canadese The Nest (van Martha Marcy May Marlene-regisseur Sean Durkin), Jude Law's obsessie voor status en rijkdom bekijkt. 

 

Ook de VS speelt mee: Nomadland van Chloé Zhao, met Frances McDormand, wordt een Oscarkandidaat genoemd, terwijl First Cow en Kajillionaire van respectievelijk Kelly Reichardt en Miranda July op aandacht zullen kunnen rekenen van cinefielen die het eerdere werk van deze dames in Gent ontdekten: zowel Wendy and Lucy en Meek's Cutoff van Reichardt en het heerlijke Me and You and Everyone We Know van July, fleurden eerdere edities van het Gentse filmfeest op.

 

Juist, de VS vaardigt dus drie vrouwen af. Ze zijn niet alleen. De competitie laat ons kennis maken met 14 regisseurs, waarvan de helft vrouwen. Dat staat mooi in de persmap, maar we hopen toch vooral vast te stellen dat de keuzes gemaakt zijn op basis van de kwaliteiten van de film en niet op basis van gender. Het Turkse Ghosts, waarmee Azra Deniz Okyay debuteert, doet echter alvast het beste vermoeden. 

 

Buiten de competitie vinden we dan weer een prachtige variatie aan genres en verhalen. Welk moois uit eigen land staat op het programma? Het gezin van Filip Peeters en An Miller reconstrueerde op de planken een schokkend gezinsdrama, dat door theatermaker Milo Rau opgenomen werd als film. Familie belooft heel wat anders te zijn dan de gelijknamige soap. Je ne suis pas un héros is dan weer een emotionele documentaire waarin we drie weken lang de coronacrisis volgen in het Brusselse Erasmusziekenhuis. Het krachtige Kom hier dat ik u kus - een Nederlands-Belgische coproductie - toont dat de romans van Griet Op de Beeck wel prima te verfilmen zijn. Vergeet Vele Hemels dus, als dat al niet het geval was. 

 

Focus on German Cinema

 

De focus ligt dit jaar echter op de Duitse cinema. De affiche toont ons een dubbelportret van filmicoon Romy Schneider en de Duitse acteur August Diehl, waarmee tegelijk ook de aandacht voor gender en diversiteit op dit festival in de verf wordt gezet. Vertegenwoordigers van de Berliner Schule en Duitse klassiekers uit de countercinema (waaronder uiteraard werk van Herzog, Wenders, Fassbinder en Schlöndorff) vormen een indrukwekkende lijst van niet altijd even comfortabele films die je helemaal onderdompelen in de filmcultuur van onze oosterburen. 

 

Ook aan grote namen geen tekort: Kate Winslet en Saoirse Ronan dragen Ammonite van God's Own Country-regisseur Francis Lee, Viggo Mortensen komt hoogstpersoonlijk zijn regiedebuut Falling voorstellen, Sigourney Weaver krijgt nog eens een deftige rol in My Salinger Year en Kristin Scott Thomas speelt de hoofrol in het niet bepaald interessant lijkende The Singing Club (aka Military Wives).

Julianne Moore en Alicia Vikander spelen The Glorias, Willem Dafoe zinkt in Siberia weg in hallucinaties en fantasieën en Jérémie Renier is naast L'Ennemi, ook te zien in Slalom. Ben Whishaw, altijd interessant, speelt de hoofdrol in het intense Surge en Rosamund Pike is in optima forma in de satire I Care a Lot.

 

Naast de diverse kortfilmcompetitie - die we hier naderbij bekijken - , is er als vanouds ook plaats voor muziek- en filmdocumentaires. Onder meer Stanley Kubrick (Kubrick by Kubrick), Billie Holiday (Billie), componist Jóhann Jóhannsson (Last and First Men), architect Alvar Aalto (Aalto), filmpionier Alice Guy-Blanché (Be Natural), Bruce Lee (Be Water) en couturier Pierre Cardin (House of Cardin) vormen het onderwerp van een film. 

 

Waar kijken we verder nog naar uit? Zombies in Peninsula, de sequel op het heerlijk entertainende Train to Busan; Wendy van Beasts of the Southern Wild-cineast Benh Zeitlin, het Zuid-Afrikaanse Moffie van Oliver Hermanus (Skoonheid) en The Woman Who Ran van Hong Sang-soo. We vragen ons ook af of Eliza Hittman ons met Never Rarely Sometimes Always na Beach Rats wel kan overtuigen en ook Quentin Dupieux neemt ons nog een keer mee in zijn vermoeiende universum. In Mandibules duiken zowel Roméo Elvis als een reusachtige vlieg op. Klinkt alweer geweldig maar we verwachten vooral niets meer van deze gesjeesde filmmaker. 

 

Referenties zijn echter niet altijd nodig. Ook zonder een cineast met faam worden we geprikkeld, door de verhalen de settings, de eerste beelden. Wat te denken van het beenharde oorlogsdagboek For Sama, het indringende portret van het Iraans regime There Is No Evil (winnaar van de Gouden Beer in Berlijn) of het Zuid-Koreaanse Dust and Ashes, dat de sociale onrechtvaardigheid van zijn land analyseert? 

 

Ontdek vooral, zoals altijd, zelf wat de wereldcinema allemaal te bieden heeft. Tien dagen lang van het ene meeslepende verhaal naar het andere. Het volledige aanbod en tickets vind je hier. 

 

 

ONHEILSPELLENDE DERTIENDE EDITIE CULTFESTIVAL OFFSCREEN

Yay, Offscreen is terug! Drie lange weekends in maart is B- tot Z-cinema extravaganza gegarandeerd. De bad taste cinefiel krijgt opnieuw een hoop unieke prenten geserveerd op groot scherm. Festivalcentra zijn de onnavolgbare Cinema Nova, met haar legendarische bar, en de altijd topkwaliteit biedende Cinematek. Andere Brusselse screenings zijn er in Bozar, Cinema RITCS, Ciné Club INSAS en in de Kinograph van het hippe See U in Elsene. Offscreen tekent ook present in Kortrijk, Gent, Puurs, Luik en Namen.

 

Op deze dertiende editie staan drie modules centraal: Vamos A La Playa, met een selectie beach party en beach horror films, Aziatisch over the top werk dat met het (Hong Kong) Category III-label werd bedacht en About Time, vol verbijsterende tijdreizen. Special guest is de Amerikaanse horrorregisseur Jeff Lieberman. Voor de liefhebbers van niet alledaagse kortfilms staat een topeditie klaar van Shortscreen, gecureerd door onze zusterwebsite kortfilm.be.

 

Meer dan ooit geldt de tagline van het festival: join the cult! Alvast drie buitenbeentjes alsook ook hoogtepunten uit dit programma van meer dan zestig films: openingsfilm About Endlessness won de Zilveren Leeuw op Venetië 2019 –Roy Anderssons vorige, het diep tragische en tegelijk hilarische A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence was eerder al op Offscreen te zien.

 

Afsluiten doet Offscreen met Japanse horror: It comes (Kuru) is zowel in Brussel te zien als in De Studio in Antwerpen.  Daar tussenin komt met Monos een prijsbeest van Film Fest Gent aan bod. “Een overrompelende, briljant in beeld gezette mix van Lord of the Flies en Apocalypse Now”, las u eerder op Kutfilm.

 

In een heel ander register zitten foute sixties-musicals als Blue Hawaii met Elvis Presley en Angela Lansbury, en Heisser Sommer. Het strand blijkt dan weer een veel gevaarlijker plek in films met veelzeggende titels als The Horror of Party Beach, Blood Beach en Shock Waves – die laatste met haar onderwater nazi zombies. Nog onder de noemer Vamos A La Playa: de klassieke hard-boiled Yakuzafilm Sonatine van Takeshi Kitano.

 

About Time serveert klassieke publieksfavorieten als The Terminator, Back to the Future, Interstellar en de beste Star Wars afleveringen maar ook minder evidente titels als Idaho Transfer van Peter Fonda, The Final Countdown met Kirk Douglas en Je t’aime, Je t’aime van Alain Resnais. Zeker het ontdekken waard: weinig bekende science fictionparels als Triangle, Primer of Predestination met Ethan Hawke. Aan dit uitgebreide festivalluik, koppelt Offscreen een internationale conferentie rond hoe cinema omgaat met tijdreizen, relativiteit, causaliteit, paradoxen, lussen en wormgaten.

 

Nog minder evident op het grote scherm zijn de taboedoorbrekende Hong Kong Category III films - gebrandmerkt als niet geschikt voor een groot publiek, met allerlei genres van horror over harde actie tot erotiek en vaak mengvormen van dat alles. Denk zwevende wuxiascènes à la Crouching Tiger, Hidden Dragon met plotse seks, of brutale manga adaptaties. Enkele veelzeggende titels: The Eternal Evil of Asia, Sex and Zen, Devil’s Woman. Ongetwijfeld schockerend boeiend: Offscreen organiseert ook een conferentie over deze extreme films, met als titel ‘Past Censorship? Sex, Blood and Politics in Hong Kong’.

De professoren uit de beide conferenties zijn niet de enige internationale gasten. Ook de regisseurs van enkele bijzonder interessante films komen langs: het Duitse Ever After, het Zweedse Koki-Di, Koko-Da, het Spaanse Jesus Shows You the Way to the Highway en het Amerikaans-Belgische (!) Vivarium met Jesse Eisenberg. Speciale gast van het festival is tenslotte Jeff Lieberman, die vier films uit zijn wansmakelijke oeuvre presenteert: Squirm, Blue Sunshine, Just Before Dawn, Remote Control. Film is veel meer dan standaard Hollywood vertier, en Offscreen viert de beste rariteiten uit wat daar niet onder valt. Come and play!

 

Je vindt het volledige programma hier. 

 

 
Dit was 2019

2019 zit er op en we kunnen - als gewoonlijk wellicht - vooral van een heel gevarieerd jaar spreken. Ondanks het aanbod in de multiplexen schraal is, blijft de bioscoop ons de meest diverse verhalen, stijlen en genres bieden. 

Het beste nieuws van 2019 bleek misschien wel het feit dat de arthousecinema's in Vlaanderen het helemaal niet slecht doen. Sphinx en Studio Skoop in Gent, Cartoon's en Lumière in Antwerpen, Cinema Zed in Leuven, Cinema Storck in Oostende, Budascoop in Kortrijk, Lumière in Brugge, Vendôme en Aventure in Brussel en Filmhuis in Mechelen blijven hardnekkig de 'betere' film programmeren en daar blijft een publiek van meerwaardezoekers voor bestaan. Ook de cultuurhuizen blijven volk lokken, ook in kleinere steden. Antwerpen kreeg er met DE Cinema zelfs een topzaal bij. 

NETFLIX

Niet iedereen zit dus avond na avond naar barslechte Netflixproducties te kijken, godzijdank. Meer zelfs, er bestaan nog genoeg mensen die films als The Two Popes, The Irishman en Marriage Story in de bioscoop willen bekijken, terwijl ze die voor geen geld ook thuis kunnen zien. Maar ook in 2019 blijven we vaststellen dat de donkere filmzaal de ideale kijkervaring blijft bieden. Uit een studie blijkt dat slechts 18% van de Amerikaanse kijkers het drie en een half uur durende The Irishman in één keer uitkeek. De bioscoop is dus ook goed voor ons concentratievermogen. 

Naast die drie toppers konden slechts een klein aantal Netflixfilms dit jaar enigszins de moeite genoemd worden. Steven Soderbergh's The Laundromat wist ondanks zijn sterrencast niet echt iets los te maken, en ook zijn High Flying Bird was vakwerk dat ons echter niet wist te raken. Dan Gilroy (Nightcrawler) kwam eveneens minder scherp uit de hoek met Velvet Buzzsaw en J.C. Chandor's Triple Frontier bleef net iets minder lang hangen dan we dachten. 

Eddie Murphy betrad het award-speelveld met het degelijke Dolemite is My Name en Kevin Costner en Woody Harrelson waren prima op dreef in het klassieke maar onderhoudende The Highwaymen. Hilary Swank kon ons nog net boeien met het atmosferische I Am Mother.

En dan was er de troep. Earthquake Bird, Wounds, The Last Laugh, Unicorn Store: schermvulsels zonder kwaliteiten die helaas mee dat imago van Netflix blijven bepalen. Belééft iemand nog iets die avond na avond dit soort ondermaatse entertainment ondergaat? 

DEBUTANTEN IN VLAANDEREN

Het viel alweer tegen dit jaar. Zucht. De Vlaamse film weet geen bezoekers te lokken, hoeveel prijzen er ook gewonnen worden op al dan niet obscure buitenlandse festivals. Dat de cijfers altijd maar tegenvallen, is op zich dan wel vreemd: intussen zou men bij de Vlaamse productiehuizen de verwachtingen toch al lang moeten durven aanpassen? 

Er was applaus voor Coureur van Kenneth Mercken, The Best of Dorien B. van Anke Blondé, Cleo van Eva Cools en uiteraard De Patrick van Tim Mielants. Vier debuutfilms met kwaliteiten, al was het toch enkel die laatste die echt fris en meeslepend kon genoemd worden.

Er waren nog meer debuten: Torpedo van Sven Huybrechts schoot raak (meer dan 100.000 bezoekers), Binti van Frederike Migom ging op zijn eentje voor de jonge kijker, Bastaard van Mathieu Mortelmans raakte na lang twijfelen en zoeken toch verdeeld en Yummy van Lars Demoiseaux wacht nog op onze beoordeling.

Maar waar zitten al onze ervaren filmmakers dan? Is het niet merkwaardig dat het velen lukt een eerste film af te leveren, maar een tweede of derde vaak uitblijft? Bas Devos vormt de uitzondering: hij bevestigde na het grandioze Violet met Hellhole - toch een Vlaamse prent in onze top 25! - als een regisseur waar we trots willen op zijn. Ook zijn derde film is intussen al klaar. 

Er zijn ook de speciale gevallen. Trio werd in elkaar gestoken door Matteo Simoni, Ruth Beeckmans en Bruno Vanden Broecke maar sloeg niet echt aan. Emilie Verhamme kreeg haar tweede langspeelfilm - het niet onaardige Sinner - niet verkocht. Hendrik Willemyns maakte Birdsong, maar valt dat een Vlaamse productie te noemen? 

Er zal altijd pulp zijn die de boel moet redden. F.C. De Kampioenen 4: Viva Boma! is de succesfilm van het jaar en ook de makers van De Buurtpolitie: Het Circus zullen wellicht tevreden zijn. Urbanus: de vuilnisheld zag er niet onaardig uit maar is het jonge volkje gaan kijken? 

Het was dus een zwak jaar, maar we willen optimistisch blijven. Robbe De Hert kreeg eindelijk Hollywood aan de Schelde af en deze fijne beschouwing van de Vlaamse cinema heeft ons voornemen om te geloven in onze eigen films een boost gegeven. Bovendien staan er in 2020 al minstens drie geweldige Vlaamse films op het programma: een meesterlijke tragikomedie, een bezwerende nachtelijke odyssee en een moedig drama. 

SEQUELS

We kregen niet hele hele bioscoopaanbod verteerd. Heel wat films werden door ons niet gerenceseerd - vlotte schrijvers overigens nog altijd welkom om ons daar mee te helpen! We ontzagen ons tal van sequels, zoals Angel Has Fallen, Rambo: Last Blood, Terminator: Dark Fate, Zombieland 2, Angry Birds 2, Maleficent: Mistress of Evil, Jumanji: The Nex Level, Frozen II, Creed 2, The Lego Movie 2, Godzilla: King of the Monsters en The Secret Life of Pets 2. Niet dat die allemaal het slechtste deden vermoeden, maar echt enthousiast werden we er niet van. 

We werden wel aangesproken door Star Wars: Episode IX, John Wick 3, Dark Phoenix, It Chapter Two, Spider-Man: Far From Home en Toy Story 4. Sommigen daarvan hebben ons verrast, anderen stelden teleur. Ook aanverwante heldenfilms als Captain Marvel konden ons bekoren. Het slotstuk van een bepaalde, nochtans vermoeiende franchise, verdient zelfs de 15e plaats in onze top van 2019. 

INTELLECTUEEL DOEN

Opvallend dit jaar waren de films die door critici overal ter wereld werden opgehemeld, maar die daarom niet altijd aanslaan bij het grote publiek. Dat was de voorbije jaren ook wel al zo - films als Burning en Cold War konden we wel apprecieëren maar wat precies maakte hen zo geniaal voor anderen? - en ook dit jaar trachtten we ons eigen standpunt in te nemen. High Life was de meest polariserende, wat dat betreft. Terwijl dit sciencefictiondrama van Claire Denis voor tal van filmkenners tot het beste van dit jaar behoorde, vonden wij dit serieus over het paard getilde nonsens. 

Dan had je films als het Senegalese Atlantique, het Italiaanse Martin Eden, onze eigen Oscarkandidaat Nuestras Madres en het Hongaarse Sunset, die bij veel filmkenners net dat tikkeltje meer wisten los te maken dan bij ons, hoewel we al deze producties zeker konden waarderen. Het evenwicht tussen echt de kwaliteiten ontdekken van deze films of gewoon wat intellectueel doen, is delicaat en dus draaien we er liever niet om heen als we ons verveeld hebben. 

EUROPA

Onze top 25 bestaat voor net niet de helft uit Europese producties. Aanbevelenswaardige films die er echter niet in voorkomen zijn o.a.Sorry We Missed You van Ken Loach, het leuke theekransje Tea with the Dames, La Belle Epoque en Nous finirons ensemble uit Frankrijk, Le jeune Ahmed van de broers Dardenne en Duelles met Veerle Baetens. Een speciale vermelding voor het Zweedse Gräns, dat we je ook zonder recensie van harte aanbevelen. Het Nederlandse Instinct, de Franse prenten Au bout des doigts en Doubles Vie en het Belgische Emma Peeters konden ons minder bekoren. 

Mogelijk interessante producties die we gemist hebben zijn het Italiaanse Piranhas, Proxima met Eva Green, de geprezen muziekdrama's Beats en Wild Rose, Peterloo van Mike Leigh, Au nom de la terre (met Veerle Baetens), het ongetwijfeld fascinerende J'ai perdu mon corps, het Georgische And Then We Danced, het Deense Queen of Hearts, Le Daim van Quentin Dupieux, het veelbelovende Sibyl en Continuer van Joachim Lafosse.

WERELDCINEMA

Dan denken we het over een divers bioscoopaanbod te hebben, dan blijken toch wel erg weinig niet-Amerikaanse en niet-Europese films onze zalen gehaald te hebben. Eén Aziatische prent en één Braziliaanse film hebben onze top 10 gehaald, maar verder kregen we er simpelweg erg weinig te zien. Las Herederas (Paraguay) en Ash is Purest White (China) konden ons bekoren, maar de wellicht te pruimen films als La cordillera de los sueños (Chili), Tel Aviv on Fire (Israel), An Elephant Sitting Still  (China) Temblores (Guatemala), Pájaros de verano (Colombia) enThe Wild Pear Trea (Turkije) hebben we dus gemist. Ook al draaiden ze dan precies in die arthousecinema's waar we zo over te spreken zijn. 

HOLLYWOOD

We love it, we hate it. Enerzijds de fabriek die de ene na de andere prul van de band laat rollen, anderzijds nog steeds de ultieme dromenbouwer: Hollywood. Twaalf Amerikaanse films zijn terug te vinden in onze top 25.

Prima kijkvoer maar net niet goed genoeg waren dan o.a. Hustlers, Glass, The Mule, Ben is Back, Green Book, Can You Ever Forgive Me?, The Old Man and the Gun, Vice, Destroyer, At Eternity's Gate, Vox Lux, Rocketman, Booksmart, Teen Spirit, The Beach Bum, Good Boys, The Mustang, Doctor Sleep, The Report, Ford v Ferrari, Gloria Bell, Knives Out, Mid90s en Eight Grade. 

Maar we misten ook heel wat. Will Smith kregen we maar niet te pakken. Zowel Gemini Man als Aladdin zagen we niet zitten. The live action remake van The Lion King? Alitta: Battle Angel? The Goldfinch? Midway? Motherless Brooklyn? Late Night? Films waar we nieuwsgierig naar waren en die we graag  voor onze lezers gerecenseerd hadden. Dumbo zagen we dan weer wel, net als On the Basis of Sex, Stan and Ollie, Mary Queen of Scots, Ma en A Rainy Day in New York, maar die vonden we allemaal weinig memorabel. 

We hebben ook onzettende stinkers links laten liggen. Daardoor komen we bij Hobbs & Shaw uit als onze slechtste film van 2019. En dat wellicht enkel omdat we Men In Black: International niet gezien hebben.  

HET BESTE VAN 2019

Wat is het dan wel geworden? De beste films van 2019 volgens KUTFILM. 

25. GRACE A DIEU (Frankrijk, François Ozon)

Ozon stelt zelden teleur en is in verrassend geëngageerde doen met deze aanklacht.

24. DRAGGED ACROSS CONCRETE (VS, Craig S. Zahler)

Een intense misdaadthriller met een ingetogen Mel Gibson.

23. HELLHOLE (België, Bas Devos)

Schitterend meditatief drama over grootstadverbinding.

22. THE TWO POPES (VS-Italië, Fernando Meirelles)

Een meeslepende pauselijke tête-à-tête.

21.LES MISERABLES (Frankrijk, Ladj Ly)

Relevant politiedrama dat Film Fest Gent mocht openen.

20. DER GOLDENE HANDSCHUH (Duitsland, Fatih Akin)

Een even bruut als bezwerend portret van misdaad in de marge. 

19. IF BEALE STREAT COULD TALK (VS, Barry Jenkins)

Een te koesteren filmervaring die zindert van emotie. 

18. AD ASTRA (VS, James Gray)

Sensatieloze science-fiction met existentiële ambities en een grootse Brad Pitt. 

17. MIDSOMMAR (VS, Ari Aster)

Een even zomerse als benauwende gruwelfilm vol onvergetelijke taferelen.

16. WERK OHNE AUTHOR (Duitsland, Florian Henckel von Donnersmarck)

Een glorieuze aanschouwing van de wanhopige dans tussen artiest en muze.

15. AVENGERS: ENDGAME (VS, Joe & Anthony Russo)

Een overdonderend klapstuk over de kwetsbaarheid van superhelden. 

14. THE IRISHMAN (VS, Martin Scorsese)

In tristesse badend misdaaddrama dat ons Scorsese in zijn puurste vorm laat zien. 

13. JOKER (VS, Todd Phillips)

Een verfrissend brutale comicverfilming met een magnetiserende hoofdacteur. 

12. LETO (Rusland,Kirill Serebrennikov)

Een energieke en inventief gebrachte ode aan een muzikale tegenstroom. 

11. VARDA PAR AGNES (Frankrijk, Agnès Varda)

De beminnelijke grootmoeder van de cinema sluit haar carrière genoeglijk af. 

10. J'ACCUSE (Frankrijk, Roman Polanski)

Er zit geen sleet op Polanski. Deze oerdegelijke en meeslepende reconstructie van een sensationele rechtszaak, zindert van verontwaardiging en is in alle opzichten vakwerk. Traditioneel maar met grote klasse brengt de 86-jarige filmmaker een scherpe historische dossierthriller tot leven, bevolkt door een schare topacteurs. 

9. MINDING THE GAP (VS, Liu Bing)

Een ontwapenende, authentieke jongerendocumentaire die een innemend en relevant portret schetst van een kansloze maar optimistische generatie. De jonge filmmaker blikte jarenlang de perikelen tussen hem en zijn vrienden in en creëert met schijnbaar gemak een raak debuut dat genomineerd werd voor een Oscar. 

8. THE FAVOURITE (GB, Yorgos Lanthimos)

Een heerlijk droogkomische verkenning van wraak- en machtsmechanieken aan een hof in de 18e eeuw. Drie vileine maar wanhopige vrouwen  - waaronder Oscarwinnares Olivia Colman  verraden en manipuleren elkaar naar hartelust. Cynicus bij uitstek Yorgos Lanthimos brengt dit alles visueel opulent in beeld. 

7. US (VS, Jordan Peele)

Jordan Peele volgt het geslaagde Get Out op met deze benauwende maar enorm entertainende horrorprent waar de inventiviteit van af spat. De volgehouden spanningsboog, de efficiënte vertelstijl en de sardonische humor maken van deze film een cinefiel feest, meesterlijk gedragen door Lupita Nyong'o. 

6. ONCE UPON A TIME ... IN HOLLYWOOD (VS, Quentin Tarantino)

Tarantino toont zich eigenzinniger dan ooit in deze nostalgische ode aan een tijd en een plaats die hem mee gevormd hebben als filmmaker. Tegelijk een entertainende geschiedenisles en een pakkende bromance, is deze tiende film van de meester van de referenties een mix van semi-historische observaties, komische en curieuze onderonsjes en weemoedige beschouwingen, oogstrelend in beeld gebracht en fanatiek vertolkt door Pitt, Dicaprio en Robbie. 

5. THE INVISIBLE LIFE OF EURIDICE GUSMÃO (Brazilië, Karim Aïnouz)

Brazilië stuurde deze overdonderend levensechte en doorleefde kroniek naar de Oscars. We ervaren deze bloedmooie prent aanvankelijk als een voortdurend op de rand van het melodramatische balancerend huis-tuin- en keukenverhaal dat zich echter geleidelijk aan manifesteert als een doorwrocht en alledaags tragisch portret van een familie en een tijd. Meesterlijk gebracht, gelaagd verteld, een even ironische als wonderbaarlijke beschouwing van een leven vol toevalligheden en kansen. 

4. PORTRAIT DE LA JEUNE FILLE EN FEU (Frankrijk, Céline Sciamma)

Dit delicaat liefdesdrama maakt ons met veel nuance en zonder een hang naar melodrama deelgenoot van een vanzelfsprekende, smeulende romance. De magnetiserende vertolkingen, de schilderachtige beelden en de elegante composities zorgen voor een onvergetelijke kijkervaring - en de mooiste still van het jaar. De aandacht voor de kracht van kleine momenten - handelingen, blikken, houdingen - en betekenisvolle dialogen, gaat elk verzet tegen: dit is een film die je beleeft en een film die leeft. 

 

 

 

 

 

3. DOLOR Y GLORIA (Spanje, Pedro Almodóvar)

Pedro Almodóvar kijkt in de spiegel naar zichzelf en zijn verleden. Dat geeft aanleiding tot een aandoenlijke, warme film waarin alle vertrouwde thema's en stijlkenmerken aanwezig om er een groots, zelfrefererend portret van een filmmaker in de herfst van zijn leven van te maken. Dolor y gloria is een klein juweeltje van een regisseur die zich dankzij zijn prachtige staat van dienst veel kan permitteren. Vaardig als altijd brengt Almodóvar allerlei losse verhaalelementen meesterlijk samen, rond moederliefde en herenpassie, rond cinema en verslaving, rond jeugdig verlangen en de kracht van herinneringen, rond wel en wee, pijn en geluk. Sentimenteel maar o zo moo. En geef Banderas alsjeblieft een Oscar! 

 

2. MARRIAGE STORY (VS, Noah Baumbach)

Ooit moest Noah Baumbach gewoon eens een echt grandioze film maken. De gevierde cineast overtreft eindelijk zichzelf met een overrompelend, herkenbaar relatiedrama dat onderzoekt in welke mate ruzie een vorm van graag zien kan zijn. De geloofwaardige huiselijke dynamiek en emotionele intimiteit die daarbij onder de loep wordt genomen, is even ongemakkelijk als raak. Adam Driver toont aan één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn en Scarlett Johansson verdiende al meer dan tien jaar een grote, dramatische rol als deze. Oscars verzekerd. Poster van het jaar ook! 

 

1. PARASITE (Zuid-Korea, Bong Joon-ho)

In een even amusante als beklemmende samensmelting van twee families vindt het Zuid-Koreaanse genie Bong Joon-ho de ene na de andere gelegenheid om ons te verbluffen. Met een groot narratief vernuft, vol subtiele details en bescheiden wendingen, bewandelt Parasite meesterlijk de lijn tussen scherts en dreiging. Finaal is dit een triestige en briesende beschouwing van een diabolisch systeem dat de have-nots tegen elkaar opzet. Dat één film zoveel te bieden heeft, maakt dat de wereldwijde erkenning zeer terecht is. 

 

Sven De Schutter

 

Film Fest Gent 2019

De Gentse bioscopen en filmzalen bereiden zich voor de 46e keer voor op het grootste filmfeest dat ons kleine land rijk is. Met de focus op Spanje en als te verwachten weer enkele imponerende Europese toppers en uitstekende Hollywoodproducties in het aanbod, valt er van 8 tot 18 oktober bijzonder veel te ontdekken op Film Fest Gent. 

 

De eer openingsfilm te zijn gaat naar het Franse sociale drama Les Misérables. Geen zoveelste hervertelling van de klassieke roman, wel een knaller van een politiedrama dat verbazingwekkend genoeg een debuut blijkt te zijn. In Gent heeft sociaal relevante cinema altijd al een voorname plaats gekregen en dat is nu dus niet anders. Les Misérables is overigens de Franse oscarinzending. 

 

Dertien films nemen het tegen elkaar op in de competitie. Die komen uit tien verschillende landen, vier ervan werden door een vrouw geregisseerd en twee ervan zijn Belgisch. Bas Devos (Violet) bracht ons eerder dit jaar nog Hellhole en is nu al klaar met zijn derde prent. Ghost Tropic is een nachtelijke verkenning van Brussel die vast opnieuw visueel imponeert. Net een tikkeltje interessanter lijkt Muidhond. Patrice Toye (Little Black Spiders) verkent in deze romanverfilming de geest van een zedendeliquent, gespeeld door coming man Tijmen Govaerts. Dat dit de eerste uitverkochte voorstelling van het festival is, is veelzeggend en doet vermoeden dat Muidhond over de tongen zal gaan. 

 

Wie zich vooral op de competiefilms zou richten, mag zich verder toch weer voorbereiden op ernst, drama en realisme. Echt vrolijk wordt een mens nooit echt bij deze selectie. Het Senegalese Atlantique, La Llorona uit Guatemala, het Colombiaanse Monos, de aparte romanverfilming Martin Eden en het Chileense Blanco en blanco zijn allemaal in min of meerdere mate politiek getinte realistische drama's die ons getuige laten zijn van onrecht in de wereld. Sommige daarvan hebben met het Mongoolse Öndög en het Ijslandse A White, White Day gemeen dat de landschappen mee de sfeer bepalen. Met het Franse Douze Mille treffen we echter ook passie aan, waar onder andere de Belg Arieh Worthalter voor zorgt. 

 

Buitenbeentjes in de competitie zijn dan de psychologische animatiefilm J'ai perdu mon corps en Little Joe van de Oostenrijkse Jessica Hausner, een gestileerde horrorprent over ... bloemen. Dat zijn dan twaalf potentiële prijzenpakkers, want de dertiende geselecteerde durven we haast een grap noemen: Zeroville van James Franco vertegenwoordigt de VS maar lijkt ons zwaar over het paard getild en heeft niets te zoeken in deze sectie. Franco, die al minstens 15 films regisseerde, stuk voor stuk lauw onthaalde prenten waarvan je - The Disaster Artist uitgezonderd - nog nooit gehoord hebt, is een filmmaker van het zevende knoopsgat. 

 

In de Focus on Spanish Cinema vinden we een reeks films die het hedendaagse Spaanse filmlandschap mogen vertegenwoordigen. De sectie Classics sluit daar mooi bij aan. Cinefielen krijgen de kans om op een groot scherm naar taboedoorbrekende klassiekers te kijken, die destijds komaf maakten met de traditionele Spaanse cinema. Naast werk van Luis Buñuel, Carlos Saura, Alex de la Iglesia, Bigas Luna, Alejandro Amenábar en uiteraard Pedro Almodóvar, is er bijzondere aandacht voor het oeuvre van de passionele verteller Agusti Villaronga, van wie nog nooit een film bij ons in de zalen te zien was. 

 

Special guest Geraldine Chaplin heeft dan ook twee redenen om over de Gentse rode loper te schrijden.Niet alleen heeft ze een sterke link met de Spaanse klassiekers - ze heeft een zoon met Carlos Saura en acteerde ook in heel wat Spaanse producties, waaronder Ana y los lobos van Saura, ze speelt ook mee in de nieuwe film van Peter Brosens en Jessica Woodworth, het regisseurskoppel van wie al heel wat eerder werk op dit festival een plaats kreeg. The Barefoot Emperor is een sequel op het amusant King of the Belgians. Peter Van den Begin neemt dan ook opnieuw de rol op van koning Nicolaas III en krijgt daarbij gezelschap van o.a. Udo Kier en Chaplin dus. 

 

Er zijn nog meer nieuwe Vlaamse producties te vinden op het Film Fest. Willem Wallyn heeft na Film 1 uit 1999 eindelijk een tweede prent geregisseerd: All of Us is een drama over terminaal zieken dat gezien zijn cast - Maaike Neuville, Barbara Sarafian, Joke Devynck, Bruno Vanden Broecke, Wim Opbrouck - alvast erg veelbelovend klinkt. Cleo is dan weer het debuut van Eva Cools en ook deze Vlaamse productie doet het beste verhopen.Wie het graag iets experimenteler heeft, zal Night Has Come van Peter Van Goethem misschien kunnen appreciëren. MOTHER van Kristof Bilsen is dan weer een documentaire over een Thaise vrouw die mensen met Alzheimer helpt. 

 

Andere avant-premières die alvast doen watertanden: The Lighthouse met Willem Dafoe en Robert Pattinson, het moordmysterie Knives Out van Star Wars-regisseur Rian Johnson, The Farewell van Lulu Wang en de zombiekomedie The Dead Don't Die van Jim Jarmusch. Daarnaast treffen we twee keer Casey Affleck aan (in The Friend en Light of my Life), maakt Renée Zellweger een comeback van jewelst met de biografie Judy, is er de tweede film van Edward Norton als regisseur, Motherless Brooklyn en zien we John Cusack nog eens in een goeie film, de western Never Grow Old.

Met de dossierthriller The Report (met Adam Driver) en het drama Luce (met Naomi Watts) treffen we ook twee Oscarkanshebbers aan in deze sectie. Wie de catalogus helemaal doorsnuffeld heeft, zal overigens drie toppers missen. A Hidden Life van Terrence Malick (met Matthias Schoenaerts!), Le Mans '66 (met Christian Bale en Matt Damon) en Jojo Rabbit met Scarlett Johansson werden pas recent aan het programma toegevoegd. 

 

Maar het moet niet allemaal uit Hollywood komen natuurlijk. Er is ook nieuw werk van Ken Loach (Sorry We Missed You), waarvoor we alvast onze zakdoek klaarleggen. De Roemeense oscarkandidaat The Whistlers van Corneliu Porumbiu, de Duitse oscarinzending System Crasher en de Chinese misdaadprent The Wild Goose Lake zijn maar drie van de gigantische lading producties waarvoor we maar al te graag in het pluche plaatsnemen. Er is voor het eerst in bijzonder lange tijd zelfs een Nederlandse film te zien, Instinct met Carice Van Houten In de slotfilm The Mustang krijgen we dan nog een keer Matthias Schoenaerts te zien.

 

Laat je verder tussendoor verleiden door klinkende titels als The Art of Self-Defense, Honeyland, 5 è il numero perfetto of Stupid Young Heart. Waag je aan een film uit Bosnië-Herzegovina (Take Me Somewhere Nice), Oostenrijk (Der Boden under den Füssen), Argentinië (End of the Century) of Israël (The Day After I'm Gone). Laat een filmfestival vooral doen wat het moet doen: ons verrassen en uitdagen. 

 

Er zijn verder de muziek- en filmdocumentaires (over o.a. David Crosby, Aretha Franlin, Pavarotti, Bruce Springsteen, William Friedkin, Peter Sellers, Paulina Kael, Buster Keaton, ...), het flink uitgebreide kortfilmprogramma, de voorproefjes van nieuwe series, het programma voor kinderen, de Daily Talkies, een sectordag, een VR-showcase en allerlei festiviteiten, met als hoogtepunt uiteraard het World Soundtrack Awards op de slotdag. Het volledige aanbod vind je hier. 

 

Laat ons dus als gewoonlijk de popcorn negeren en tien dagen lang genieten van het beste wat het witte doek te bieden heeft. Je kan van ons dagelijks een recensie of twee verwachten!

 

 

Filmfestival Oostende 2019

Intussen is het twaalf jaar geleden dat de toeristische dienst van Oostende het gouden idee kreeg een filmfestival te organiseren. Als opwarmertje voor het echt grote werk - Film Fest Gent - kunnen filmfans jaarlijks in de badstad terecht voor een reeks avant-premières, speciale vertoningen en retrospectieves en dat blijkt intussen steeds meer volk op de been te brengen. Van 6 tot 14 september kan je weer rechtstreeks van op het strand de rode loper op. 

 

WILLEKEUR

Een echt cinefiel paradijs is Oostende lang niet. Ondanks enkele glamoureuze premières van Vlaamse producties, de uitreiking van de Ensors en steevast een beroemde gast of twee, staat de kwaliteitsfilm er niet echt centraal en bestaat het programma toch grotendeels uit restjes die de selectie van Gent niet gehaald hebben of overduidelijke publiekstrekkers die niet per se hoogstaande cinema kunnen genoemd worden. De programmatoren lijken ieder jaar weer enigszins willekeurig films te kiezen, maar dat lijkt het publiek, voornamelijk locals en dagjesmensen, allemaal prima te vinden. De echte cinefiel komt dus misschien niet helemaal aan zijn trekken, er valt eigenlijk telkens wel iets genietbaar te vinden. 

 

LEADING LADIES

Vrijdag opent het festival met de Belgische première van The Best of Dorien B. De debuutfilm van Anke Blondé, een tragikomedie over de struggles van een jonge vrouw en moeder, werd al op enkele Europese festivals op waardering onthaald. De film geeft het startschot van het thema 'leading ladies', dat zich manifesteert via een groot aantal door vrouwen geregisseerde of gedragen films. Naast de openingsfilms zijn dat ook het Vlaamse Sinner, een speelse komedie van Emilie Verhamme met een uitmuntende Maaike Cafmeyer; Au Nom de la Terre met Veerle Baetens; de thriller Official Secrets met Keira Knightley; het Canadese Mouthpiece van Patricia Rozema; After the Wedding met Julianne Moore en Michelle Williams; het Nederlandse drama Retrospekt; American Woman met Sienna Miller; Late Night met Emma Thompson en nog een aantal andere internationale producties over en met sterke vrouwenfiguren.  

 

Het is master Lynn Van Royen die dit thema in gang zette. De actrice stelde met de Master Selection een programma samen dat focust op vrouwen die hun eigen keuzes maken. Cléo de 5 à 7, Juno, Hidden Figures, Dolores Claiborne, The Danish Girl en The Hurt Locker zijn klinkende titels. Tweede sterke vrouw in de kijker is Frederike Migom. De (kort)filmmaakster mag de Taste of Europejury voorzitten, de competitie waarbinnen een reeks onuitgebrachte Europese producties elkaar bestrijden.

 

Ten slotte is er Monica Bellucci. De diva met wereldklasse komt haar ster op de dijk onthullen en introducteert de deels in België opgenomen thriller Spider in the Web, waarin naast Ben Kingsley ook Filip Peeters, Luc Wyns en Hilde Van Mieghem opduiken. Er zijn overigens nog andere Vlamingen die het buiten de grenzen gaan zoeken zijn: Kevin Janssens is te zien in The Room met niemand minder dan Olga Kurylenko en Johan Heldenbergh heeft een bijrol in The Hummingbird Project, naast Salma Hayek, Alexander Skarsgård en Jesse Eisenberg.

 

LOKALE OSCARS

Die Vlamingen fêteren elkaar ook ten volle op de uitreiking van de Ensors.. De door Oostende in het leven geroepen filmprijzen zijn te relativeren gezien het beperkte aantal producties dat in aanmerking komt, maar hebben binnen onze landsgrenzen de allure van de Oscars. Je vindt de nominaties hier en mag weldra onze kijk daarop verwachten. 

 

De echte filmfan vindt wel degelijk ook enkele topproducties. Zo is er het Zuid-Koreaanse Parasite van Bong Joon Ho, winnaar van de Gouden Palm in Cannes. De fenomenale sociale satire behoort tot de beste films van dit jaar. Ook wellicht de moeite: The Goldfinch, een verfilming van de grandioze roman van Donna Tartt, met o.a. Nicole Kidman in de cast. Ook de Belgische oscarinzending van dit jaar, Nuestras Madres van Cesar Diáz, kan in Oostende bekeken worden. Dat zijn toch minstens drie titels die in Gent ook niet zouden misstaan. 

 

PUBLIEKSTREKKERS

Het grote publiek loopt vast ook warm voor Downton Abbey (de film naar de populaire serie), The Best of Enemies met Sam Rockwell, de horrorprenten The Lodge en Little Monsters en Hustlers met Jennifer Lopez. 

 

Maar naast deze publiekstrekkers vind je op het programma ook tal van kleinere films, die zeker voldoende kwaliteiten hebben om een publiek te boeien. Het Vlaamse Bastaard willen we niet representatief noemen, maar Rosie (Ierland), Manta Ray (Thailand), A Tale of Three Sisters (Turkije) of Portrait de la jeune fille en feu (De Franse inzending voor de Oscars) vormen maar een willekeurige greep uit het aanbod wereldcinema. Deze laatste vind je in de LOOK!-competitie naast o.a. het Braziliaanse drama The Invisible Life of Eurídice Gusmão, dat in Cannes de Un Certain Regard won en Nuestras Madres.. Er is ook een kortfilmprogramma, dat hier belicht wordt. 

 

Onze nazomer kan dus slechter gevuld worden dan met enkele uitjes naar de kuststad om er in het ruime aanbod toch onze gading te vinden. Op de website van het festival vind je alle info. 

 

 
Nieuwe Namen - 2019

Herinner je je nog de tijd dat niemand wist wie Jennifer Lawrence was? Dat de naam Ryan Gosling bij haast niemand een belletje deed rinkelen? Dat Tom Hardy niet te associëren viel met roem en succes? Dat we ooit niet wisten wie Jessica Chastain was, of Benedict Cumberbatch, hoe merkwaardig die naam ook?

Zo zijn er intussen alweer tientallen namen die ons nu amper iets zeggen maar die binnen afzienbare tijd meteen een belletje doen rinkelen. Net als in 2017, 2015, 2014, 2013, 2012 en 2011 stoffen we de glazen bol af en werpen een blik op de toekomst (al hebben we niet altijd gelijk gekregen).

Welk groot talent staat op de rand van de doorbraak? Wie wordt die volgende superster, Oscarwinnaar of gewoonweg het soort filmmaker van wie we niet genoeg krijgen? De namen van 2019:

AWKWAFINA

Deze Amerikaanse van Koreaans-Chinese afkomst heeft zich tot haar 26e niet specifiek bezig gehouden met acteren. De als Nora Lum geboren New Yorkse was, zoals wel meer rijzende talenten tegenwoordig, eerst rapper en bracht onder het pseudoniem dat ze op haar 16e koos, al twee albums uit. Haar rol in de webserie Girl Code en het presenteren van de talkshow Tawk, een internetshow die ze zelf opnam op haar favoriete plekken in Brooklyn, lieten haar kennismaken met een groot online publiek. Uiteraard vind je haar ook op Instagram. 

In 2016 nam ze een bijrolletje aan in de komedie Bad Neighbours 2 en de meisjeskomedie Dude. Rollen die om een Aziatisch accent vroegen, weigerde ze. 2018 werd een doorbraakjaar. Awkwafina werd één van de Ocean's Eight, naast Sandra Bullock en Cate Blanchett, zat in de onverwachte hit Crazy Rich Asians en mocht een aflevering van Saturday Night Live presenteren, wat haar nog maar één andere vrouw van Aziatische afkomst had voorgedaan (Lucy Liu).  Awkwafina bleek zich te gaan specialiseren in redelijk maffe figuren, maar werd op korte tijd behoorlijk populair. Een zot wijf, volgens ons. 

Dit jaar wist ze met haar hoofdrol in het bij ons nog te verschijnen The Farewell, heel wat lof te krijgen voor haar vertolking als de dochter van Chinese immigranten die op het moment dat de dood van haar grootmoeder nabij is, worstelt met het verschil tussen Amerikaanse en traditionele Chinese waarden. Er wordt volop over awards gepraat en zelfs het woord oscarnominatie is al gevallen voor deze heerlijke hese actrice. 

Wat daarna volgt is ook niet mis. We willen niet te enthousiast doen over een rol in Jumanji: The Next Level, de sequel op de heel flauwe reboot, maar drie andere projecten zullen maken dat we niet meer om Awkwafina heen kunnen. In de komedie Breaking News in Yuba County zien we haar naast Mila Kunis en The Little Mermaid - ja, dat is de zoveelse live-remake van een Disneyklassieker - voert haar op als Scuttle. Voor wie zich dat niet herinnert: dat is ... de meeuw. Geen idee hoe dat er uit zal zien, maar Awkwafina is duidelijk het ijzer aan het smeden nu het heet is. We zijn benieuwd om meer te zien van deze jonge vertegenwoordigster van een nog te vaak ontbrekende groep in Hollywood. Of ken jij vijf andere Amerikaanse actrices van Aziatische afkomst die het aan het maken zijn? 

ZAZIE BEETZ

Met zo'n opvallende naam ben je als artiest toch al halfweg de route naar succes, niet? Maar even nuchter blijven; dit is gewoon de echte naam van deze pittige jonge actrice en gezien haar Duitse afkomst spreek je haar familienaam niet uit als Beats maar gewoon als Beets. Naast Duits en Engels spreekt Zazie (Zatzie) trouwens ook vloeiend Frans. Haar Instagram leert ons verder dat ze een vrij onglamoureus lief heeft en zich niet geneert voor haar okselhaar. 

Opvallende naam of niet, deze New Yorkse go-getter werkt gewoon erg hard. Tot voor ze het sportdrama Wolves (met Michael Shannon) inblikte, had ze zelfs nog gewoon een job als serveerster - uiteraard. Net als Lakeith Stanfield (verder in dit rijtje) was het de serie Atlanta die haar in de spotlights plaatste. Voor deze rol kreeg ze zelfs een Emmynominatie en sindsdien speelt ze op een iets hoger level mee. Tot dan toe vond ze zowel rollen in tal van kortfilms, in geprezen indies als Sollers Point en Dead Pigs, maar evengoed in het plattere Hollywoodwerk als Geostorm met Gerard Butler. Tot Beetz de rol van Domino te pakken kreeg in de enorm succesvolle sequel op Deadpool. Met enorme energie en een kenmerkende, indrukwekkende krullenkop wist ze haar plaats op te eisen naast Ryan Reynolds en Josh Brolin. 

Intussen draaide ze Wounds, met Armie Hammer en Dakota Johnson, High Flying Bird van Steven Soderbergh, de relatie-komediereeks Easy en ... Joker, de beste comicfilm in tijden, waarin ze zich ontfermt over de gekwetste Arthur Fleck.

De bal is dus serieus aan het rollen. Drie prestigieuze projecten volgen nog: de biografie Seberg met Kristen Stewart, het sciencefictiondrama Lucy in the Sky met Natalie Portman en X-Force. In deze heldenfilm van Drew Goddard herneemt ze haar rol als Domino. Het zal er voor deze 28-jarige daarna op aankomen die status als actrice in demand hoog te houden. Zazien we graag terug! 

JESSIE BUCKLEY

Net als George MacKay - verder in dit lijstje -  werd Jessie Buckley het voorbije jaar her en der als rijzend talent bekroond. Daar heeft vooral haar doorbraakfilm Wild Rose wat mee te maken, waarin haar fantastische stem mee de beleving van dit muzikale drama bepaalde. 

Jaren voor Buckley als actrice afstudeerde, werd ze op televisie tweede in de talentenshow I'd Do Anything, waarin ze aantrad als simpelweg 'Jessie'. In de wedstrijd werd gezocht naar een actrice voor het stuk Oliver op West End. Haar fabuleuze zangstem lanceerde haar meteen als lokale bekendheid en ze kreeg meteen aanbiedingen voor theaterwerk. 

Al snel volgden ook televisieseries. Buckley zat in de geprezen miniserie War and Peace met Paul Dano en in Taboo met Tom Hardy. In 2017 speelde ze de hoofdrol in het bekroonde drama Beast, een cruciale film in haar carrière, die haar meteen enkele bekroningen opleverde.

De hoofdrol in Wild Rose heeft haar pas helemaal op de voorgrond gebracht. Niet alleen haar vertolking, maar ook het lied Glasgow (No Place Like Home) krijgt heel wat applaus en verwacht wordt dat het nummer voor een Oscar genomineerd wordt. Tegelijk was deze vurige Ierse griet ook te zien in een bijrol in Judy, de biografie die Renée Zellweger terug op de kaart heeft gezet. Dat ze daarnaast ook nog eens te zien was in één van de meest geprezen televisieseries ooit - het drama Chernobyl - maakt dat 2019 ook voor haar een topjaar is. 

Wat volgt is ook niet mis. De schalkse Buckley speelt mee in seizoen 4 van de amusante reeks Fargo, zal naast Robert Downey Jr. te zien zijn in haar eerste popcornprent, Dolittle, speelt de vrouw van Benedict Cumberbatch in Ironbark, deelt het scherm met Keira Knightley in de zedenkomedie Misbehaviour en duikt dan ook nog eens op in I'm Thinking of Ending Things, de langverwachte nieuwe film van Charlie Kaufman.  

Buckley kan dus net voor haar dertigste gerust zijn: haar talent en présence zullen er voor zorgen dat er de komende jaren een plaats voor haar is in Hollywood en daarbuiten. 

ANA DE ARMAS

De Cubaanse schoonheid Ana De Armas beleeft eveneens een topjaar. Hoewel ze initieel niet te onderscheiden viel van de vele modellen en starlets die Hollywood trachten te veroveren, heeft ze intussen haar plaats gevonden. En wat voor één! 

Op jonge leeftijd acteerde De Armas (°1988) al in Spaanse producties, tot ze in 2015 één van de duivelse bezoekers van Keanu Reeves mocht spelen in het onbeschaamd exploitatieve Knock Knock van Eli Roth. Reeves vond ze meteen daarop terug in de dubieuze thriller Exposed, en ook Hands of Stone met Robert De Niro stelde niet veel voor. Zo zou het niet gaan lukken in een filmstad met een overdaad aan beauties met een Spaans accent. Na War Dogs met Jonah Hill volgde echter een meer opzienbarende rol: die van het hollogram Joi in het grandioze Blade Runner 2049. 

De daaropvolgende projecten waren weinigzeggend - The Informer met Clive Owen en Wasp Network met Penélope Cruz - maar Blade Runner 2049 had wel iets in gang gezet. Plots zat De Armas in Rian Johnson's moordmysterie Knives Out, naast heel wat grote namen. Als de lieftallige verzorgster van de steenrijke patriarch stal ze de show en dat leverde haar zelfs onverwachts een Golden Globenominatie op, waardoor de spotlighst plots schenen als nooit tevoren. Maar De Armas kan dat intussen wel aan, want in 2020 vinden we haar opnieuw naast Daniel Craig, als Bondgirl dan nog wel, in No Time to Die. En daar houdt het nog niet op. De beminnelijke actrice versloeg ook tal van veel bekendere collega's in de strijd om een felbegeerde rol: die van Marylin Monroe in Blonde, de biografie die door Andrew Dominik op poten werd gezet. Jarenlange kansen om haar te bewonderen gegarandeerd! 

CYNTHIA ERIVO

Deze Londense van Nigeriaanse afkomst is liefhebbers van de betere Amerikaanse cinema ongetwijfeld meteen bijgebleven. Ze maakte met haar zangstem en présence dat Bad Times at the El Royale niet helemaal teleurstelde en zette vrijwel gelijktijdig een rake, veelzijdige vertolking neer in het zeer verdienstelijke Widows van Steve McQueen. De 32-jarige actrice had misschien het minst ervaring van de hele (superieure) cast, ze viel absoluut niet uit de toon naast kleppers als Viola Davis, Robert Duvall en Colin Farrell en maakte daarmee een knaller van een debuut. 

Erivo vond voor het eerst een publiek in de musicalwereld. Ze speelde met verve twee rollen die Whoopi Goldberg beroemd gemaakt hebben: die van Sister Mary Clarence in Sister Act en die van Celie in The Color Purple. Beide rollen leverden haar flink wat lof op en voor de Broadwayversie van die laatste won ze meteen een Tony Award. In 2017 liet ze zich al zingend opmerken bij de uitreiking van de Grammys, waar ze optrad met John Legend. Ook nadien maakte ze tal van gastoptredens op events en in televsieprogramma's die duidelijk maken dat deze dame van vele markten thuis is. Er lijkt na elk optreden haast geen andere optie dan haar een staande ovatie te geven, zo fenomenaal goed zingt ze. Tussendoor vallen ook haar aparte kapsel- en kledingsmaak op - check ook haar Instagram - en fameus gespierde lichaam. 

Erivo raast naar de top. Haar hoofdrol in het drama Harriet zal zeer waarschijnlijk op Oscaraandacht mogen rekenen en daarna volgt een rol in het dystopische drama Chaos Walking, naast Tom Holland en Mads Mikkelsen. Ze zal ook in de huid van Aretha Franklin kruipen voor de tv-reeks Genius. Haar ontegensprekelijke charisma en veelzijdigheid garanderen gewoonweg sterrendom. 

TIJMEN GOVAERTS

We slagen er niet elke editie in om een Vlaming in dit lijstje te krijgen. Er wordt in ons land al van een doorbraak gesproken als je een gastrol hebt in een Ketnetserie, maar in ons weinig productieve filmlandschap valt er echt niet elk jaar een Schoenaerts te ontdekken, zelfs geen Veerle Baetens, Matteo Simoni of Kevin Janssens. Wie de 24-jarige Tijmen Govaerts al aan het werk gezien heeft, moet diens ontegensprekelijke présence echter meteen erkennen en kan niet anders dan ons bijtreden in de voorspelling dat dit een leading man van formaat kan worden. 

Govaerts viel voor het eerst op in de gelauwerde kortfilm Poor Kids van Michiel Dhont, waarna diens broer Lukas de blonde twintiger castte in Girl. Govaerts bezorgde daarin de protagoniste vlinders in de buik als de sympathieke buurjongen. Meteen daarop schudde de telegenieke Govaerts zijn kleren af voor het would-be controversiële drama Wij, dat in Vlaanderen wat onder de radar bleef. Leuk ook om hem verder in een piepklein rolletje te herkennen in Kursk, naast Colin Firth. 

Tijd voor een hoofdrol niet? Patrice Toye zorgt daarvoor. In Muidhond laat ze Govaerts opdraven als een jongen die worstelt met een verboden begeerte. Deze romanverfilming verschijnt begin 2020. Michiel Dhondt werkt intussen ook aan zijn tweede kortfilm, Holiday, opnieuw met Govaerts. 

Intussen heeft de eigentijdse acteur ook de opnames achter de rug van De Kraak. In deze VTM-serie speelt Govaerts eveens de hoofdrol, naast tal van grote namen als Gene Bervoets en Koen De Graeve. Daar zal ook een afscheid van de anonimiteit bij horen wellicht.

Momenteel wordt Kom hier dat ik u kus ingeblikt, een tragikomisch familiedrama dat als langspeelfilmdebuut zal gelden voor documentairemakers Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden. Govaerts zal daarin te zien zijn naast Tom Vermeir en Wine Dierickx. 

Zo wordt zowel het speelveld als het publiek van deze Mechelse acteur steeds groter. Kwestie van tijd vooraleer we hem in De Slimste Mens ter Wereld zien wellicht, maar wij gunnen hem vooral interessante rollen en prestigieuze (internationale) projecten.  

GEORGE MACKAY

'Male revelation', 'Most promising newcomer', 'Best male newcomer', 'EFP Shooting Star', ... Het zat er gewoon aan te komen dat de Brit George MacKay ook een keer in ons lijstje opdook. 

Deze 27-jarige acteur viel voor het eerst echt op in Pride, het glorieuze gaydrama waarin hij heel overtuigend de aandoenlijke fotograaf Joe vertolkte. Zijn onschuldige blik maakte hem uitermate geschikt voor die tweede grote rol, als wereldvreemde zoon van Viggo Mortensen in het prachtige Captain Fantastic. 

MacKay kreeg zijn eerste rol in Peter Pan, waarin hij op 11-jarige leeftijd één van de Lost Boys vertolkte. Daarna volgden een heleboel kleine rollen in al dan niet minder bekende producties, tot hij in 2013 een Schotse Bafta won voor zijn rol in het vissersdrama For Those in Perril, waarna hij in Pride gecast werd. Daarop volgde internationale aandacht, wat tot zijn rol in Captain Fantastic leidde. Daarin won hij de harten van de kijker als de volgzame zoon van een wel heel alternatieve vader. 

Mackay was nadien te zien in de mini-serie 22.11.63 en de horrorprent Marrowbone, waarna hij Hamlet mocht spelen in Ophelia, naast onder meer Naomi Watts en Clive Owen.  De drama's Where Hands Touch en Been So Long bleken weinigzeggend, maar daarop volgde wel de hoofdrol in het bij ons nog te verschijnen True History of the Kelly Gang, naast Russell Crowe. Mackay is nu echter toe aan zijn grootste project: de spectaculaire oorlogsfilm 1917 van Sam Mendes, die weldra van onze bioscoopschermen zal spatten. 

Wat daarna volgt, is nog niet bekend, maar ontegensprekelijk heeft Mackay alles in huis om het ver te schoppen. 

FLORENCE PUGH

De grootsheid van bepaalde acteurs zit hem er soms in dat je ze al enkele keren aan het werk hebt gezien, zonder te beseffen dat het steeds om dezelfde persoon ging. Het komt zelden voor – Michael Fassbender had al minstens 5 in het oog springende rollen vertolkt voor hij pas echt opviel in Inglorious Basterds – maar het is misschien wel het geval bij Florence Pugh, je intussen zeer waarschijnlijk bekend door haar zeer beheerste vertolking in de succesvolle gruwelprent Midsommar.

De verrukkelijke Britse is op haar 23e aan een razend tempo bezig een grote naam te worden. Het begon in 2014 met de niet al te geslaagde thriller The Falling – waarin ze naast Maisie Williams te zien was, ons beter bekend als de pittige Arya Stark uit Game of Thrones - waarna flink wat applaus volgde voor Lady Macbeth, een doorwrocht, alom bekroond psychologisch drama dat Pugh meteen op de kaart zette als een veelbelovende actrice. De frisse Florence was klaar voor een grotere uitdaging: een rol in een Shakespeareverfilming (King Lear) naast niemand minder dan Anthony Hopkins, Emma Thompson, Emily Watson en Jim Broadbent. Zou je als actrice dan weten dat je het aan het maken bent?

Hollywood klopte aan en gaf Pugh kleine rolletjes in het Neesonvehikel The Commuter en de historische prent Outlaw King, die haar amper kans gaven haar talent te tonen. Malevolent – te zien op Netflix – was horrortroep maar bood haar wel de kans op een hoofdrol. Een stuk prestigieuzer was de miniserie The Little Drummer Girl, van Park Chan-Wook (Oldboy, The Handmaiden), waarin Pugh weerwerk mocht geven aan Michael Shannon en Alexander Skarsgard.

En toen was er Midsommar, een horrorfilm zoals we er nog niet vaak een gezien hebben. Pugh bespeelt daarin een breed emotioneel register en doet dat met enorme overtuiging. Het is een rol en een vertolking die niet snel vergeten zal worden, en we kunnen er alleen maar uit concluderen dat er grootse dingen gaan volgen.

Begin 2020 schittert de lieflijke Florence in Little Women, een adaptie van de klassieke roman, dit keer in handen van Greta Gerwig, die haar Lady Bird-koppel Saoirse Ronan en Timothée Chalamet herenigt en ook Meryl Streep, Emma Watson, Laura Dern en Chris Cooper een rol gaf. En omdat echt iedereen tegenwoordig in een Marvelfilm zit: Pugh zal ook meespelen in Black Widow, de eerste film waarin het Avengerpersonage van Scarlett Johansson de hoofdrol zal spelen. Die bal is aan het rollen en valt niet meer tegen te houden. Leuk ook om te volgen op Instagram. 

MARGARET QUALLEY

Hoewel de ene na de andere grote naam zijn opwachting maakt in Once Upon a Time In Hollywood, viel je meteen die ranke schoonheid op, de hippie die Brad Pitt naar de commune leidt en hem meteen ook maar een blowjob aanbiedt. Het is de 24-jarige Margaret Qualley en naast deze mooie rol in Tarantino's tiende film, zien we haar momenteel ook in tal van andere projecten opduiken. 

Qualley was eerst balletdanseres en model vooraleer ze begon te acteren. Nochtans is ze opgegroeid bij een actrice: haar moeder is Andie MacDowell, wiens frisse verschijning we kennen uit succesfilms als Groundhog Day, Four Weddings and a  Funeral en Harrison's Flowers. Die heeft de acteermicrobe uiteindelijk kunnen doorgeven aan haar dochter, toen Qualley een klein rolletje aanvaardde in Palo Alto van Gia Coppola, in 2013. Het leidde tot een voorname rol in de bezwerende televisiereeks The Leftovers, waarin ze de soms bitchy dochter van sheriff Garvey speelde. Daarna kreeg ze rollen in The Nice Guys met Ryan Gosling en Russell Crowe en de horrorprent Death Note. In beide producties wordt duidelijk dat Qualley niet ingehuurd wordt om een lieflijke deerne te spelen. Haar uitstraling heeft iets vervaarlijk, en je cast Qualley dus niet als de perfecte schoondochter. Haar grote, wat uit elkaar staande tanden ontgaan ons niet, maar die hebben Julia Roberts ook geen parten gespeeld. Overigens zit perfectie hem tegenwoordig vooral in het onperfecte. 

Er volgden nadien een aantal minder opvallende films, hoewel Qualley wel de hoofdrol kreeg in de avonturenprent IO, te bekijken op Netflix. Maar tegelijk met het succes en de aandacht voor Once Upon a Time in Hollywood, kwam er ook een Emmynominatie voor Qualley, voor haar rol als danseres en choreografe Ann Reinking in de bekroonde miniserie Fosse/Verdon met Sam Rockwell en Michelle Williams. De combinatie van deze twee uiteenliggende succesprojecten maakt dat dit voor Qualley echt wel een doorbraakjaar mag genoemd worden. 

We krijgen Qualley binnen afzienbare tijd te zien in de biografie Seberg met Kristen Stewart, de thriller Strange But True en het drama My Salinger Year met Sigourney Weaver. Het lijkt ons een kwestie van tijd vooraleer de dochter de roem van de moeder weet te overtreffen. Haar snel groeiende Instagramprofiel toont ons hoe het doosnee leven van een opkomend Hollywoodtalent er uitziet. 

LAKEITH STANFIELD

Goed mogelijk dat deze 28-jarige Amerikaan geen introductie meer behoeft. De opvallende, soms wat verwilderde blik van deze rijzige acteur was je wellicht al opgevallen in een aantal grote producties als Get Out en Selma en zijn carrière zit duidelijk in de lift.

Het begon voor deze rapper/acteur toen hij als 17-jarige gecast werd in de kortfilm Short Term 12, die door regisseur Destin Daniel Cretton vijf jaar later als langspeler met succes hermaakt werd. Zijn tegenspelers? Een handvol nobele onbekenden, onder wie een zekere Brie Larson en ene Rami Malek... Daarna volgden kleine rollen in o.a. Selma, Straight Outta Compton (als Snoop Dogg) en Miles Ahead, maar niets leek aan te geven dat Stanfield zich zou kunnen onderscheiden van de rist inwisselbare jonge zwarte acteurs die allemaal op dezelfde rollen aasden. Toch is het zijn goedaardige présence die voor de doorbraak gezorgd heeft. Stanfield heeft een wat droevige oogopslag die hem iets heel aimabel geeft en waarmee hij vrij makkelijk emotionele diepgang weet toe te voegen aan zijn personages. Toen hij in Get Out gecast werd als de gehersenspoelde Andre - een even creepy als aandoenlijk personage - ging de bal echt aan het rollen. 

Een rol in de bijzonder te pruimen komische televisiereeks Atlanta volgde, en tussendoor maakte Stanfield zijn opwachting in weinig opmerkelijke films als War Machine (met Brad Pitt) en Death Note (van You're Next-regisseur Adam Wingard). Het grote succes van de serie Big Little Lies - waar Stanfield niets mee te maken heeft - zorgde er daarnaast voor dat miljoenen mensen de muziek van de begingeneriek gingen opzoeken en terechtkwamen bij de clip van Cold Little Heart van Michael Kiwanuka... waarin Stanfield meespeelde. Ook daarin valt op dat wanhopige, zoekende personages hem liggen.

Na een eerste hoofdrol, in de geslaagde politieke satire Sorry to Bother You, begonnen de prijzen en nominaties flink aan te groeien en bleek duidelijk dat Stanfield vrij baan kreeg om het te maken. Een clip waarin hij al rappend gays beledigde, zorgde voor negatieve publiciteit, maar Stanfield heeft nooit ontkend dat hij uit een ruwe en armoedige omgeving komt waarin weinig plaats was voor gevoeligheden en respect voor wie anders was. 

Net zoals hij lang twijfelde hoe op de credits te verschijnen - hij wordt even vaak als Keith Stanfield vermeld als als LaKeith/Lakeith - blijft het wat zoeken naar degelijke rollen. De Netflixproductie Come Sunday plaatste hem naast Chiwetel Ejiofor maar net als het veel grootsere The Girl in the Spider's Web maakte dat weinig los. Er staan gelukkig mooiere projecten op stapel. Stanfield maakt net als Ana De Armas deel uit van een supercast in Knives Out en zit ook in Uncut Gems, het misdaaddrama waarmee de Safdiebroers het intrigerende Good Time opvolgen. Het is slechts een kwestie van tijd vooraleer dat tot een allesbepalende vertolking leidt. 

 

Sven De Schutter

 
La Casa Lobo

Genre: Animatie, Horror | Duur: 1u15 | 2018 | Release: 22 Februari 2018 | Land: Duitsland, Chili | Regie: , | Cast:

In deze schitterende stop-motionfilm waren we rond in het getroebleerde brein van een jong meisje. Anna was afgesloten van de maatschappij, werd allicht misbruikt. Nu is ze ontsnapt. Maar hoe zorgt ze dat de wolf daarbuiten haar niet vindt? Hoe sterk is ze nog na jaren van uitputting? Ze hoort de wolf briesen buiten de muren, vlakbij het boerderijtje waar ze schuilt. De varkens krijgen een metamorfose en worden kameraadjes. Hen kan Anna tenminste vertrouwen. Maar ondertussen stroomt zwarte inkt uit de ogen van kinderen op schilderijen aan de muur. De kamer tolt zonder stoppen.

 

Uitgangspunt van deze prachtig vormgegeven en naïef-kinderlijk vertelde nachtmerrie is het onwezenlijke maar waargebeurde verhaal van een Duits-Chileense sekte, waarover verschillende documentaires zijn gemaakt en ook de fictiefilm Colonia met Emma Watson, Daniel Brühl en wijlen Michael Nyqvist. De nazi Paul Schäfer werd in de decennia na de Tweede Wereldoorlog beschuldigd van kindermisbruik en verkaste zoals wel meer van zijn geestesgenoten naar Zuid-Amerika. Hij richtte er Colonia Dignidad op, een Germaanse enclave in Patagonië waar Duitsland werd verheerlijkt, inclusief gezangen en traditionele kledij, waar hard op het veld werd gewerkt en waar volgelingen verplicht werden alle banden met de buitenwereld te verbreken. Het was met andere woorden een religieuze, nazistische sekte waar het kindermisbruik gewoon doorging. Dictator Augusto Pinochet tolereerde Schäfers gruweloord zolang hij er zelf zijn politieke tegenstanders kon dumpen. Zijn nazimaat folterde hen in speciaal daarvoor uitgeruste kelders.

De Chilenen Joaquin Cociña en Cristóbal León laten hun film starten met een ironisch promofilmpje voor de idyllische, vals beschuldigde Colonia. De voice-over? Schäfer zelf. Zijn stem duikt later ook op tussen Maria’s kinderstemmetje door. Hebben we te maken met één onbetrouwbare verteller, of met twee?

Cociña en León reisden naar twaalf grote musea voor moderne kunst, oa in Buenos Aires, Santiago de Chili, Frankfurt en Amsterdam. Ze maakten er als artist in residence voor een live publiek de twaalf scènes uit deze magistrale film. Het eindresultaat voelt niettemin als één lange plan séquence, door in- en uitzoomen tussen elk van de segmenten. Zo bleven de Chilenen trouw aan de tien regels die zij zichzelf oplegden tijdens de vijf jaren productietijd (vertaling uit het Spaans):

1) Painting is done in front of the camera
2) There are no rigged, fixed puppets
3) Everything on set can become a sculpture
4) There is no fade to black
5) The movie is a long sequence shot
6) It tries to be a normal movie
7) Color is symbolic
8) The camera never stands still
9) Maria is beautiful
10) It is a workshop, not a film set

Jan Sulmont Helemaal (niet) akkoord? Lees de

Let op: wanneer u verder gaat zit de kans er dik in dat het einde van de film verklapt wordt met alle gevolgen voor uw filmervaring vandien.

ik wil mijn pret bedorven zien

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Offscreen 2019

Vanaf 13 maart kan je in hartje Brussel bijna drie weken terecht voor het Offscreenfestival. Het eigenzinnige programma biedt een selectie van bijzondere en onuitgegeven films, met dit jaar een pak nieuwe werken. Cinema Nova in de Arenbergstraat is het hoofdtoneel, daarnaast draaien Cinematek en Cinema RITCS een gevarieerd aanbod aan cultfilms die ons bevattingsvermogen soms te boven gaan. Kom het zien en join the cult! 

 

Het festival opent met High Life van Claire Denis, waarin zware crimineel Robert Pattinson deelneemt aan een kosmisch voortplantingsexperiment onder leiding van Juliette Binoche. Een opener om mee uit te pakken voor zo'n klein festival, ook al vond onze recensent er niets aan. Ook de slotfilm speelt zich in de ruimte af. Het Zweedse Aniara gaat over een op drift zijnde ruimtekolonie en is gebaseerd op een gedicht van Nobelprijswinnaar Harry Martinson. 

 

Voorts is er Balangiga: Howling Wilderness, een magisch-realistische vertelling van punk-regisseur Khavn De La Cruz. Zijn muzikale Ruined Heart speelde op Offscreen 2014. De Japanse cultregisseur Tsukamoto, die we kennen van Tetsuo, bracht vorig jaar Killing  uit. Een minimalistische samuraifilm, die voor zijn doen verrassend rustig zou zijn. Boiled Angels: The Trial of Mike Diana brengt het verhaal van de eerste Amerikaanse kunstenaar die werd vervolgd voor obsceniteit. Punkzanger Jello Biafra vertelt Diana’s gevecht tegen de vrijheid van meningsuiting. Deze geschifte documentaire wordt persoonlijk geïntroduceerd door producer Mike Hunchback.

 

Hij komt, hij zal er zijn: Peter Strickland, ladies and gentlemen, de Britse cineast van onder andere Berberian Sound Studio en het meesterwerk The Duke of Burgundy, die op vorige edities te zien waren. Op vrijdag 29 maart komt hij zijn nieuwe In Fabric voorstellen. Een intrigerend spookverhaal over een vervloekte jurk, met Marianne Jean-Baptiste (Secrets & Lies) en de volledige 1m91 van Gwendoline Christie, gekend van Game of Thrones. Lees hier wat Strickland ons daarover wist te vertellen. 

 

De cinematografe Roberta Findlay komt als eregast acht van haar meesterwerken tonen. Titels zoals The Altar of Lust, The Tiffany Minx en A Woman’s Torment beloven verwarde hersenspinsels te veroorzaken. Wie bedenkt dit soort cinema? 

 

Naast de thematische filmprogramma’s biedt Offscreen verschillende speciale voorstellingen, zoals een namiddag met kinderfilms, Mondo Culto-voorstellingen (waaronder het grandioze Under the Skin) en een avond gewijd aan het Brusselse productiehuis Général Films. De Belgische hilariteit Les Baiseuses is een must-see over twee weggelopen meisjes die hun lichaam te koop stellen aan oude fotografen en de fantasmen van een lesbische directrice. Ons online magazine Kortfilm.be selecteerde zes bizzare kortfilms die vertoond zullen worden tijdens het jaarlijkse Shortscreenprogramma, met onder andere Sous Le Cartilage Des Côtes en In The Palace. Shortscreen toont zowel live action als animatiefilm. Wie meer van dat laatste wil kan ook naar de Chileense stop motion film La Casa Lobo, gebaseerd op bone-chilling waargebeurde feiten rond een ex-nazi die het goed kon vinden met Pinochet.  

 

Game on, eyes wide open, fight!

 

Offscreen keert terug naar de prehistorie van de video game en de eerste filmadaptaties. Met classics Tron en Avalon en films van regisseurs als Takashi Mike (Ace Attorney) en David Cronenberg (eXistenZ). Op vrijdag 15 maart kan je deelnemen aan de Combat Video Game Night in de magische bar van Cinema Nova. Een ongelooflijk spannende virtuele beleving. De dag nadien kan je komen luisteren naar de enige echte mening van internationale academici. De conferentie onderzoekt de relatie tussen videogames en film meer in het detail, tijdens het panelgesprek kan je zelfs in debat gaan.

 

In het thema Death on Film, over het vastleggen van dood op film en de menselijke drang om ernaar te kijken, worden klassiekers afgewisseld met extreme cinema. De Duitse regisseur Jörg Buttgereit zal aanwezig zijn tijdens de vertoningen van zijn werken Nekromantik 1&2 (verbannen in meerdere landen), Schramm en Der Todesking. Buttgereit staat bekend om zijn perverse fascinatie voor de dood.

 

Ook de filmklassieker Peeping Tom van Michael Powell en Faces of Death van John Alan Schwartz zijn te zien in Cinematek. Het visuele spektakel Strange Days (van Kathryn Bigelow) en Paul Schrader’s Hardcore zijn twee van de vele aanraders in deze sectie. Daarbovenop organiseert men op zaterdag 23 maart nog een conferentie rond het doodsthema in film, met sprekers als David Kerekes (auteur van het boek Killing for Culture) en enkele academici die zich in dit onderwerp verdiept hebben.

 

Een fameus dikke, maar heel smakelijke boterham die vooral de cultfanaten zal doen watertanden. Het volledige aanbod aan films en activiteiten vind je op de website van het festival. 

 

Pagina's

Subscribe to KUTFILM.BE RSS